|

دخترک ساده

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

مسئله‌ای که روشن است اینکه آقای ولف و اِوای جوان بعدها نیز باوجود آنکه هر دو سال‌ها بود همدیگر را می‌شناختند، عاشق نبودند. بعد از ماجرای دختر خواهرش بود که هیتلر بیشتر به این دخترک نزدیک شد؛ دخترکی که با پرهیزگاری به سخنان طولانی‌اش گوش می‌داد. حتی یک‌بار به دوستش یواشکی گفته بود این حرف‌ها «او را وحشتناک خسته می‌کند» و پیوسته مجبور است برای فهم منظورش به فرهنگ لغت مراجعه کند. خلأیی را که گیلی به‌وجود آورده بود، اِوا پر کرد. کسی که تحت نظارت هوفمان تصویربردار بود که درعین‌حال نقش یک سمسار را برای هیتلر بازی می‌کرد. داهرینگ با توجه به این مسئله، گفته است: «اگر این حرف درست باشد، اِوا براون را در یک سینی نقره‌ای تقدیم او کرد». البته به‌نظر می‌رسد این رابطه در آخر سال1931 شروع شده باشد. این در صورتی است که حرف‌های یکی از دوستان نزدیک اِوا به نام «مارگرت میتلستراسر» را باور کنیم که گفته است: «من کاملا می‌دانم که آنها با هم هستند. وقتی می‌آمد تا او را ببیند و دچار عارضه ماهانه بود، چیزی به دکتر می‌داد تا آن را متوقف کند». مارگریت می‌دانست درباره چه حرف می‌زند چون او بود که شخصا می‌رفت تا برای آن معشوقه جوان دارو تهیه کند. هیتلر این‌گونه اراده‌اش را بر جسم اِوا تحمیل می‌کرد. باید وضع آن زن جوان مطابق با زمان تمایلاتش می‌بود.
به‌نظر می‌رسید اِوا کاملا نقش جایگزین آن مرحوم را بازی می‌کرد و دوست داشت تکرار کند که: «مرگ گیلی برای او یک فاجعه بود. بنابراین باید برایش یک زن استثنایی می‌بود». اینجا هیچ اثری از حسادت به‌چشم نمی‌خورد. حتی برعکس، نوعی تقلید به‌چشم می‌خورد؛ یعنی کسی که تحت‌تأثیر طبیعی تصاویر متعدد و نقش برجسته‌ها و تابلوهای دختر خواهر هیتلر قرار گرفته باشد؛ آثاری که هیتلر را محاصره کرده بود. اِوایِ گندمگون حتی مثل گیلی موهایش را کوتاه کرد؛ البته به‌صورتی کاملا مرتب و لبه‌دار.
خدمتکاران هیتلر به یاد می‌آورند که او دیدارهای مکرری با اِوا داشته است. این دیدارها از سال 1932 شروع شد و او با «آن کیف کوچک مخصوصش» می‌آمد به دیدار کسی که درباره زنان به‌صراحت این‌طور حرف می‌زد: «زنان تکنیک خاصی دارند: درابتدا نرم و مهربان هستند تا اعتماد مرد را به‌خود جلب کنند. بعد شروع می‌کنند افسارش را بکشند و آنگاه که با قدرت آن را در چنگ خودشان گرفتند، دیگر مرد را به هرجایی که خواستند می‌کشانند». هیتلر این‌گونه برخوردش را با زن جوانی توصیف می‌کند که در زندگی‌اش هیچ هدف دیگری جز این نداشت که به دیدار بعدی با دوستش آلفی فکر کند.
اما آن دخترک نمی‌توانست برایش سودی داشته باشد مگر تحت شرایطی خاص، زیرا هدف اصلی او آن بود که مستشار رایش شود. برای رسیدن به این هدف، هر وسیله‌ای را مجاز می‌شمرد و آن دخترک پیوسته مانعی بر سر راهش بود؛ کسی که جلو راهش را سد می‌کرد و هیتلر به اندازه کافی به او اهمیت نمی‌داد، زیرا زیباترین زنان دنیای سینما و آن جامعه مترقی احاطه‌اش کرده بودند. در رابطه با اِوای کم‌عقل، عاشق و مفتون، او یک جهنم بود. به‌خصوص اینکه نمی‌توانست به کسی بگوید زیرا آدولف او را از چنین کاری منع کرده بود.
او معشوقه‌ای ساده و مفتون بود که می‌توانست برای هر مدتی که لازم بداند، او را ترک کند اما هرگز جرئت آن را نداشت که به هر دلیلی با او مخالفت کند. اما هیتلر به‌زودی دریافت به دام همان دخترک ساده افتاده است.
در ابتدای نوامبر سال 1932 اِوا استراتژی خاصی را در پیش گرفت که او را رفیق هیتلر قرار می‌داد؛ درست مثل حالتی که گیلی داشت. تلاش کرد یک گلوله به قلبش شلیک کند. اما این یک عملیات خودکشی ناکام بود، زیرا خودش موجب شده بود کاری کند که خواهرش به محض شنیدن فریاد، به‌سویش بشتابد. برای پزشک، دیگر کار سختی نبود تا گلوله‌ای را که در گردنش جای گرفته بود، خارج کند. بااین‌حال، حیله‌اش مؤثر واقع شد، زیرا هیتلر فورا و به محض اطلاع بر بالینش حاضر شد. آنجا بود که دریافت عشق اِوا به او کامل و همه‌جانبه و دارای مایه‌های مازوخیستی است. بعدها برای او توضیح داد که برایش مرگ هیچ اهمیتی نداشته و همواره شبح گیلی را پیش چشمش می‌دیده است کمااینکه هیتلر نیز کسی نبود که بتواند از خودش تصویر یک زارع مرگ را در آن دوره خاص و پرتنش سیاسی برجای بگذارد؛ زیرا در کمتر از دو ماه بعد از آن حادثه بود که به‌عنوان مستشار رایش برگزیده شد. برای همین می‌توان حرف‌هایش را مانند یک عاشق زخمی به اشکال گوناگونی تفسیر کرد. آنجا که می‌گوید: «من باید در آینده بیشتر مراقب او باشم. شاید این باعث شود که جلو یک حماقت دیگر از این دست را بگیرد».

ادامه دارد...

مسئله‌ای که روشن است اینکه آقای ولف و اِوای جوان بعدها نیز باوجود آنکه هر دو سال‌ها بود همدیگر را می‌شناختند، عاشق نبودند. بعد از ماجرای دختر خواهرش بود که هیتلر بیشتر به این دخترک نزدیک شد؛ دخترکی که با پرهیزگاری به سخنان طولانی‌اش گوش می‌داد. حتی یک‌بار به دوستش یواشکی گفته بود این حرف‌ها «او را وحشتناک خسته می‌کند» و پیوسته مجبور است برای فهم منظورش به فرهنگ لغت مراجعه کند. خلأیی را که گیلی به‌وجود آورده بود، اِوا پر کرد. کسی که تحت نظارت هوفمان تصویربردار بود که درعین‌حال نقش یک سمسار را برای هیتلر بازی می‌کرد. داهرینگ با توجه به این مسئله، گفته است: «اگر این حرف درست باشد، اِوا براون را در یک سینی نقره‌ای تقدیم او کرد». البته به‌نظر می‌رسد این رابطه در آخر سال1931 شروع شده باشد. این در صورتی است که حرف‌های یکی از دوستان نزدیک اِوا به نام «مارگرت میتلستراسر» را باور کنیم که گفته است: «من کاملا می‌دانم که آنها با هم هستند. وقتی می‌آمد تا او را ببیند و دچار عارضه ماهانه بود، چیزی به دکتر می‌داد تا آن را متوقف کند». مارگریت می‌دانست درباره چه حرف می‌زند چون او بود که شخصا می‌رفت تا برای آن معشوقه جوان دارو تهیه کند. هیتلر این‌گونه اراده‌اش را بر جسم اِوا تحمیل می‌کرد. باید وضع آن زن جوان مطابق با زمان تمایلاتش می‌بود.
به‌نظر می‌رسید اِوا کاملا نقش جایگزین آن مرحوم را بازی می‌کرد و دوست داشت تکرار کند که: «مرگ گیلی برای او یک فاجعه بود. بنابراین باید برایش یک زن استثنایی می‌بود». اینجا هیچ اثری از حسادت به‌چشم نمی‌خورد. حتی برعکس، نوعی تقلید به‌چشم می‌خورد؛ یعنی کسی که تحت‌تأثیر طبیعی تصاویر متعدد و نقش برجسته‌ها و تابلوهای دختر خواهر هیتلر قرار گرفته باشد؛ آثاری که هیتلر را محاصره کرده بود. اِوایِ گندمگون حتی مثل گیلی موهایش را کوتاه کرد؛ البته به‌صورتی کاملا مرتب و لبه‌دار.
خدمتکاران هیتلر به یاد می‌آورند که او دیدارهای مکرری با اِوا داشته است. این دیدارها از سال 1932 شروع شد و او با «آن کیف کوچک مخصوصش» می‌آمد به دیدار کسی که درباره زنان به‌صراحت این‌طور حرف می‌زد: «زنان تکنیک خاصی دارند: درابتدا نرم و مهربان هستند تا اعتماد مرد را به‌خود جلب کنند. بعد شروع می‌کنند افسارش را بکشند و آنگاه که با قدرت آن را در چنگ خودشان گرفتند، دیگر مرد را به هرجایی که خواستند می‌کشانند». هیتلر این‌گونه برخوردش را با زن جوانی توصیف می‌کند که در زندگی‌اش هیچ هدف دیگری جز این نداشت که به دیدار بعدی با دوستش آلفی فکر کند.
اما آن دخترک نمی‌توانست برایش سودی داشته باشد مگر تحت شرایطی خاص، زیرا هدف اصلی او آن بود که مستشار رایش شود. برای رسیدن به این هدف، هر وسیله‌ای را مجاز می‌شمرد و آن دخترک پیوسته مانعی بر سر راهش بود؛ کسی که جلو راهش را سد می‌کرد و هیتلر به اندازه کافی به او اهمیت نمی‌داد، زیرا زیباترین زنان دنیای سینما و آن جامعه مترقی احاطه‌اش کرده بودند. در رابطه با اِوای کم‌عقل، عاشق و مفتون، او یک جهنم بود. به‌خصوص اینکه نمی‌توانست به کسی بگوید زیرا آدولف او را از چنین کاری منع کرده بود.
او معشوقه‌ای ساده و مفتون بود که می‌توانست برای هر مدتی که لازم بداند، او را ترک کند اما هرگز جرئت آن را نداشت که به هر دلیلی با او مخالفت کند. اما هیتلر به‌زودی دریافت به دام همان دخترک ساده افتاده است.
در ابتدای نوامبر سال 1932 اِوا استراتژی خاصی را در پیش گرفت که او را رفیق هیتلر قرار می‌داد؛ درست مثل حالتی که گیلی داشت. تلاش کرد یک گلوله به قلبش شلیک کند. اما این یک عملیات خودکشی ناکام بود، زیرا خودش موجب شده بود کاری کند که خواهرش به محض شنیدن فریاد، به‌سویش بشتابد. برای پزشک، دیگر کار سختی نبود تا گلوله‌ای را که در گردنش جای گرفته بود، خارج کند. بااین‌حال، حیله‌اش مؤثر واقع شد، زیرا هیتلر فورا و به محض اطلاع بر بالینش حاضر شد. آنجا بود که دریافت عشق اِوا به او کامل و همه‌جانبه و دارای مایه‌های مازوخیستی است. بعدها برای او توضیح داد که برایش مرگ هیچ اهمیتی نداشته و همواره شبح گیلی را پیش چشمش می‌دیده است کمااینکه هیتلر نیز کسی نبود که بتواند از خودش تصویر یک زارع مرگ را در آن دوره خاص و پرتنش سیاسی برجای بگذارد؛ زیرا در کمتر از دو ماه بعد از آن حادثه بود که به‌عنوان مستشار رایش برگزیده شد. برای همین می‌توان حرف‌هایش را مانند یک عاشق زخمی به اشکال گوناگونی تفسیر کرد. آنجا که می‌گوید: «من باید در آینده بیشتر مراقب او باشم. شاید این باعث شود که جلو یک حماقت دیگر از این دست را بگیرد».

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.