|

شش و هشت نه، شهرام شعرباف

حسین موسوی

راک گناه نیست. راک موسیقی است. اگر در دهه‌70 این نوع موسیقی شد صدای اعتراض، اجدادش «جَز» و «بلوز» شد ندای حق‌خواهی سیاهان، از این‌رو نطفه این موسیقی شکل گرفت. اینکه خاستگاه راک آمریکاست یا انگلستان چه فرقی دارد، مهم این است که این موسیقی عاشق زیاد دارد. در ایران هم به‌رغم اینکه این موسیقی غربی است اما می‌توان به‌نوعی فریدون فروغی یا فرهاد را پرچمدار اینگونه از موسیقی‌های دیگرگونه بدانیم. با اینکه ایرانی‌ها همیشه متهم به «شش و هشتی» بودن هستند اما طرفداران این موسیقی نیز کم نیستند و هواخواهان پر‌و‌پا قرصی دارد، به شرط اینکه کار تقلیدی نباشد و امضایی ایرانی داشته باشد. مثل راهی که راکرهای ترکیه رفتند و سبک «راکن ترک» را جا انداختند. در ایران نیز زمانی که موسیقی راک پس از انقلاب جان دوباره گرفت می‌توان به دهه 70 اشاره کرد. زمانی که موسیقی زیرزمینی باب شد و موسیقی رپ و راک می‌خواستند جایی در میان «جوازدارها» سر در بیاورند.‌ از این‌رو خوانندگان هر دو گروه دست به کار شدند. رپ ایرانی که تکلیفش از ابتدا مشخص بود. این موسیقی هیچ‌گاه از حالت زیرزمینی بیرون نیامد و در غار تنهایی خویش به انحراف کشیده شد. کارهای سطحی و تقلیدی
دست چندم از موسیقی‌های غربی با تکست‌های مستهجن و سخیف که هیچ‌گاه نتوانست در میان سایر گونه‌ها عرض اندام کند. موسیقی راک اما نیم جانی پیدا کرد و توانست خود را در دنیای «جوازدارها» جا دهد. بیراه نیست «رضا یزدانی» را در این‌باره بستاییم، چرا که توانست تابوی جواز گرفتن اینگونه موسیقی را بشکند. در این میان گروه‌های دیگری نیز بودند که تقلای بسیاری کردند که بتوانند خود را از عرصه اینترنت و دانلود غیرقانونی بیرون بکشند و به میدان رسمی وارد شوند. گروهی مثل «اوهام» که در آن دوران اصلاحات شکل گرفت اما هیچ‌گاه نتوانست از وزارت ارشاد آن دوران جواز بگیرد. این گروه پس از چند بار سعی و کوشش در نهایت راه «کوچ» را در پیش گرفت. راه کوچ برای موسیقیدانانی که «شش و هشتی» نیستند ریسک بزرگی است. برخی از موسیقیدانان کوچ‌کننده چندین بار معترف شده‌اند که ایرانیان خارج‌نشین اصلا اهل موسیقی «نوع دیگر» نیستند و به همان «بابا کرم»‌های ارایه شده دلخوشند. گروه اوهام در خارج از هم پاشید اما شهرام شعرباف بازگشت؛ بازگشتی که پس از دو سال وطن‌نشینی او را دست‌کم صاحب دو بار کنسرت کرد. گروه تازه نیز همان کارهای پیشین را اجرا می‌کنند. فرم راک است و محتوا عاریه از تُنگ لسان الغیب. موسیقی این گروه به عکس دیگر گروه‌های راک (زیر زمینی یا رو زمینی!» سعی می‌کند که رگه‌هایی از موسیقی ایرانی را نیز چه با «ریتم» و چه با آلت موسیقی تلفیق کند. کنسرت 14 و 15 اسفند این گروه، شائبه‌ها را به سوی رسمی شدن موسیقی شعرباف تقویت می‌کند. هر چند که به گفته خود شعرباف کنسرت اسفند‌ماه یک ساعت مانده به اجرا جواز بگیرد اما جوانان نسل ما امیدوارند که این گروه نخستین آلبوم خود را با مهر وزارت ارشاد بیرون دهد .
راک گناه نیست. راک موسیقی است. اگر در دهه‌70 این نوع موسیقی شد صدای اعتراض، اجدادش «جَز» و «بلوز» شد ندای حق‌خواهی سیاهان، از این‌رو نطفه این موسیقی شکل گرفت. اینکه خاستگاه راک آمریکاست یا انگلستان چه فرقی دارد، مهم این است که این موسیقی عاشق زیاد دارد. در ایران هم به‌رغم اینکه این موسیقی غربی است اما می‌توان به‌نوعی فریدون فروغی یا فرهاد را پرچمدار اینگونه از موسیقی‌های دیگرگونه بدانیم. با اینکه ایرانی‌ها همیشه متهم به «شش و هشتی» بودن هستند اما طرفداران این موسیقی نیز کم نیستند و هواخواهان پر‌و‌پا قرصی دارد، به شرط اینکه کار تقلیدی نباشد و امضایی ایرانی داشته باشد. مثل راهی که راکرهای ترکیه رفتند و سبک «راکن ترک» را جا انداختند. در ایران نیز زمانی که موسیقی راک پس از انقلاب جان دوباره گرفت می‌توان به دهه 70 اشاره کرد. زمانی که موسیقی زیرزمینی باب شد و موسیقی رپ و راک می‌خواستند جایی در میان «جوازدارها» سر در بیاورند.‌ از این‌رو خوانندگان هر دو گروه دست به کار شدند. رپ ایرانی که تکلیفش از ابتدا مشخص بود. این موسیقی هیچ‌گاه از حالت زیرزمینی بیرون نیامد و در غار تنهایی خویش به انحراف کشیده شد. کارهای سطحی و تقلیدی
دست چندم از موسیقی‌های غربی با تکست‌های مستهجن و سخیف که هیچ‌گاه نتوانست در میان سایر گونه‌ها عرض اندام کند. موسیقی راک اما نیم جانی پیدا کرد و توانست خود را در دنیای «جوازدارها» جا دهد. بیراه نیست «رضا یزدانی» را در این‌باره بستاییم، چرا که توانست تابوی جواز گرفتن اینگونه موسیقی را بشکند. در این میان گروه‌های دیگری نیز بودند که تقلای بسیاری کردند که بتوانند خود را از عرصه اینترنت و دانلود غیرقانونی بیرون بکشند و به میدان رسمی وارد شوند. گروهی مثل «اوهام» که در آن دوران اصلاحات شکل گرفت اما هیچ‌گاه نتوانست از وزارت ارشاد آن دوران جواز بگیرد. این گروه پس از چند بار سعی و کوشش در نهایت راه «کوچ» را در پیش گرفت. راه کوچ برای موسیقیدانانی که «شش و هشتی» نیستند ریسک بزرگی است. برخی از موسیقیدانان کوچ‌کننده چندین بار معترف شده‌اند که ایرانیان خارج‌نشین اصلا اهل موسیقی «نوع دیگر» نیستند و به همان «بابا کرم»‌های ارایه شده دلخوشند. گروه اوهام در خارج از هم پاشید اما شهرام شعرباف بازگشت؛ بازگشتی که پس از دو سال وطن‌نشینی او را دست‌کم صاحب دو بار کنسرت کرد. گروه تازه نیز همان کارهای پیشین را اجرا می‌کنند. فرم راک است و محتوا عاریه از تُنگ لسان الغیب. موسیقی این گروه به عکس دیگر گروه‌های راک (زیر زمینی یا رو زمینی!» سعی می‌کند که رگه‌هایی از موسیقی ایرانی را نیز چه با «ریتم» و چه با آلت موسیقی تلفیق کند. کنسرت 14 و 15 اسفند این گروه، شائبه‌ها را به سوی رسمی شدن موسیقی شعرباف تقویت می‌کند. هر چند که به گفته خود شعرباف کنسرت اسفند‌ماه یک ساعت مانده به اجرا جواز بگیرد اما جوانان نسل ما امیدوارند که این گروه نخستین آلبوم خود را با مهر وزارت ارشاد بیرون دهد .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.