|

فدراسیون کشتی می‌خواهد مانع رفتن علی‌اکبری شود

ادامه مهاجرت فرنگی‌کاران به جمهوری آذربایجان

عكس : مهر

ادامه مهاجرت فرنگی‌کاران به جمهوری آذربایجان

باز هم کشتی‌فرنگی، باز هم مهاجرت. ظاهرا باید بیشتر از اینها شاهد صادرات سرمایه‌های کشتی‌فرنگی ایران به کشور همسایه باشیم. تابعیت ناگهانی سامان طهماسبی و مسعود هاشم‌زاده، ملی‌پوشان سابق تیم ملی فرنگی در تیم جمهوری آذربایجان در حالی بعد از دو سال از طرف مسوولان ورزش و فدراسیون کشتی بی‌پاسخ مانده که مسوولان فدراسیون کشتی جمهوری آذربایجان این‌بار به امیر علی‌اکبری، ملی‌پوش سابق ایران، چشم دوخته‌اند.

فرنگی کار وزن 96 کیلوگرم در بازی‌های آسیایی 2010 که به عقیده بسیاری از کارشناسان این رشته در سنگین وزن به عنوان یک پدیده در کشتی‌فرنگی دنیا آینده‌ای درخشان پیش رو داشت، پس از قهرمانی جهان در مسکو به تکرار قهرمانی در بازی‌های المپیک 2012 لندن فکر می‌کرد که خواسته یا ناخواسته گرفتار دوپینگ شد و محرومیتی دوساله را پیش روی خود دید. او که از تیرماه سال گذشته روزهای تلخی را پشت سر گذاشته حالا در واپسین ماه‌های محرومیتش بی‌واهمه حرف از رفتن می‌زند.

علی‌اکبری در حالی در گفت‌وگوی اختصاصی با مهر این خبر ناخوشایند را می‌دهد که می‌گوید به دلیل شرایط بد مالی و رفتارهای نامناسبی که طی این مدت با او شده، این تصمیم را گرفته است.

شرایطی که طی این سال‌ها اکثر قریب به اتفاق فرنگی‌کاران از آن گلایه داشتند و دلیل اصلی مهاجرت آنها نیز به جمهوری آذربایجان همین بوده است.

«من در طول این دو سال محرومیت حتی یک ریال از جایی کمک نگرفتم. در این مدت هر چه برای خود و خانواده‌ام هزینه کردم همان پس‌انداز ناچیزی بود که مثلا به عنوان جایزه به من داده بودند. مدت‌هاست از یکی از کشورهای صاحب‌نام پیشنهاد چشمگیر و مطلوبی به من شده و من چاره‌ای جز رفتن ندارم. این مساله چیزی نبود که یک‌شبه در ذهنم به وجود آید. من در طول مدت محرومیتم به خیلی جاها مراجعه کردم و مشکلم را گفتم. از وزارت ورزش و فدراسیون کشتی گرفته تا خیلی از سازمان‌های دیگر؛ اما هیچکدام از این پیگیری‌ها به نتیجه نرسید.»

قهرمان کشتی‌فرنگی جهان در حالی از مسوولان گلایه می‌گند که پیشنهاد وسوسه‌انگیزی به او شده: «من وطن‌فروش نیستم و عاشق ایرانم. فکر می‌کنم با کسب چندین مدال طلا دینم را به کشورم ادا کردم اما تا زمانی که مشکلاتم حل نشود چاره‌ای جز رفتن ندارم. باور کنید اگر مسوولان حتی یک‌دهم پیشنهاد آن کشور را به من بدهند در ایران می‌مانم. الان نوبت مسوولان است که دین‌شان را به من ادا کنند. پیش‌پرداخت متولیان ورزش این کشور (جمهوری آذربایجان) حدود 10 برابر جوایز نقدی من در طول دوران قهرمانی در ایران است! من بعد از گذشت دو سال از قهرمانی در رقابت‌های جهانی 2010 مسکو، 25‌میلیون‌تومان پاداش گرفتم. در حالی‌که حقوق ماهانه من در این کشور معادل 25‌میلیون‌تومان است.»

فرنگی‌کار آینده‌دار ایران در شرایطی حضور در المپیک 2012 لندن را از دست داد که معتقد است از طرف مسوولان ورزش ایران هیچ تلاشی برای او نشد: «زمانی که به دلیل آن اتفاق تلخ محروم شدم بلافاصله از همان کشور پیشنهاد شد تا به آنجا بروم. آنها به من گفتند مشکلت را حل می‌کنیم و ممکن است در المپیک لندن هم کشتی بگیری! اما من نرفتم و به امید بهبود وضعیتم، تنهایی و انزوا را تحمل کردم. این در حالی بود که هیچ اقدامی از سوی مسوولان ورزشی و حتی متولیان فدراسیون کشتی برای من صورت نگرفت و حتی در پیگیری‌های ما توسط برخی پزشکان نیز سنگ‌اندازی کردند تا مبادا به نتیجه برسیم.»

صحبت‌های دیروز امیر علی‌اکبری با مهر در حالی بود که مسوولان فدراسیون نسبت به آن اظهار بی‌اطلاعی کردند. حسن رنگرز که خود از قهرمانان اسبق کشتی‌فرنگی ایران است و در حال حاضر در سمت نایب‌رییسی فدراسیون کشتی فعالیت می‌کند درخصوص مهاجرت علی‌اکبری به «شرق» گفت: «من هم مثل شما از طریق رسانه‌ها از این خبر مطلع شدم. بعید می‌دانم این تصمیم آقای علی‌اکبری قطعی باشد. علی‌اکبری یکی از استعدادهای ناب کشتی‌فرنگی جهان است. ما نمی‌گذاریم او به راحتی از دستمان برود. به هر حال سال‌ها روی ورزشکارانی مثل امیر سرمایه‌گذاری شده و ما در قبال آن مسوولیم. از همه مهم‌تر اینکه علی‌اکبری برای خروج از کشور نیاز به رضایتنامه از فدراسیون دارد که ما این رضایتنامه را به او نخواهیم داد.»

این در حالی است که علی‌اکبری مدعی است نیازی به گرفتن رضایتنامه از فدراسیون ندارد: «طبق قوانین فیلا و همچنین صحبت‌هایی که با مسوولان کشتی آن کشور داشتم، چون دو سال محروم بودم و برای کشورم کشتی نگرفتم می‌توانم به راحتی به تیم ملی آن کشور بپیوندم.»

رنگرز که مدافع کشتی‌گیر دوپینگی ایران است، در پاسخ به این سوال «شرق» که چرا طی این مدت فدراسیون هیچ‌گونه حمایت مالی از او نکرده، می‌گوید: «ما به دلیل منع قانونی‌ای که داشتیم عملا نمی‌توانستیم علی‌اکبری را حمایت مالی کنیم. متاسفانه امیر با وجود تمام شایستگی‌ها و افتخاراتی که دارد از اول کشتی‌گیر کم‌شانسی بود و جوایزش را تمام و کمال پرداخت نکردند. من در اولین فرصت با او ملاقات می‌کنم تا از این تصمیم منصرفش کنم. ضمن اینکه قول می‌دهم تمام امکاناتی را که مربوط به فدراسیون است برای او فراهم کنم.»

نایب‌رییس فدراسیون کشتی تاکید دارد فدراسیون می‌خواهد از مهاجرت فرنگی‌کاران به جمهوری آذربایجان جلوگیری کند: «مهاجرت‌های گذشته مربوط به سیستم و ریاست قبلی فدراسیون کشتی بوده و نمی‌توانم به طور قاطع در مورد آن صحبت کنم اما موضوعی که الان در زمان بنده و سیستم فعلی وجود دارد این است که فدراسیون برای هیچ کشتی‌گیری رضایتنامه صادر نمی‌کند.» موضوع مهاجرت قهرمانان کشتی‌فرنگی به جمهوری آذربایجان از سه سال پیش شروع شد. سامان طهماسبی دارنده دو مدال برنز جهان اولین کشتی‌گیری بود که سال 2010 به تیم ملی آذربایجان پیوست. او نیز این تصمیم را بعد از آن گرفت که بارها از مشکلات معیشتی‌اش صحبت کرد. طهماسبی با دوملیته شدن، در المپیک و مسابقات جهانی برای این کشور روی تشک رفت.

بعد از طهماسبی، سال بعد مسعود هاشم‌زاده هم که مورد غضب محمد بنا واقع شده بود و سرمربی تیم ملی گفته بود تا زمانی که در تیم ملی حضور دارد اجازه نخواهد داد او دوبنده سنگین‌وزن تیم ملی را بپوشد، راهی آذربایجان شد.

البته این تمام مهاجرت‌ها نبود. دی‌ماه دو سال پیش این‌بار عده‌ای دیگر به راحتی و بدون اینکه واهمه‌ای از محرومیت و ناراحتی فدراسیون داشته باشند، به آذربایجان رفتند و در رقابت‌های قهرمان کشوری برای تیم این کشور کشتی گرفتند. محمدرضا آذرشکیب، قاسم رضایی و بشیر باباجان‌زاده، سه ملی‌پوش ایرانی حاضر در این مسابقات بودند. به جمع این کشتی‌گیران باید جمشید خیرآبادی مربی تیم ملی را هم اضافه کرد.

باز هم کشتی‌فرنگی، باز هم مهاجرت. ظاهرا باید بیشتر از اینها شاهد صادرات سرمایه‌های کشتی‌فرنگی ایران به کشور همسایه باشیم. تابعیت ناگهانی سامان طهماسبی و مسعود هاشم‌زاده، ملی‌پوشان سابق تیم ملی فرنگی در تیم جمهوری آذربایجان در حالی بعد از دو سال از طرف مسوولان ورزش و فدراسیون کشتی بی‌پاسخ مانده که مسوولان فدراسیون کشتی جمهوری آذربایجان این‌بار به امیر علی‌اکبری، ملی‌پوش سابق ایران، چشم دوخته‌اند.

فرنگی کار وزن 96 کیلوگرم در بازی‌های آسیایی 2010 که به عقیده بسیاری از کارشناسان این رشته در سنگین وزن به عنوان یک پدیده در کشتی‌فرنگی دنیا آینده‌ای درخشان پیش رو داشت، پس از قهرمانی جهان در مسکو به تکرار قهرمانی در بازی‌های المپیک 2012 لندن فکر می‌کرد که خواسته یا ناخواسته گرفتار دوپینگ شد و محرومیتی دوساله را پیش روی خود دید. او که از تیرماه سال گذشته روزهای تلخی را پشت سر گذاشته حالا در واپسین ماه‌های محرومیتش بی‌واهمه حرف از رفتن می‌زند.

علی‌اکبری در حالی در گفت‌وگوی اختصاصی با مهر این خبر ناخوشایند را می‌دهد که می‌گوید به دلیل شرایط بد مالی و رفتارهای نامناسبی که طی این مدت با او شده، این تصمیم را گرفته است.

شرایطی که طی این سال‌ها اکثر قریب به اتفاق فرنگی‌کاران از آن گلایه داشتند و دلیل اصلی مهاجرت آنها نیز به جمهوری آذربایجان همین بوده است.

«من در طول این دو سال محرومیت حتی یک ریال از جایی کمک نگرفتم. در این مدت هر چه برای خود و خانواده‌ام هزینه کردم همان پس‌انداز ناچیزی بود که مثلا به عنوان جایزه به من داده بودند. مدت‌هاست از یکی از کشورهای صاحب‌نام پیشنهاد چشمگیر و مطلوبی به من شده و من چاره‌ای جز رفتن ندارم. این مساله چیزی نبود که یک‌شبه در ذهنم به وجود آید. من در طول مدت محرومیتم به خیلی جاها مراجعه کردم و مشکلم را گفتم. از وزارت ورزش و فدراسیون کشتی گرفته تا خیلی از سازمان‌های دیگر؛ اما هیچکدام از این پیگیری‌ها به نتیجه نرسید.»

قهرمان کشتی‌فرنگی جهان در حالی از مسوولان گلایه می‌گند که پیشنهاد وسوسه‌انگیزی به او شده: «من وطن‌فروش نیستم و عاشق ایرانم. فکر می‌کنم با کسب چندین مدال طلا دینم را به کشورم ادا کردم اما تا زمانی که مشکلاتم حل نشود چاره‌ای جز رفتن ندارم. باور کنید اگر مسوولان حتی یک‌دهم پیشنهاد آن کشور را به من بدهند در ایران می‌مانم. الان نوبت مسوولان است که دین‌شان را به من ادا کنند. پیش‌پرداخت متولیان ورزش این کشور (جمهوری آذربایجان) حدود 10 برابر جوایز نقدی من در طول دوران قهرمانی در ایران است! من بعد از گذشت دو سال از قهرمانی در رقابت‌های جهانی 2010 مسکو، 25‌میلیون‌تومان پاداش گرفتم. در حالی‌که حقوق ماهانه من در این کشور معادل 25‌میلیون‌تومان است.»

فرنگی‌کار آینده‌دار ایران در شرایطی حضور در المپیک 2012 لندن را از دست داد که معتقد است از طرف مسوولان ورزش ایران هیچ تلاشی برای او نشد: «زمانی که به دلیل آن اتفاق تلخ محروم شدم بلافاصله از همان کشور پیشنهاد شد تا به آنجا بروم. آنها به من گفتند مشکلت را حل می‌کنیم و ممکن است در المپیک لندن هم کشتی بگیری! اما من نرفتم و به امید بهبود وضعیتم، تنهایی و انزوا را تحمل کردم. این در حالی بود که هیچ اقدامی از سوی مسوولان ورزشی و حتی متولیان فدراسیون کشتی برای من صورت نگرفت و حتی در پیگیری‌های ما توسط برخی پزشکان نیز سنگ‌اندازی کردند تا مبادا به نتیجه برسیم.»

صحبت‌های دیروز امیر علی‌اکبری با مهر در حالی بود که مسوولان فدراسیون نسبت به آن اظهار بی‌اطلاعی کردند. حسن رنگرز که خود از قهرمانان اسبق کشتی‌فرنگی ایران است و در حال حاضر در سمت نایب‌رییسی فدراسیون کشتی فعالیت می‌کند درخصوص مهاجرت علی‌اکبری به «شرق» گفت: «من هم مثل شما از طریق رسانه‌ها از این خبر مطلع شدم. بعید می‌دانم این تصمیم آقای علی‌اکبری قطعی باشد. علی‌اکبری یکی از استعدادهای ناب کشتی‌فرنگی جهان است. ما نمی‌گذاریم او به راحتی از دستمان برود. به هر حال سال‌ها روی ورزشکارانی مثل امیر سرمایه‌گذاری شده و ما در قبال آن مسوولیم. از همه مهم‌تر اینکه علی‌اکبری برای خروج از کشور نیاز به رضایتنامه از فدراسیون دارد که ما این رضایتنامه را به او نخواهیم داد.»

این در حالی است که علی‌اکبری مدعی است نیازی به گرفتن رضایتنامه از فدراسیون ندارد: «طبق قوانین فیلا و همچنین صحبت‌هایی که با مسوولان کشتی آن کشور داشتم، چون دو سال محروم بودم و برای کشورم کشتی نگرفتم می‌توانم به راحتی به تیم ملی آن کشور بپیوندم.»

رنگرز که مدافع کشتی‌گیر دوپینگی ایران است، در پاسخ به این سوال «شرق» که چرا طی این مدت فدراسیون هیچ‌گونه حمایت مالی از او نکرده، می‌گوید: «ما به دلیل منع قانونی‌ای که داشتیم عملا نمی‌توانستیم علی‌اکبری را حمایت مالی کنیم. متاسفانه امیر با وجود تمام شایستگی‌ها و افتخاراتی که دارد از اول کشتی‌گیر کم‌شانسی بود و جوایزش را تمام و کمال پرداخت نکردند. من در اولین فرصت با او ملاقات می‌کنم تا از این تصمیم منصرفش کنم. ضمن اینکه قول می‌دهم تمام امکاناتی را که مربوط به فدراسیون است برای او فراهم کنم.»

نایب‌رییس فدراسیون کشتی تاکید دارد فدراسیون می‌خواهد از مهاجرت فرنگی‌کاران به جمهوری آذربایجان جلوگیری کند: «مهاجرت‌های گذشته مربوط به سیستم و ریاست قبلی فدراسیون کشتی بوده و نمی‌توانم به طور قاطع در مورد آن صحبت کنم اما موضوعی که الان در زمان بنده و سیستم فعلی وجود دارد این است که فدراسیون برای هیچ کشتی‌گیری رضایتنامه صادر نمی‌کند.» موضوع مهاجرت قهرمانان کشتی‌فرنگی به جمهوری آذربایجان از سه سال پیش شروع شد. سامان طهماسبی دارنده دو مدال برنز جهان اولین کشتی‌گیری بود که سال 2010 به تیم ملی آذربایجان پیوست. او نیز این تصمیم را بعد از آن گرفت که بارها از مشکلات معیشتی‌اش صحبت کرد. طهماسبی با دوملیته شدن، در المپیک و مسابقات جهانی برای این کشور روی تشک رفت.

بعد از طهماسبی، سال بعد مسعود هاشم‌زاده هم که مورد غضب محمد بنا واقع شده بود و سرمربی تیم ملی گفته بود تا زمانی که در تیم ملی حضور دارد اجازه نخواهد داد او دوبنده سنگین‌وزن تیم ملی را بپوشد، راهی آذربایجان شد.

البته این تمام مهاجرت‌ها نبود. دی‌ماه دو سال پیش این‌بار عده‌ای دیگر به راحتی و بدون اینکه واهمه‌ای از محرومیت و ناراحتی فدراسیون داشته باشند، به آذربایجان رفتند و در رقابت‌های قهرمان کشوری برای تیم این کشور کشتی گرفتند. محمدرضا آذرشکیب، قاسم رضایی و بشیر باباجان‌زاده، سه ملی‌پوش ایرانی حاضر در این مسابقات بودند. به جمع این کشتی‌گیران باید جمشید خیرآبادی مربی تیم ملی را هم اضافه کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.