گردشی در روستای پدری «نیمایوشیج»
میزبان در خانهاش تنها نشسته*
شیرین نجوان
جاده «یوش»، همه خصوصیات یک مسیر زیبا را دارد که بتوان با آن خاطره ساخت. میشود با این جاده دل به شعر سپرد. جادهای پر پیچوخم، وصل به طبیعت که به خانه پدر شعر نو ایران، «نیمایوشیج»، ختم میشود.
اگر مبدا حرکت را تهران فرض کنیم؛ بهترین راه دسترسی جاده چالوس است؛ چرا که تنها با سپری کردن بیش از صد کیلومتر یعنی رانندگی یک ساعت و نیمه از ابتدای تقاطع کرج - چالوس میتوان روستاهای میانه راه، سد کرج و تونل کندوان را تا رسیدن به منطقه «سیاهبیشه» پشتسر گذاشت. خیلیها «سیاهبیشه» را به ماستهای کیسهای آویخته از سردر مغازهها و هوایی آمیخته با مه و باران میشناسند که در اکثر مواقع سال در این منطقه کوهستانی ساکن است. پس اگر تابلوها و این نشانهها شما را به «سیاهبیشه» هدایت کردند؛ آهستهتر برانید تا پل «زنگوله» را رد نکنید؛ چرا که در همین منطقه، گوشه جادهای انحرافی، روی تابلویی کوچک نوشته شده: «53 کیلومتر تا خانه نیمایوشیج. روستای زیبای یوش.» البته خیلی نمیتوان به این مسافت اعتماد کرد؛ چرا که ممکن است طول زمان رسیدن شما دو برابر شود! این دیگر به خودتان بستگی دارد که چقدر بتوانید در برابر وسوسههای بیقرارکننده این جاده مقاومت و توقف نکنید!
شاید باورتان نشود اما از این جای راه به بعد یک باره از زندگی شهری، شلوغی و همهمه جاده با ماشینهای سواری و سنگین جدا میشوید و پا بر جادهای آرام همانند تابلویی نقاشی میگذارید که هر لحظه آن حرف جدیدی برای شما دارد. اینجا، در هر فصل و زمان سال زیباییهای خاص خودش را دارد و با سخاوت تمام به مسافرهایش لحظهبهلحظه نمایی از روستاهای متنوع، دشتهای پر از گل، کوههای سر به فلک کشیده، تجمعی از کندوهای پرورش زنبور، گلههای اسبهای وحشی و گونههای متنوعی از گیاهان را در کنار ابرهایی سپید که - اغلب مواقع - موازی شما در حرکتند؛ میبخشد.
وقتی در این جاده پر و پیچ و خم آسفالته خلوت که از هر دو طرف به طبیعتی بکر متصل است؛ میرانید؛ آرامآرام میشوید. تمام طول این جاده خاصیت دارد و میتواند حالتان را عوض کند. رانندگی یک ساعت و نیمه متوالی و مستقیم شما را به منطقه «بلده» میرساند. جایی محصور شده میان رشته کوههای البرز. وقتی تابلوها به شما نهیب زدند که به «بلده» وارد شدهاید؛ بدانید که دیگر راهی تا روستای «یوش» باقی نیست. از اینجا به بعد اگر اهل شعر و شاعری باشید ناخودآگاه اشعار «نیما یوشیج» در ذهنتان دور دور میچرخد که «ریرا، دارد هوا که بخواند در این شب سیاه...» و... خانه «نیمایوشیج» را خیلی زود به یاری تابلوی راهنما یا مردم محلی، لابهلای کوچههای باریک روستای تاریخی «یوش» پیدا میکنید. در این خانه رو به همه باز است. «نیما» با میهماننوازی تمام به هر گردشگری اجازه میدهد که از خانه بزرگ زیبایش، از اتاقهایش، از وسایلش و هر آنچه در اینجا که هماکنون به موزه تبدیل شده است؛ بازدید کند و در آخر کنار سنگ مزارش در وسط حیاط خانهاش بنشیند و در حالی که هشتیها و ارسیهای چوبی این بنای زیبا به او خیره شدهاند؛ خاطره بسازد.
* نیمایوشیج - پاسها از شب گذشته است
جاده «یوش»، همه خصوصیات یک مسیر زیبا را دارد که بتوان با آن خاطره ساخت. میشود با این جاده دل به شعر سپرد. جادهای پر پیچوخم، وصل به طبیعت که به خانه پدر شعر نو ایران، «نیمایوشیج»، ختم میشود.
اگر مبدا حرکت را تهران فرض کنیم؛ بهترین راه دسترسی جاده چالوس است؛ چرا که تنها با سپری کردن بیش از صد کیلومتر یعنی رانندگی یک ساعت و نیمه از ابتدای تقاطع کرج - چالوس میتوان روستاهای میانه راه، سد کرج و تونل کندوان را تا رسیدن به منطقه «سیاهبیشه» پشتسر گذاشت. خیلیها «سیاهبیشه» را به ماستهای کیسهای آویخته از سردر مغازهها و هوایی آمیخته با مه و باران میشناسند که در اکثر مواقع سال در این منطقه کوهستانی ساکن است. پس اگر تابلوها و این نشانهها شما را به «سیاهبیشه» هدایت کردند؛ آهستهتر برانید تا پل «زنگوله» را رد نکنید؛ چرا که در همین منطقه، گوشه جادهای انحرافی، روی تابلویی کوچک نوشته شده: «53 کیلومتر تا خانه نیمایوشیج. روستای زیبای یوش.» البته خیلی نمیتوان به این مسافت اعتماد کرد؛ چرا که ممکن است طول زمان رسیدن شما دو برابر شود! این دیگر به خودتان بستگی دارد که چقدر بتوانید در برابر وسوسههای بیقرارکننده این جاده مقاومت و توقف نکنید!
شاید باورتان نشود اما از این جای راه به بعد یک باره از زندگی شهری، شلوغی و همهمه جاده با ماشینهای سواری و سنگین جدا میشوید و پا بر جادهای آرام همانند تابلویی نقاشی میگذارید که هر لحظه آن حرف جدیدی برای شما دارد. اینجا، در هر فصل و زمان سال زیباییهای خاص خودش را دارد و با سخاوت تمام به مسافرهایش لحظهبهلحظه نمایی از روستاهای متنوع، دشتهای پر از گل، کوههای سر به فلک کشیده، تجمعی از کندوهای پرورش زنبور، گلههای اسبهای وحشی و گونههای متنوعی از گیاهان را در کنار ابرهایی سپید که - اغلب مواقع - موازی شما در حرکتند؛ میبخشد.
وقتی در این جاده پر و پیچ و خم آسفالته خلوت که از هر دو طرف به طبیعتی بکر متصل است؛ میرانید؛ آرامآرام میشوید. تمام طول این جاده خاصیت دارد و میتواند حالتان را عوض کند. رانندگی یک ساعت و نیمه متوالی و مستقیم شما را به منطقه «بلده» میرساند. جایی محصور شده میان رشته کوههای البرز. وقتی تابلوها به شما نهیب زدند که به «بلده» وارد شدهاید؛ بدانید که دیگر راهی تا روستای «یوش» باقی نیست. از اینجا به بعد اگر اهل شعر و شاعری باشید ناخودآگاه اشعار «نیما یوشیج» در ذهنتان دور دور میچرخد که «ریرا، دارد هوا که بخواند در این شب سیاه...» و... خانه «نیمایوشیج» را خیلی زود به یاری تابلوی راهنما یا مردم محلی، لابهلای کوچههای باریک روستای تاریخی «یوش» پیدا میکنید. در این خانه رو به همه باز است. «نیما» با میهماننوازی تمام به هر گردشگری اجازه میدهد که از خانه بزرگ زیبایش، از اتاقهایش، از وسایلش و هر آنچه در اینجا که هماکنون به موزه تبدیل شده است؛ بازدید کند و در آخر کنار سنگ مزارش در وسط حیاط خانهاش بنشیند و در حالی که هشتیها و ارسیهای چوبی این بنای زیبا به او خیره شدهاند؛ خاطره بسازد.
* نیمایوشیج - پاسها از شب گذشته است
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.