|

گزارش سازمان‌ ملل در آستانه روز جهانی پناهندگان

به افتخار آوارگی جان‌به‌لب شده‌اند. خانه و زندگی‌شان را می‌گذارند به امان خدا و با گام‌هایی معلق ‌رو به آینده‌ای نامعلوم پیش می‌روند. نه سرپناهی دارند و نه امیدی، اما روزی از آن خود دارند؛ روز جهانی پناهندگان. سازمان‌ملل از سال 2000، بیستم ژوئن را روز جهانی پناهندگان نام‌گذاری کرده، برای بزرگداشت کسانی که به‌خاطر درگیری و خشونت مجبورند از کشورهای خود فرار کنند. جنگ و آشوب هرروز تعدادشان را بیشتر می‌کند و کیفیت زندگی‌شان را ناچیزتر. سه‌روز پیش و در آستانه روز جهانی پناهندگان، سازمان‌ملل با انتشار گزارشی اعلام کرد که تعداد کسانی که به‌زور تن به آوارگی داده‌اند، در پایان سال 2014 به 59میلیون و 500 هزار نفر رسیده است. این در حالی است که تعداد آنها یک سال پیش، 51 میلیون و 200 هزار نفر و یک دهه قبل 37 میلیون و 500 هزار نفر بود. عفو بین‌الملل هم اعلام کرده بود در سال 2013، برای اولین‌بار پس از دهه 40 میلادی، تعداد آوارگان مرز 50 میلیون را رد کرده بود و حالا پس از گذشت دو سال، میلیون‌ها نفر به این تعداد افزوده شده است. در مقیاس جهانی، درحال‌حاضر از هر 122 نفر یک نفر پناه‌جو، آواره یا به‌دنبال پناهگاه است. به‌گفته «ملیسا فلمینگ»، سخنگوی کمیساریای عالی پناهندگان، در سطح جهانی اقدامات کافی برای مبارزه با این بحران بی‌سابقه صورت نگرفته است: «تعداد جابه‌جایی‌هایی در این مقیاس، بازتابی از آشوب جهانی است و رهبران سیاسی جهان هم هیچ کاری برای متوقف‌کردن یا جلوگیری از این درگیری‌ها انجام نمی‌دهند». درگیری‌های قدیمی همچنان حل‌نشده باقی می‌ماند و درگیری‌های جدید هم به‌طور مداوم از راه می‌رسند. دراین‌میان سازمان‌های بشردوستانه هم بودجه‌ای در بساط ندارند. افزایش زیاد تعداد آوارگان در درجه اول به دلیل بحران سوریه و جنگ داخلی این کشور است. به گزارش سازمان‌ملل، تقریبا چهار میلیون سوری به کشورهای دیگر پناهنده شده‌اند و بیش از هفت میلیون نفر نیز در درون سوریه مجبور به جابه‌جایی شده‌اند. افغانستان با دو میلیون و 590 هزار آواره و سومالی با یک میلیون و صدهزار نفر، دو کشور بعدی فهرست بیشترین تعداد آوارگان هستند. دراین‌میان پاکستان، ایران و لبنان میزبان بیشترین تعداد پناهندگان هستند. طبق گزارش سازمان‌ملل، تعداد کسانی که در داخل کشورهایشان مجبور به جابه‌جایی شده‌اند نیز به بیش از 33 میلیون نفر رسیده است که به گفته سخنگوی کمیساریای عالی پناهندگان، بیش از نیمی از آنها کودک اند. در سوریه بیشتر کودکان به علت بمباران مدارس یا جابه‌جایی از شهر خود، به امکانات آموزشی دسترسی ندارند و در کمپ‌های پناهندگان نیز اوضاع به همین صورت است؛ برای مثال در کمپ‌های پناهندگان سوری در لبنان فقط 20درصد کودکان مشغول تحصیل هستند و می‌توانند به مدرسه بروند.
گزارش جدید سازمان‌ملل همچنین نشان‌دهنده رشد چشمگیر تعداد پناهندگانی است که به‌دنبال ایمنی، تن به سفرهای دریایی خطرناکی می‌دهند؛ سفرهایی از دریای مدیترانه و خلیج عدن تا دریای سرخ و آب‌های جنوب‌شرقی آسیا. در ماه آوریل سال‌جاری میلادی، دو قایق حامل پناهندگان در دریای مدیترانه غرق و بیش از هزار و 200 نفر کشته شدند. سازمان‌های حقوق‌بشری می‌گویند علت افزایش چشمگیر میزان مرگ‌ومیرها تا حدودی تصمیم ایتالیا و اتحادیه اروپا برای پایان‌دادن به عملیات نیروی دریایی ایتالیا در پایان سال 2014 و جایگزین‌کردن عملیاتی به‌شدت محدود‌تر است.

به افتخار آوارگی جان‌به‌لب شده‌اند. خانه و زندگی‌شان را می‌گذارند به امان خدا و با گام‌هایی معلق ‌رو به آینده‌ای نامعلوم پیش می‌روند. نه سرپناهی دارند و نه امیدی، اما روزی از آن خود دارند؛ روز جهانی پناهندگان. سازمان‌ملل از سال 2000، بیستم ژوئن را روز جهانی پناهندگان نام‌گذاری کرده، برای بزرگداشت کسانی که به‌خاطر درگیری و خشونت مجبورند از کشورهای خود فرار کنند. جنگ و آشوب هرروز تعدادشان را بیشتر می‌کند و کیفیت زندگی‌شان را ناچیزتر. سه‌روز پیش و در آستانه روز جهانی پناهندگان، سازمان‌ملل با انتشار گزارشی اعلام کرد که تعداد کسانی که به‌زور تن به آوارگی داده‌اند، در پایان سال 2014 به 59میلیون و 500 هزار نفر رسیده است. این در حالی است که تعداد آنها یک سال پیش، 51 میلیون و 200 هزار نفر و یک دهه قبل 37 میلیون و 500 هزار نفر بود. عفو بین‌الملل هم اعلام کرده بود در سال 2013، برای اولین‌بار پس از دهه 40 میلادی، تعداد آوارگان مرز 50 میلیون را رد کرده بود و حالا پس از گذشت دو سال، میلیون‌ها نفر به این تعداد افزوده شده است. در مقیاس جهانی، درحال‌حاضر از هر 122 نفر یک نفر پناه‌جو، آواره یا به‌دنبال پناهگاه است. به‌گفته «ملیسا فلمینگ»، سخنگوی کمیساریای عالی پناهندگان، در سطح جهانی اقدامات کافی برای مبارزه با این بحران بی‌سابقه صورت نگرفته است: «تعداد جابه‌جایی‌هایی در این مقیاس، بازتابی از آشوب جهانی است و رهبران سیاسی جهان هم هیچ کاری برای متوقف‌کردن یا جلوگیری از این درگیری‌ها انجام نمی‌دهند». درگیری‌های قدیمی همچنان حل‌نشده باقی می‌ماند و درگیری‌های جدید هم به‌طور مداوم از راه می‌رسند. دراین‌میان سازمان‌های بشردوستانه هم بودجه‌ای در بساط ندارند. افزایش زیاد تعداد آوارگان در درجه اول به دلیل بحران سوریه و جنگ داخلی این کشور است. به گزارش سازمان‌ملل، تقریبا چهار میلیون سوری به کشورهای دیگر پناهنده شده‌اند و بیش از هفت میلیون نفر نیز در درون سوریه مجبور به جابه‌جایی شده‌اند. افغانستان با دو میلیون و 590 هزار آواره و سومالی با یک میلیون و صدهزار نفر، دو کشور بعدی فهرست بیشترین تعداد آوارگان هستند. دراین‌میان پاکستان، ایران و لبنان میزبان بیشترین تعداد پناهندگان هستند. طبق گزارش سازمان‌ملل، تعداد کسانی که در داخل کشورهایشان مجبور به جابه‌جایی شده‌اند نیز به بیش از 33 میلیون نفر رسیده است که به گفته سخنگوی کمیساریای عالی پناهندگان، بیش از نیمی از آنها کودک اند. در سوریه بیشتر کودکان به علت بمباران مدارس یا جابه‌جایی از شهر خود، به امکانات آموزشی دسترسی ندارند و در کمپ‌های پناهندگان نیز اوضاع به همین صورت است؛ برای مثال در کمپ‌های پناهندگان سوری در لبنان فقط 20درصد کودکان مشغول تحصیل هستند و می‌توانند به مدرسه بروند.
گزارش جدید سازمان‌ملل همچنین نشان‌دهنده رشد چشمگیر تعداد پناهندگانی است که به‌دنبال ایمنی، تن به سفرهای دریایی خطرناکی می‌دهند؛ سفرهایی از دریای مدیترانه و خلیج عدن تا دریای سرخ و آب‌های جنوب‌شرقی آسیا. در ماه آوریل سال‌جاری میلادی، دو قایق حامل پناهندگان در دریای مدیترانه غرق و بیش از هزار و 200 نفر کشته شدند. سازمان‌های حقوق‌بشری می‌گویند علت افزایش چشمگیر میزان مرگ‌ومیرها تا حدودی تصمیم ایتالیا و اتحادیه اروپا برای پایان‌دادن به عملیات نیروی دریایی ایتالیا در پایان سال 2014 و جایگزین‌کردن عملیاتی به‌شدت محدود‌تر است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.