|

تجربه «قندی»

محمدمهدی فرقانی . پیش‌کسوت روزنامه‌نگاری و استاد ارتباطات


درگذشت استاد حسین قندی، ضایعه‌ای برای جامعه مطبوعات و رسانه کشور به شمار می‌رود. از مهرماه 50، که به اتفاق وارد رشته روزنامه‌نگاری در دانشکده علوم ارتباطات آن زمان شدیم، حدود دو سالی بیشتر نگذشته بود که ایشان راهی «کیهان هوایی» شد و من هم «روزنامه کیهان» را برای فعالیت انتخاب کردم و ارتباط کاری ما همچنان ادامه داشت. سال 65، برای تدریس به دانشکده ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی بازگشتیم. مرحوم قندی هم چندی پس از آن، «کیهان هوایی» را ترک و پس از آن کار در روزنامه‌هایی مانند ابرار، اخبار و جام جم را تجربه کرد. اثر او بر روزنامه‌نگاری معاصر ایران را از چند زاویه می‌توان مورد بررسی قرار داد. او از دانشگاه وارد حرفه روزنامه‌نگاری شد، درحالی‌که افراد پیش از آن به‌طور معمول، بر اساس ذوق و علاقه وارد این حرفه می‌شدند و ما جزء اولین نسل‌های روزنامه‌نگاری بودیم که از دانشگاه و با تحصیلات مرتبط، گام به این حرفه گذاشتیم. طرفه آنکه سال‌ها بعد در روندی معکوس، از روزنامه به دانشگاه برگشتیم. این تجربه هم برای این حرفه و هم محیط آکادمیک، تجربه گران‌بهایی به شمار رفته و برای نسل ما نیز، درس‌های بسیاری داشت. ایشان با کوله‌باری از تجربه، تدریس را آغاز کرد و همین نکته، دلیل جذاب و پربار‌ترشدن کلاس‌ها و شکل‌گیری نوعی حلقه وصل میان دانش و حرفه برای دانشجویانی شد، که از کاربردی‌نبودن دانش روزنامه‌نگاری گلایه داشتند. مرحوم قندی از جمله کسانی بود که استانداردهای روزنامه‌نگاری حرفه‌ای را ارتقا داد. به‌ویژه در سال‌های بعد از انقلاب که تعدادی از نیروهای باتجربه مطبوعات، این حرفه را ترک کردند، نسل ما نقشی دوگانه داشت؛ هم کار حرفه‌ای را تمام و کمال انجام می‌داد و هم وظیفه آموزش و انتقال دانش لازم به نیروهای تازه‌وارد به این عرصه را برعهده گرفت. این تجربه بسیار گران‌بهایی است که شامل همه نسل‌ها نمی‌شود. ما روزنامه‌نگاری در دوران رژیم سابق، مقطع پرتنش انقلاب، جنگ، سازندگی و پس از آن را از سر گذراندیم و باید قدر این نسل بیش از اینها دانسته شود. ایشان بیشتر روی مبحث خبر و تیتر متمرکز بود و با توجه به نمونه‌هایی که از محیط کار تجربی به دانشگاه می‌آورد، آموختن را برای دانشجویان ساده‌تر و جذاب‌تر می‌کرد. به نظر می‌رسد امروز با ازدست‌دادن مرحوم قندی، لزوم اندیشیده‌شدن تدبیری مشخص برای حرفه روزنامه‌نگاری، بیش‌ازپیش خود را نشان داده است. 20سال پیش با همکاری وزارت کار و شورای‌عالی کار، تلاش کردیم تا این حرفه در میان مشاغل سخت و زیان‌آور، طبقه‌بندی شود و بازنشستگی و مسائل بیمه‌ای آن شامل حال عده‌ای از همکاران نیز شد. اخیرا شنیدم که این مسئله با چالش‌هایی مواجه شده است. روزنامه‌نگاری یکی از پراسترس‌ترین مشاغل است و اثر جسمی و روحی آن روی شاغلان این حرفه، نیازی به یادآوری ندارد. مرحوم قندی به نوعی در دوران شکوفایی سنی خود قرار داشت و این نشان می‌دهد، فعالان این حرفه عمر طولانی نخواهند داشت.

وزارتخانه‌های تعاون، کار و رفاه اجتماعی و فرهنگ و ارشاد اسلامی، مسئولیت جدی‌ای در این‌باره برعهده دارند. امیدوارم برای بازنشستگی، خدمات بیمه‌ای و درمانی روزنامه‌نگاران و اهالی رسانه، تدبیری جامع اندیشیده شود تا حداقل بتوانند چند سالی از دوران بازنشستگی خود از مزایای آن استفاده کنند. یاد استاد حسین قندی، همواره گرامی باد.


درگذشت استاد حسین قندی، ضایعه‌ای برای جامعه مطبوعات و رسانه کشور به شمار می‌رود. از مهرماه 50، که به اتفاق وارد رشته روزنامه‌نگاری در دانشکده علوم ارتباطات آن زمان شدیم، حدود دو سالی بیشتر نگذشته بود که ایشان راهی «کیهان هوایی» شد و من هم «روزنامه کیهان» را برای فعالیت انتخاب کردم و ارتباط کاری ما همچنان ادامه داشت. سال 65، برای تدریس به دانشکده ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی بازگشتیم. مرحوم قندی هم چندی پس از آن، «کیهان هوایی» را ترک و پس از آن کار در روزنامه‌هایی مانند ابرار، اخبار و جام جم را تجربه کرد. اثر او بر روزنامه‌نگاری معاصر ایران را از چند زاویه می‌توان مورد بررسی قرار داد. او از دانشگاه وارد حرفه روزنامه‌نگاری شد، درحالی‌که افراد پیش از آن به‌طور معمول، بر اساس ذوق و علاقه وارد این حرفه می‌شدند و ما جزء اولین نسل‌های روزنامه‌نگاری بودیم که از دانشگاه و با تحصیلات مرتبط، گام به این حرفه گذاشتیم. طرفه آنکه سال‌ها بعد در روندی معکوس، از روزنامه به دانشگاه برگشتیم. این تجربه هم برای این حرفه و هم محیط آکادمیک، تجربه گران‌بهایی به شمار رفته و برای نسل ما نیز، درس‌های بسیاری داشت. ایشان با کوله‌باری از تجربه، تدریس را آغاز کرد و همین نکته، دلیل جذاب و پربار‌ترشدن کلاس‌ها و شکل‌گیری نوعی حلقه وصل میان دانش و حرفه برای دانشجویانی شد، که از کاربردی‌نبودن دانش روزنامه‌نگاری گلایه داشتند. مرحوم قندی از جمله کسانی بود که استانداردهای روزنامه‌نگاری حرفه‌ای را ارتقا داد. به‌ویژه در سال‌های بعد از انقلاب که تعدادی از نیروهای باتجربه مطبوعات، این حرفه را ترک کردند، نسل ما نقشی دوگانه داشت؛ هم کار حرفه‌ای را تمام و کمال انجام می‌داد و هم وظیفه آموزش و انتقال دانش لازم به نیروهای تازه‌وارد به این عرصه را برعهده گرفت. این تجربه بسیار گران‌بهایی است که شامل همه نسل‌ها نمی‌شود. ما روزنامه‌نگاری در دوران رژیم سابق، مقطع پرتنش انقلاب، جنگ، سازندگی و پس از آن را از سر گذراندیم و باید قدر این نسل بیش از اینها دانسته شود. ایشان بیشتر روی مبحث خبر و تیتر متمرکز بود و با توجه به نمونه‌هایی که از محیط کار تجربی به دانشگاه می‌آورد، آموختن را برای دانشجویان ساده‌تر و جذاب‌تر می‌کرد. به نظر می‌رسد امروز با ازدست‌دادن مرحوم قندی، لزوم اندیشیده‌شدن تدبیری مشخص برای حرفه روزنامه‌نگاری، بیش‌ازپیش خود را نشان داده است. 20سال پیش با همکاری وزارت کار و شورای‌عالی کار، تلاش کردیم تا این حرفه در میان مشاغل سخت و زیان‌آور، طبقه‌بندی شود و بازنشستگی و مسائل بیمه‌ای آن شامل حال عده‌ای از همکاران نیز شد. اخیرا شنیدم که این مسئله با چالش‌هایی مواجه شده است. روزنامه‌نگاری یکی از پراسترس‌ترین مشاغل است و اثر جسمی و روحی آن روی شاغلان این حرفه، نیازی به یادآوری ندارد. مرحوم قندی به نوعی در دوران شکوفایی سنی خود قرار داشت و این نشان می‌دهد، فعالان این حرفه عمر طولانی نخواهند داشت.

وزارتخانه‌های تعاون، کار و رفاه اجتماعی و فرهنگ و ارشاد اسلامی، مسئولیت جدی‌ای در این‌باره برعهده دارند. امیدوارم برای بازنشستگی، خدمات بیمه‌ای و درمانی روزنامه‌نگاران و اهالی رسانه، تدبیری جامع اندیشیده شود تا حداقل بتوانند چند سالی از دوران بازنشستگی خود از مزایای آن استفاده کنند. یاد استاد حسین قندی، همواره گرامی باد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.