|

فرازونشیب تنها مرکز خصوصی ترک الکل

سعید برآبادی‌: فارغ از جنجالی که معاون وزیر بهداشت به راه انداخته و برای اولین‌بار فاش کرده هر سال در کشور 420 ‌میلیون لیتر الکل مصرف می‌شود، اولین کلینیک خصوصی ترک الکل در سکوتی پرفرازونشیب قرار گرفته است. مرکزی که برای راه‌اندازی آن پنج سال وقت صرف مطالعه و بررسی شده بود حالا با بی‌مهری مسئولان، دیگر تنها می‌تواند به مراجعان سرپایی خود رسیدگی کند و خبری از الکلی‌های بستری در این مرکز نیست.
سال گذشته، وقتی همراه احمد مسجدجامعی، عضو شورای شهر، به این مرکز رفتیم، با اینکه در شرایط پایلوت بود اما چند مراجعه‌کننده بستری هم داشت اما امروز، دکتر محمدرضا قدیرزاده، مدیر این مرکز، به «شرق» می‌گوید که با وجود نگرانی‌های زیاد در حوزه مصرف الکل، متأسفانه یک سالی است که اولین و تنها مرکز خصوصی ترک الکل مجوزش تمدید نشده و عملا دستش برای معالجه معتادان الکل بسته است.
در مراجعه به خاطرات آن‌روزها، قدیرزاده می‌گوید: «آغازبه‌کار این مرکز با امنیت‌خاطر همراه نبود چراکه نمی‌دانستیم، واکنش مردم محلی و مسئولان چه خواهد بود و معتادان به الکل را چطور جذب خواهیم کرد.
آن‌موقع کمک‌هایی از طریق شهرداری تهران انجام شد و در نهایت این مرکز به‌صورت پایلوت و تحت‌نظارت سازمان بهزیستی کشور کار خود را آغاز کرد اما با توجه به اتمام دوره مجوز پایلوت، جلسه‌ای در وزارت کشور با حضور نمایندگان وزارت بهداشت، بهزیستی و مؤسسه خیریه «تولدی دوباره» برگزار و تصمیم گرفته شد که وزارت بهداشت مجوز فعالیت این مرکز را ظرف یک ماه صادر کند که با گذشت بیش از یک سال، به دلایلی که معلوم نیست، هنوز این مجوز صادر نشده است». به گفته قدیرزاده، با وجود آنکه مسئولان وزارت بهداشت از راه‌اندازی 150 مرکز خصوصی ترک الکل در سراسر کشور سخن می‌گویند اما تاکنون حتی مجوز اولین مرکز را هم تمدید نکرده‌اند!
اگرچه ذهنیت عمومی این است که مصرف مشروبات الکلی با مجازات قانونی همراه است و به‌همین‌خاطر معتادان به الکل نگران معرفی خود به مراکزی از این دست هستند اما قدیرزاده به آنها توصیه می‌کند که با فراغ بال و به‌دور از واهمه‌ها به این مرکز بیایند چراکه در این خصوص تلاش‌های بسیاری انجام شده تا جلسات منظم الکلی‌های گمنام (AA) در این مرکز برگزار شود و مبتلایان به اعتیاد الکل با حضور در این جلسات کمتر ممکن است به سمت مصرف بازگردند.
روال کار گروه او در این کلینیک بر این است که با قراردادن پرسش‌نامه‌ای در اختیار بیماران، ابتدا مشخص می‌کردند که کدام بیمار باید به‌صورت سرپایی درمان شود و کدام بیمار نیاز به بستری دارد. نحوه پاک‌سازی بیماران از الکل را قدیرزاده این‌طور شرح می‌دهد: «بعد از قطع وابستگی به الکل در فاصله سه تا پنج شب، بیمار به جمع بیماران سرپایی می‌پیوندد و می‌تواند درمان خود را در خانه پیگیری کند. در این روش با به‌صفررسیدن الکل در خون بیمار و گذشت 72 ساعت، خطر به‌طورکلی رفع شده و مصرف قرص 250 گرمی دی‌سولفیرام در یک بازه زمانی سه تا شش‌ماهه پیگیری خواهد شد. در طول این مدت، بیمار تحت نظر روان‌پزشک بوده تا از خدمات این حوزه نیز بهره‌مند شود».
حالا که وزارت کشور به‌طور رسمی به آمار مصرف الکل در کشور اشاره کرده، بعید نیست که روزنه تازه‌ای به‌سوی مصرف‌کنندگان آن که حداقل دو ‌درصد از جمعیت کشور را به خود اختصاص داده‌اند گشوده شود و این موضوع در کنار شادی از شفاف‌سازی در جامعه، نگرانی‌هایی را هم در پی خواهد داشت و چه نگرانی‌ای، مهم‌تر از نبود یک مرکز مجوزدار که بتواند معتادان به الکل را به سمت پاکی هدایت کند: ‌«جایگاه بیماران الکلی باید روشن شود، جامعه نمی‌تواند چشمش را روی این افراد ببندد، از طرفی نباید آنها را همچون برخی معتادان میان بیماران کلینیک‌های روان‌پزشکی بستری کنیم چراکه امروز مشکل الکل واقعا جدی است و اتفاقات بد ناشی از مصرف الکل در کشور حداقل دوبرابر شده است».
اگرچه نبود دستگاه‌ها و چشم تیزبین مسئولان و گاه پرده‌پوشی آنها باعث شده که همچنان آمارهای مصرف الکل و تبعات ناشی از الکلیسم در ایران پنهان بماند اما می‌توان با تأکید بر آمارهای پزشکی‌قانونی از ضرب و جرح، تخلفات راهنمایی‌ورانندگی، درگیری‌های اجتماعی، خودکشی و مسمومیت، نیاز به گسترش مراکز ترک الکل را بیشتر از قبل احساس کرد: «معتادان الکل، از قرارگرفتن در کمپ‌های ترک اعتیاد خودداری می‌کنند اما برای خانواده‌هایشان واقعا معضل هستند چراکه زندگی‌شان را پای الکل باخته‌اند».

سعید برآبادی‌: فارغ از جنجالی که معاون وزیر بهداشت به راه انداخته و برای اولین‌بار فاش کرده هر سال در کشور 420 ‌میلیون لیتر الکل مصرف می‌شود، اولین کلینیک خصوصی ترک الکل در سکوتی پرفرازونشیب قرار گرفته است. مرکزی که برای راه‌اندازی آن پنج سال وقت صرف مطالعه و بررسی شده بود حالا با بی‌مهری مسئولان، دیگر تنها می‌تواند به مراجعان سرپایی خود رسیدگی کند و خبری از الکلی‌های بستری در این مرکز نیست.
سال گذشته، وقتی همراه احمد مسجدجامعی، عضو شورای شهر، به این مرکز رفتیم، با اینکه در شرایط پایلوت بود اما چند مراجعه‌کننده بستری هم داشت اما امروز، دکتر محمدرضا قدیرزاده، مدیر این مرکز، به «شرق» می‌گوید که با وجود نگرانی‌های زیاد در حوزه مصرف الکل، متأسفانه یک سالی است که اولین و تنها مرکز خصوصی ترک الکل مجوزش تمدید نشده و عملا دستش برای معالجه معتادان الکل بسته است.
در مراجعه به خاطرات آن‌روزها، قدیرزاده می‌گوید: «آغازبه‌کار این مرکز با امنیت‌خاطر همراه نبود چراکه نمی‌دانستیم، واکنش مردم محلی و مسئولان چه خواهد بود و معتادان به الکل را چطور جذب خواهیم کرد.
آن‌موقع کمک‌هایی از طریق شهرداری تهران انجام شد و در نهایت این مرکز به‌صورت پایلوت و تحت‌نظارت سازمان بهزیستی کشور کار خود را آغاز کرد اما با توجه به اتمام دوره مجوز پایلوت، جلسه‌ای در وزارت کشور با حضور نمایندگان وزارت بهداشت، بهزیستی و مؤسسه خیریه «تولدی دوباره» برگزار و تصمیم گرفته شد که وزارت بهداشت مجوز فعالیت این مرکز را ظرف یک ماه صادر کند که با گذشت بیش از یک سال، به دلایلی که معلوم نیست، هنوز این مجوز صادر نشده است». به گفته قدیرزاده، با وجود آنکه مسئولان وزارت بهداشت از راه‌اندازی 150 مرکز خصوصی ترک الکل در سراسر کشور سخن می‌گویند اما تاکنون حتی مجوز اولین مرکز را هم تمدید نکرده‌اند!
اگرچه ذهنیت عمومی این است که مصرف مشروبات الکلی با مجازات قانونی همراه است و به‌همین‌خاطر معتادان به الکل نگران معرفی خود به مراکزی از این دست هستند اما قدیرزاده به آنها توصیه می‌کند که با فراغ بال و به‌دور از واهمه‌ها به این مرکز بیایند چراکه در این خصوص تلاش‌های بسیاری انجام شده تا جلسات منظم الکلی‌های گمنام (AA) در این مرکز برگزار شود و مبتلایان به اعتیاد الکل با حضور در این جلسات کمتر ممکن است به سمت مصرف بازگردند.
روال کار گروه او در این کلینیک بر این است که با قراردادن پرسش‌نامه‌ای در اختیار بیماران، ابتدا مشخص می‌کردند که کدام بیمار باید به‌صورت سرپایی درمان شود و کدام بیمار نیاز به بستری دارد. نحوه پاک‌سازی بیماران از الکل را قدیرزاده این‌طور شرح می‌دهد: «بعد از قطع وابستگی به الکل در فاصله سه تا پنج شب، بیمار به جمع بیماران سرپایی می‌پیوندد و می‌تواند درمان خود را در خانه پیگیری کند. در این روش با به‌صفررسیدن الکل در خون بیمار و گذشت 72 ساعت، خطر به‌طورکلی رفع شده و مصرف قرص 250 گرمی دی‌سولفیرام در یک بازه زمانی سه تا شش‌ماهه پیگیری خواهد شد. در طول این مدت، بیمار تحت نظر روان‌پزشک بوده تا از خدمات این حوزه نیز بهره‌مند شود».
حالا که وزارت کشور به‌طور رسمی به آمار مصرف الکل در کشور اشاره کرده، بعید نیست که روزنه تازه‌ای به‌سوی مصرف‌کنندگان آن که حداقل دو ‌درصد از جمعیت کشور را به خود اختصاص داده‌اند گشوده شود و این موضوع در کنار شادی از شفاف‌سازی در جامعه، نگرانی‌هایی را هم در پی خواهد داشت و چه نگرانی‌ای، مهم‌تر از نبود یک مرکز مجوزدار که بتواند معتادان به الکل را به سمت پاکی هدایت کند: ‌«جایگاه بیماران الکلی باید روشن شود، جامعه نمی‌تواند چشمش را روی این افراد ببندد، از طرفی نباید آنها را همچون برخی معتادان میان بیماران کلینیک‌های روان‌پزشکی بستری کنیم چراکه امروز مشکل الکل واقعا جدی است و اتفاقات بد ناشی از مصرف الکل در کشور حداقل دوبرابر شده است».
اگرچه نبود دستگاه‌ها و چشم تیزبین مسئولان و گاه پرده‌پوشی آنها باعث شده که همچنان آمارهای مصرف الکل و تبعات ناشی از الکلیسم در ایران پنهان بماند اما می‌توان با تأکید بر آمارهای پزشکی‌قانونی از ضرب و جرح، تخلفات راهنمایی‌ورانندگی، درگیری‌های اجتماعی، خودکشی و مسمومیت، نیاز به گسترش مراکز ترک الکل را بیشتر از قبل احساس کرد: «معتادان الکل، از قرارگرفتن در کمپ‌های ترک اعتیاد خودداری می‌کنند اما برای خانواده‌هایشان واقعا معضل هستند چراکه زندگی‌شان را پای الکل باخته‌اند».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.