|

خوفِ خواف

سعید برآبادی: تو را به نام «پنجه طلایی خواف» می‌شناسند؛ شهری در حاشیه کویر داغ خراسان‌جنوبی که با دوتارش سال‌ها را طی کرده و سرپا مانده. تو را به حکمت و معرفت شیخ جام می‌شناسند که «یا احمد جامی مدد» ورد زبانت بوده از 10 سالگی تا امروز، پس حالا چه شده که در بستر بیماری افتاده‌ای و ما را خوفِ خواف برداشته است که نکند، بداهه‌نوازی دیگر از خطه دوتار جنوب خراسان با ما وداع کند، در عین غربت. از دوتار خراسان دیگر چه مانده که حالا بستر بیماری، استاد «عثمان محمد‌پرست» را هم به خود می‌خواند. فاجعه که فاجعه است و غیرقابل‌پیش‌بینی، ما از تکرارش بیشتر می‌ترسیم و رفتن تو به بستر، چه‌چیزی جز تکرارِ یک فاجعه تکراری می‌تواند باشد؟ ساز تو با زلزله بم کوک شد، 84 سال از خدا عمر گرفته‌ای و 74 سالش را بی‌وقفه نواخته‌ای، اما به قول مشهدی‌ها، هنوز «توشه‌ای» نداری. هیچ آلبومی از تو روانه بازار نشده و صدایت را جز از ضبط‌های بی‌کیفیتِ اتفاقی نمی‌توان شنید و اگر از بستر بیماری برنخیزی، دیگر چه خاطره‌ای از تو ما را نگه می‌دارد؟ تو همانی که شجریان در وصفت گفته بود: «بزن عثمان، تو امشب ساغری کن/ به شام غم تو ما را یاوری کن/ تو غم را می‌زنی، مو می‌نویسم/ غم ما را تو امشب یاوری کن» و عجیب اینکه انگار هردو با هم بی‌صدا شده‌اید؛ تو در بستر بیماری و او در عین سلامت. آستین دوتار جنوب خراسان از مرگ یکان‌یکان نوایی‌نوازها هنوز خیس است و جز، زندگی و زایش، چیزی نمی‌تواند خوفِ دوستدارانت را از اخبار آتی خواف آرام کند. پس به سلامت از این مرحله هم بیرون بیا، آستین‌هایت را مثل همیشه بالا بزن و در کنار 800 مدرسه‌ای که ساخته‌ای و صدها مقامی که خوانده‌ای، دوباره و این‌بار برای همیشه دست به چوب خشک سازت بزن تا صدایش، ما را در این شامِ غم، یاوری کند.

سعید برآبادی: تو را به نام «پنجه طلایی خواف» می‌شناسند؛ شهری در حاشیه کویر داغ خراسان‌جنوبی که با دوتارش سال‌ها را طی کرده و سرپا مانده. تو را به حکمت و معرفت شیخ جام می‌شناسند که «یا احمد جامی مدد» ورد زبانت بوده از 10 سالگی تا امروز، پس حالا چه شده که در بستر بیماری افتاده‌ای و ما را خوفِ خواف برداشته است که نکند، بداهه‌نوازی دیگر از خطه دوتار جنوب خراسان با ما وداع کند، در عین غربت. از دوتار خراسان دیگر چه مانده که حالا بستر بیماری، استاد «عثمان محمد‌پرست» را هم به خود می‌خواند. فاجعه که فاجعه است و غیرقابل‌پیش‌بینی، ما از تکرارش بیشتر می‌ترسیم و رفتن تو به بستر، چه‌چیزی جز تکرارِ یک فاجعه تکراری می‌تواند باشد؟ ساز تو با زلزله بم کوک شد، 84 سال از خدا عمر گرفته‌ای و 74 سالش را بی‌وقفه نواخته‌ای، اما به قول مشهدی‌ها، هنوز «توشه‌ای» نداری. هیچ آلبومی از تو روانه بازار نشده و صدایت را جز از ضبط‌های بی‌کیفیتِ اتفاقی نمی‌توان شنید و اگر از بستر بیماری برنخیزی، دیگر چه خاطره‌ای از تو ما را نگه می‌دارد؟ تو همانی که شجریان در وصفت گفته بود: «بزن عثمان، تو امشب ساغری کن/ به شام غم تو ما را یاوری کن/ تو غم را می‌زنی، مو می‌نویسم/ غم ما را تو امشب یاوری کن» و عجیب اینکه انگار هردو با هم بی‌صدا شده‌اید؛ تو در بستر بیماری و او در عین سلامت. آستین دوتار جنوب خراسان از مرگ یکان‌یکان نوایی‌نوازها هنوز خیس است و جز، زندگی و زایش، چیزی نمی‌تواند خوفِ دوستدارانت را از اخبار آتی خواف آرام کند. پس به سلامت از این مرحله هم بیرون بیا، آستین‌هایت را مثل همیشه بالا بزن و در کنار 800 مدرسه‌ای که ساخته‌ای و صدها مقامی که خوانده‌ای، دوباره و این‌بار برای همیشه دست به چوب خشک سازت بزن تا صدایش، ما را در این شامِ غم، یاوری کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.