|

به بهانه بازی تیم ملی افغانستان در مشهد

فرهنگ خوب!

آصف جاهد. خبرنگار در هرات افغانستان

زنگ می‌زند و با گویش قشنگ مشهدی‌اش می‌گوید: پنجشنبه اینجی یی دیگه یره؟

می‌گویم: برای چی؟ چی شده مگر؟ می‌خندد و می‌گوید: یره از گود خارجی‌ها! تیم بازی دِره.
تازه متوجه می‌شوم که درباره چی گپ می‌زند. می‌گویم: نه، من کار سرم ریخته و نمی‌توانم بیایم؛ ولی دوستانی از اینجا آنجا خواهند بود. یکی، دو‌تایی هم چندروزی‌ست مشهد هستند.
می‌گوید: حیف شد یره؛ ولی جاتو خالی مُکنِم.
پنجشنبه، تیم ملی فوتبال افغانستان در خانه دوم خود، یعنی ایران بازی دارد. میزبانی‌ است به میزبانی مردم خوب و خون‌گرم ایرانی، آن‌هم از گونه مشهدی‌اش. ورزشگاه ثامن‌الائمه مشهد در این روز بی‌گمان شاهد دو میزبان است. یکی میزبانانی که صاحبخانه‌‌اند و دیگرانی هم که سال‌هاست در این کشور زندگی می‌کنند و احساس بیگانگی ندارند.
استقبال پرشور افغان‌های مهاجر در ایران، از تیم ملی فوتبال افغانستان، باعث شد تا یک ‌بار دیگر، ایرانی‌ها میزبانِ افغان‌ها باشند؛ این‌بار برای فوتبال. پس از نهایی‌شدن تصمیم فدراسیون‌های فوتبال دو کشور برای برگزاری بازی‌های افغانستان در ایران، بسیاری در هر دو سو خوش شدند. این پیوند ژرف فرهنگی دو کشور است که یک ‌بار دیگر با هم گره می‌خورد. دوستان ایرانی من خوش از این بودند که می‌توانند ورزشگاه بروند و این‌بار تیمی را تشویق کنند که سال‌هاست میزبان ‌میلیون‌ها کوچیده‌اش بودند؛ به‌گونه‌ای برای تشویق تیم دومشان؛ همان‌گونه که برای بسیاری از ما خراسانی‌زاده‌های هراتی، تیم‌های ایرانی، مانند تیم‌های خودمان است. امیدوارم شمار بیش‌تر دوستان ایرانی گرامی، با احساس میزبانی به ورزشگاه‌ها بروند و تیم ملی افغانستان را تشویق کنند. چه فرهنگ‌های خوبی داریم ما: هم‌زبان و هم‌دل و هم‌صدا!

زنگ می‌زند و با گویش قشنگ مشهدی‌اش می‌گوید: پنجشنبه اینجی یی دیگه یره؟

می‌گویم: برای چی؟ چی شده مگر؟ می‌خندد و می‌گوید: یره از گود خارجی‌ها! تیم بازی دِره.
تازه متوجه می‌شوم که درباره چی گپ می‌زند. می‌گویم: نه، من کار سرم ریخته و نمی‌توانم بیایم؛ ولی دوستانی از اینجا آنجا خواهند بود. یکی، دو‌تایی هم چندروزی‌ست مشهد هستند.
می‌گوید: حیف شد یره؛ ولی جاتو خالی مُکنِم.
پنجشنبه، تیم ملی فوتبال افغانستان در خانه دوم خود، یعنی ایران بازی دارد. میزبانی‌ است به میزبانی مردم خوب و خون‌گرم ایرانی، آن‌هم از گونه مشهدی‌اش. ورزشگاه ثامن‌الائمه مشهد در این روز بی‌گمان شاهد دو میزبان است. یکی میزبانانی که صاحبخانه‌‌اند و دیگرانی هم که سال‌هاست در این کشور زندگی می‌کنند و احساس بیگانگی ندارند.
استقبال پرشور افغان‌های مهاجر در ایران، از تیم ملی فوتبال افغانستان، باعث شد تا یک ‌بار دیگر، ایرانی‌ها میزبانِ افغان‌ها باشند؛ این‌بار برای فوتبال. پس از نهایی‌شدن تصمیم فدراسیون‌های فوتبال دو کشور برای برگزاری بازی‌های افغانستان در ایران، بسیاری در هر دو سو خوش شدند. این پیوند ژرف فرهنگی دو کشور است که یک ‌بار دیگر با هم گره می‌خورد. دوستان ایرانی من خوش از این بودند که می‌توانند ورزشگاه بروند و این‌بار تیمی را تشویق کنند که سال‌هاست میزبان ‌میلیون‌ها کوچیده‌اش بودند؛ به‌گونه‌ای برای تشویق تیم دومشان؛ همان‌گونه که برای بسیاری از ما خراسانی‌زاده‌های هراتی، تیم‌های ایرانی، مانند تیم‌های خودمان است. امیدوارم شمار بیش‌تر دوستان ایرانی گرامی، با احساس میزبانی به ورزشگاه‌ها بروند و تیم ملی افغانستان را تشویق کنند. چه فرهنگ‌های خوبی داریم ما: هم‌زبان و هم‌دل و هم‌صدا!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.