ناگفتههای خاطره هاشمی از همسر امام
غلامعلی رجایی- مشاور رئیس مجمعتشخیصمصلحت
این روزها بعد از حرفهایی که آقای هاشمی در هفته گذشته در مراسم سالگرد و بزرگداشت بانوی امام، خانم خدیجه ثقفی زد، حملات تبلیغی رسانهای دلواپسان نسبت به حقیقتهای تاریخی که ایشان گاهوبیگاه مطرح میکنند- و میدانند پس از طرح آنها مورد آماج حملات بعضی که طرح این مسائل را به نفع خود و جناح و منافعشان نمیدانند قرار خواهد گرفت و درعینحال با شهامت حرفشان را میزنند واِلا هاشمی نیستند!- بسیار گسترده شده است. بهنظرم رسید باید به این تهمتها به این یار دیرین امام از دهه 30 پاسخی داد. قبل از ظهر چهارشنبه لابهلای دو ملاقات، برای طرح مسئله و کسب نظر، خدمتشان رسیدم و لبخندزنان گفتم: مثل اینکه این دفعه سیل حملات به شما خیلی دامنهاش بیشتر از قبل است! تبسمکنان گفتند: آره! ادامه دادم: حدس میزدید گفتههایتان این تبعات را داشته باشد؟ با همان تبسم که حالتی بالاتر از تحمل نسبت به این همه اهانت در آن دیده میشد و پیدا بود باران اهانت و بیانصافی و تهمت بعضیها را به چیزی نگرفتهاند، گفتند: حرفها، راه خودش را پیدا کرده و میکند. نیازی نیست. از خدمتشان مرخص شدم و با خود گفتم چگونه در این باران تهمت به ایشان که از استوانههای اصلی انقلاب و نظام است برای نقل یک خاطره تقریبا غیرمهم که از همسر امام نقل کردهاند -که در سال 84 به ایشان گفته است چرا در انتخابات ریاستجمهوری نامنویسی نمیکنید - متهم به دروغ شده است، میشود ساکت ماند؟ حدس میزدم هرچند در صداقت هاشمی تردیدی نیست اما برای اسکات تهمتزنندگان باید نظر و شهادت دیگرانی از بیت امام را که علیالقاعده در این ملاقات حضور داشتهاند جویا شوم. دست به کار شدم تا با استفاده از روابطی که با بیت محترم امام داشته و دارم درباره جزئیات این خاطره جستوجویی کنم. از سرکار خانم فاطمه هاشمی شماره تلفن خانم لیلی بروجردی- نوه گرامی امام- را پیدا کردم که شنیدم هم در آن جلسه و هم در ملاقات احمدینژاد و همسرش با خانم حضور داشته است. ساعت 9:45 دقیقه شب به نوه گرامی امام خانم لیلی بروجردی تلفن زدم و گفتم هرچند آقای هاشمی گفتهاند نیازی به پاسخ به این اهانتها و تهمتها نیست ولی برای درج در تاریخ و افشای تهمت تخریبگرانی که منتظرند ایشان چیزی بگوید تا همه با هم به نفی آن بپردازند، قصد دارم دراینباره از زبان شما حقیقت امر را بیان کنم. گفت: اتفاقا همسرم دکتر طباطبایی- برادر کوچک مرحوم دکتر صادق طباطبایی- هم الان میگفت آقای هاشمی اینقدر بزرگ است که نیازی به دفاع از خود ندارد. گفتم نظر و شهادت شما بهعنوان شاهد این قضیه مهم است. گفت: حاضر هستم مصاحبه کنم. پرسیدم: شما هم در این ملاقات بودید؟ جزئیات این ملاقات چیست؟ نوه گرامی امام ضمن تأیید گفتههای آقای هاشمی گفت: آن شب من و دختر خردسالم و مادرم در خدمت خانم امام بودیم. خانم، میهمان داشتند. غروب که میهمانان رفتند و هوا تاریک شد جناب آقای هاشمی و خانمشان به منزل امام آمدند. وقتی آقای هاشمی و خانواده تشریف آوردند، پس از احوالپرسی متعارف، خانم به ایشان گفت شما نمیخواهید برای ریاستجمهوری اسمنویسی کنید؟ آقای هاشمی گفتند: نه، من چنین قصدی ندارم. افرادی هستند و من هم کمکشان میکنم. خانم خیلی محکم به آقای هاشمی گفتند: آقا- امام- به امید شماها بودند. شما میخواهید این مملکت و این انقلاب را به دست کیها بسپارید؟ شما اینها را میشناسید؟ بعد از این جملات آقای هاشمی گویی یکهای خوردند و برای لحظاتی سکوت سنگینی بر اتاق و جمع حاکم شد. چون اساسا خانم کم حرف میزد. بعد از دقایقی که آقای هاشمی و خانمشان رفتند، به خانم گفتم: خانم، شما چرا اینقدر قرص و محکم با آقای هاشمی حرف زدید؟ گفتند: برای این انقلاب دلم میسوزد. آخر من میدانم آقا - امام- چقدر برای این انقلاب خون دل خورد. ادامه در صفحه 4
این روزها بعد از حرفهایی که آقای هاشمی در هفته گذشته در مراسم سالگرد و بزرگداشت بانوی امام، خانم خدیجه ثقفی زد، حملات تبلیغی رسانهای دلواپسان نسبت به حقیقتهای تاریخی که ایشان گاهوبیگاه مطرح میکنند- و میدانند پس از طرح آنها مورد آماج حملات بعضی که طرح این مسائل را به نفع خود و جناح و منافعشان نمیدانند قرار خواهد گرفت و درعینحال با شهامت حرفشان را میزنند واِلا هاشمی نیستند!- بسیار گسترده شده است. بهنظرم رسید باید به این تهمتها به این یار دیرین امام از دهه 30 پاسخی داد. قبل از ظهر چهارشنبه لابهلای دو ملاقات، برای طرح مسئله و کسب نظر، خدمتشان رسیدم و لبخندزنان گفتم: مثل اینکه این دفعه سیل حملات به شما خیلی دامنهاش بیشتر از قبل است! تبسمکنان گفتند: آره! ادامه دادم: حدس میزدید گفتههایتان این تبعات را داشته باشد؟ با همان تبسم که حالتی بالاتر از تحمل نسبت به این همه اهانت در آن دیده میشد و پیدا بود باران اهانت و بیانصافی و تهمت بعضیها را به چیزی نگرفتهاند، گفتند: حرفها، راه خودش را پیدا کرده و میکند. نیازی نیست. از خدمتشان مرخص شدم و با خود گفتم چگونه در این باران تهمت به ایشان که از استوانههای اصلی انقلاب و نظام است برای نقل یک خاطره تقریبا غیرمهم که از همسر امام نقل کردهاند -که در سال 84 به ایشان گفته است چرا در انتخابات ریاستجمهوری نامنویسی نمیکنید - متهم به دروغ شده است، میشود ساکت ماند؟ حدس میزدم هرچند در صداقت هاشمی تردیدی نیست اما برای اسکات تهمتزنندگان باید نظر و شهادت دیگرانی از بیت امام را که علیالقاعده در این ملاقات حضور داشتهاند جویا شوم. دست به کار شدم تا با استفاده از روابطی که با بیت محترم امام داشته و دارم درباره جزئیات این خاطره جستوجویی کنم. از سرکار خانم فاطمه هاشمی شماره تلفن خانم لیلی بروجردی- نوه گرامی امام- را پیدا کردم که شنیدم هم در آن جلسه و هم در ملاقات احمدینژاد و همسرش با خانم حضور داشته است. ساعت 9:45 دقیقه شب به نوه گرامی امام خانم لیلی بروجردی تلفن زدم و گفتم هرچند آقای هاشمی گفتهاند نیازی به پاسخ به این اهانتها و تهمتها نیست ولی برای درج در تاریخ و افشای تهمت تخریبگرانی که منتظرند ایشان چیزی بگوید تا همه با هم به نفی آن بپردازند، قصد دارم دراینباره از زبان شما حقیقت امر را بیان کنم. گفت: اتفاقا همسرم دکتر طباطبایی- برادر کوچک مرحوم دکتر صادق طباطبایی- هم الان میگفت آقای هاشمی اینقدر بزرگ است که نیازی به دفاع از خود ندارد. گفتم نظر و شهادت شما بهعنوان شاهد این قضیه مهم است. گفت: حاضر هستم مصاحبه کنم. پرسیدم: شما هم در این ملاقات بودید؟ جزئیات این ملاقات چیست؟ نوه گرامی امام ضمن تأیید گفتههای آقای هاشمی گفت: آن شب من و دختر خردسالم و مادرم در خدمت خانم امام بودیم. خانم، میهمان داشتند. غروب که میهمانان رفتند و هوا تاریک شد جناب آقای هاشمی و خانمشان به منزل امام آمدند. وقتی آقای هاشمی و خانواده تشریف آوردند، پس از احوالپرسی متعارف، خانم به ایشان گفت شما نمیخواهید برای ریاستجمهوری اسمنویسی کنید؟ آقای هاشمی گفتند: نه، من چنین قصدی ندارم. افرادی هستند و من هم کمکشان میکنم. خانم خیلی محکم به آقای هاشمی گفتند: آقا- امام- به امید شماها بودند. شما میخواهید این مملکت و این انقلاب را به دست کیها بسپارید؟ شما اینها را میشناسید؟ بعد از این جملات آقای هاشمی گویی یکهای خوردند و برای لحظاتی سکوت سنگینی بر اتاق و جمع حاکم شد. چون اساسا خانم کم حرف میزد. بعد از دقایقی که آقای هاشمی و خانمشان رفتند، به خانم گفتم: خانم، شما چرا اینقدر قرص و محکم با آقای هاشمی حرف زدید؟ گفتند: برای این انقلاب دلم میسوزد. آخر من میدانم آقا - امام- چقدر برای این انقلاب خون دل خورد. ادامه در صفحه 4
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.