سیاستهای اشتباه ذائقه مردم را تغییر داد
یزدان سلحشور
مشکل اساسی ما در سالهای اخیر در بحث ریزش مخاطب یا تغییر ذائقه مخاطب ایرانی، از زمانی آغاز شد که روزبهروز بر تعداد کانالهای ماهوارهای فارسیزبان اضافه شد. این تعدد شبکهها از چند وجه روی ذائقه مردم ما تأثیر گذاشت؛ ابتدا اینکه این شبکهها بهدنبال آثار ارزانقیمت بودند. بنابراین مناسبترین راه برای آنها، رفتن به سراغ تولیدات تُرک و کلمبیا بود. این آثار بهمرور، ذائقه مردم را تغییر داد و به دوران پیش از سال 57 برد. هرچند منظورم از آثار نازل پیش از انقلاب، آثار زندهیاد علی حاتمی یا ناصر تقوایی نیست؛ بلکه مقصودم عموم فیلمهایی است که در آن سالها خانوادهها را از رفتن به سینما منصرف میکرد. این در صورتی است که طبعا بهمرور باید شاهد ارتقای سطح سلیقه مردم در گزینش آثار سینمایی و تلویزیونی میبودیم و متأسفانه تلویزیون ملی ما هم دنبالهرو همان روند شد. در دورهای، آثار کرهای راهش را به تلویزیون ما پیدا کرد و جدا از تعدادی سریال کرهای که کیفیتی قابلِ قبول داشت، بخش اعظم آنها مربوط به پیش از سال 2008 بود که آثار بیکیفیتی بودند. این اتفاق نیز به پایینآمدن سطح سلیقه مردم کمک کرد و تلویزیون خوراک مناسبی برای مردم نداشت. اما اتفاق بدتر، زمانی رخ داد که سینما نیز به مشکل تلویزیون دچار شد و بهجز برخی آثار هنری و خاص، اغلب فیلمها دچار افت کیفی در فیلمنامه و ساخت شد. این مشکل زمانی بحرانیتر شد که فیلمها سالها توقیف و بدون حضور در جشنواره یا اکران، راهی شبکه نمایش خانگی شدند و از آن مهمتر اینکه در دو دولت قبل ساخت فیلمهای سینمایی در کشور ما سمتوسویی پیدا کرد که دیگر، خانوادهها نمیتوانستند با هم در سینما فیلم ببینند و اساسا نگاه مخاطب به سینمای ایران منفی شد. بحران مخاطب هنوز هم مشکلی جدی در سینمای ماست. تمامی مشکلات سینمای ما زیر سایه یک سیاست اشتباه، رو به تنزل رفت و مردم ما بیشازپیش به دیدن فیلمهای روز دنیا که میتوان آن را راحتتر در خانه تماشا کرد، روی آوردند.
مشکل اساسی ما در سالهای اخیر در بحث ریزش مخاطب یا تغییر ذائقه مخاطب ایرانی، از زمانی آغاز شد که روزبهروز بر تعداد کانالهای ماهوارهای فارسیزبان اضافه شد. این تعدد شبکهها از چند وجه روی ذائقه مردم ما تأثیر گذاشت؛ ابتدا اینکه این شبکهها بهدنبال آثار ارزانقیمت بودند. بنابراین مناسبترین راه برای آنها، رفتن به سراغ تولیدات تُرک و کلمبیا بود. این آثار بهمرور، ذائقه مردم را تغییر داد و به دوران پیش از سال 57 برد. هرچند منظورم از آثار نازل پیش از انقلاب، آثار زندهیاد علی حاتمی یا ناصر تقوایی نیست؛ بلکه مقصودم عموم فیلمهایی است که در آن سالها خانوادهها را از رفتن به سینما منصرف میکرد. این در صورتی است که طبعا بهمرور باید شاهد ارتقای سطح سلیقه مردم در گزینش آثار سینمایی و تلویزیونی میبودیم و متأسفانه تلویزیون ملی ما هم دنبالهرو همان روند شد. در دورهای، آثار کرهای راهش را به تلویزیون ما پیدا کرد و جدا از تعدادی سریال کرهای که کیفیتی قابلِ قبول داشت، بخش اعظم آنها مربوط به پیش از سال 2008 بود که آثار بیکیفیتی بودند. این اتفاق نیز به پایینآمدن سطح سلیقه مردم کمک کرد و تلویزیون خوراک مناسبی برای مردم نداشت. اما اتفاق بدتر، زمانی رخ داد که سینما نیز به مشکل تلویزیون دچار شد و بهجز برخی آثار هنری و خاص، اغلب فیلمها دچار افت کیفی در فیلمنامه و ساخت شد. این مشکل زمانی بحرانیتر شد که فیلمها سالها توقیف و بدون حضور در جشنواره یا اکران، راهی شبکه نمایش خانگی شدند و از آن مهمتر اینکه در دو دولت قبل ساخت فیلمهای سینمایی در کشور ما سمتوسویی پیدا کرد که دیگر، خانوادهها نمیتوانستند با هم در سینما فیلم ببینند و اساسا نگاه مخاطب به سینمای ایران منفی شد. بحران مخاطب هنوز هم مشکلی جدی در سینمای ماست. تمامی مشکلات سینمای ما زیر سایه یک سیاست اشتباه، رو به تنزل رفت و مردم ما بیشازپیش به دیدن فیلمهای روز دنیا که میتوان آن را راحتتر در خانه تماشا کرد، روی آوردند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.