|

نتایج غیرمنتظره در انتخابات بریتانیا

کریم ارغنده‌پور

نتیجه انتخابات در بریتانیا و پیروزی غیرقابل‌پیش‌بینی محافظه‌کاران، برای همه ناظران شوک‌آور بوده است. محافظه‌کاران این پیروزی را حتی در خیال خود هم تصور نمی‌کردند. همه نظرسنجی‌ها تا روز قبل از انتخابات نشان از نتایج دیگری داشتند. نظرسنجی‌ها حتی امکان پیروزی و شکست آنها را تقریبا برابر می‌دانستند. پیش‌بینی‌ها این بود که احتمالا کشور یکی از سخت‌ترین تجربه‌های تشکیل دولت را با ائتلاف‌های سخت و شکننده خواهد داشت. این نتیجه، تأثیر رأی‌دهندگان مرددی است که در ساعات پایانی به تصمیم رسیدند و حالا با این نتیجه، چند نکته اولیه:

اول- رهبری در حزب کارگر نتوانست اعتماد جامعه را کسب کند. به نظرم بخشی از این ناکامی به مجموعه ناتوانی‌های اد میلیبند برمی‌گردد. شاید رهبری حزب برای او فعلا زود بود. او باید بیشتر تجربه می‌کرد و چه‌بسا در آینده موفق‌تر می‌بود.
دوم- حزب کارگر در ایجاد تغییرات، یک برنامه تغییر رادیکال نداده بود. رفتار بیش از حد محتاطانه و کم‌ریسک، نتوانست در روزهای پایانی، رأی جماعت مردد را به خود جلب کند.
سوم- حزب ملی اسکاتلند در این منطقه تقریبا همه کرسی‌ها را کسب کرده و پیروزی تاریخی برای خود رقم زده است. می‌توان گفت این نتیجه واکنش به رأی عدم استقلال اسکاتلند در ماه‌های پیش است. شاید مردم اسکاتلند امروز از چنین نتیجه‌ای مغرور و خوشحال باشند ولی واقعیت این است که این نتیجه‌بخشی و نگاه کوتاه‌مدت داخلی و بزرگ‌ترندیدن سیاست است.
چهارم- لیبرال‌دموکرات‌ها شکست سختی خورده‌اند. این نتیجه ائتلاف نامتجانسی است که پنج سال پیش با محافظه‌کاران انجام دادند و بیشتر رأی‌دهندگان خود را زخمی کردند. شعارهای اصلی آنان در مجموع به حزب کارگر نزدیک‌تر است ولی پنج سال پیش انتخاب آنها به ترجیح محافظه‌کاران بر حزب کارگر، شکست سخت امروزشان را رقم زد. پنجم- حزب مستقل بریتانیا -UKIP- با اینکه در مجموع امکان حضور چندانی در پارلمان ندارد، ولی به‌شدت در میان افکار عمومی نفوذ کرده و امروز به‌جای لیبرال‌دموکرات‌ها، حزب سوم در سراسر کشور است. این حزب تمایلات راست‌روانه و ملی‌گرایانه افراطی دارد و با یک نگاه خودبرتربینانه طرفدار خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا و بیرون‌کردن مهاجران از کشور است. همین حزب در انتخابات سال گذشته، مربوط به انتخاب نمایندگان پارلمان اروپا، به‌طور غیرمنتظرانه‌ای به نتایج پیروزمندانه‌ای رسید. حضور آنها یکی از دلایل شکست بقیه است. ولی مهم‌ترین نکته درباره آنها نگرانی از نفوذ و بسط بیشتر نگاهشان در آینده است. ششم- برخی اساسا لیبرال‌دموکرات‌ها را حزبی می‌دانند که باید همه کاسه‌کوزه‌ها بر سر آن بشکند. اگر آنها پنج سال پیش راه دیگری می‌رفتند، چه‌بسا نتیجه انتخابات امروز هم این نبود. این نظر قابل‌تأملی است. تقریبا مدل تفرق احزابِ هم‌سو به‌نفع رقیب است. اما اینها حالا همه، فرضیات است. واقعیت امروز پیروزی محافظه‌کاران و کشوری است که جامعه‌اش بیش از همیشه شکاف خورده است. امیدوارکردن چنین جامعه‌ای و مرهم‌نهادن بر زخم‌هایی که برداشته، بسیار مشکل است. حالا محافظه‌کاران با کسب اکثریت، بدون نیاز به ائتلاف، دولت تشکیل می‌دهند و به‌راحتی اقدامات راست‌گرایانه خود را در سیاست و اقتصاد عملی می‌کنند. اولین اقدام حزب کارگر و بقیه لشکر شکست‌خوردگان هم بازسازی درونی، پیداکردن اعتمادبه‌نفس ازدست‌رفته و شروع برای آینده است.

نتیجه انتخابات در بریتانیا و پیروزی غیرقابل‌پیش‌بینی محافظه‌کاران، برای همه ناظران شوک‌آور بوده است. محافظه‌کاران این پیروزی را حتی در خیال خود هم تصور نمی‌کردند. همه نظرسنجی‌ها تا روز قبل از انتخابات نشان از نتایج دیگری داشتند. نظرسنجی‌ها حتی امکان پیروزی و شکست آنها را تقریبا برابر می‌دانستند. پیش‌بینی‌ها این بود که احتمالا کشور یکی از سخت‌ترین تجربه‌های تشکیل دولت را با ائتلاف‌های سخت و شکننده خواهد داشت. این نتیجه، تأثیر رأی‌دهندگان مرددی است که در ساعات پایانی به تصمیم رسیدند و حالا با این نتیجه، چند نکته اولیه:

اول- رهبری در حزب کارگر نتوانست اعتماد جامعه را کسب کند. به نظرم بخشی از این ناکامی به مجموعه ناتوانی‌های اد میلیبند برمی‌گردد. شاید رهبری حزب برای او فعلا زود بود. او باید بیشتر تجربه می‌کرد و چه‌بسا در آینده موفق‌تر می‌بود.
دوم- حزب کارگر در ایجاد تغییرات، یک برنامه تغییر رادیکال نداده بود. رفتار بیش از حد محتاطانه و کم‌ریسک، نتوانست در روزهای پایانی، رأی جماعت مردد را به خود جلب کند.
سوم- حزب ملی اسکاتلند در این منطقه تقریبا همه کرسی‌ها را کسب کرده و پیروزی تاریخی برای خود رقم زده است. می‌توان گفت این نتیجه واکنش به رأی عدم استقلال اسکاتلند در ماه‌های پیش است. شاید مردم اسکاتلند امروز از چنین نتیجه‌ای مغرور و خوشحال باشند ولی واقعیت این است که این نتیجه‌بخشی و نگاه کوتاه‌مدت داخلی و بزرگ‌ترندیدن سیاست است.
چهارم- لیبرال‌دموکرات‌ها شکست سختی خورده‌اند. این نتیجه ائتلاف نامتجانسی است که پنج سال پیش با محافظه‌کاران انجام دادند و بیشتر رأی‌دهندگان خود را زخمی کردند. شعارهای اصلی آنان در مجموع به حزب کارگر نزدیک‌تر است ولی پنج سال پیش انتخاب آنها به ترجیح محافظه‌کاران بر حزب کارگر، شکست سخت امروزشان را رقم زد. پنجم- حزب مستقل بریتانیا -UKIP- با اینکه در مجموع امکان حضور چندانی در پارلمان ندارد، ولی به‌شدت در میان افکار عمومی نفوذ کرده و امروز به‌جای لیبرال‌دموکرات‌ها، حزب سوم در سراسر کشور است. این حزب تمایلات راست‌روانه و ملی‌گرایانه افراطی دارد و با یک نگاه خودبرتربینانه طرفدار خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا و بیرون‌کردن مهاجران از کشور است. همین حزب در انتخابات سال گذشته، مربوط به انتخاب نمایندگان پارلمان اروپا، به‌طور غیرمنتظرانه‌ای به نتایج پیروزمندانه‌ای رسید. حضور آنها یکی از دلایل شکست بقیه است. ولی مهم‌ترین نکته درباره آنها نگرانی از نفوذ و بسط بیشتر نگاهشان در آینده است. ششم- برخی اساسا لیبرال‌دموکرات‌ها را حزبی می‌دانند که باید همه کاسه‌کوزه‌ها بر سر آن بشکند. اگر آنها پنج سال پیش راه دیگری می‌رفتند، چه‌بسا نتیجه انتخابات امروز هم این نبود. این نظر قابل‌تأملی است. تقریبا مدل تفرق احزابِ هم‌سو به‌نفع رقیب است. اما اینها حالا همه، فرضیات است. واقعیت امروز پیروزی محافظه‌کاران و کشوری است که جامعه‌اش بیش از همیشه شکاف خورده است. امیدوارکردن چنین جامعه‌ای و مرهم‌نهادن بر زخم‌هایی که برداشته، بسیار مشکل است. حالا محافظه‌کاران با کسب اکثریت، بدون نیاز به ائتلاف، دولت تشکیل می‌دهند و به‌راحتی اقدامات راست‌گرایانه خود را در سیاست و اقتصاد عملی می‌کنند. اولین اقدام حزب کارگر و بقیه لشکر شکست‌خوردگان هم بازسازی درونی، پیداکردن اعتمادبه‌نفس ازدست‌رفته و شروع برای آینده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.