|

تاریخ تئاتر از منظر ی خاص

«تاریخ‌های تئاتر» عنوان کتابی است که توسط جمعی از نویسندگان، که همگی از استادان تئاتر در دانشگاه‌های معتبر غربی‌اند، نوشته شده و به‌تازگی با ترجمه مهدی نصراله‌زاده منتشر شده است. فیلیپ بی. ‌زاریلی (استاد عمل اجرا در گروه درام دانشگاه آکستر انگلستان)، بروس مک‌کوناچی (رییس گروه هنرهای تئاتر دانشگاه پیتسبرگ آمریکا)،‌گری جی‌ویلیامز (استاد بازنشسته درام در دانشگاه کاتولیک آمریکا) و کارول فیشر سورگنفرای (استاد رشته تئاتر در یو‌سی‌ال‌ای) نویسندگان «تاریخ‌های تئاتر»اند؛ کتابی که همان‌طور که از عنوانش هم برمی‌آید، به تاریخ تئاتر مربوط است و از اجرا و تئاتر در دوره پیش از سال 1700 شروع می‌شود و تا تئاتر در جهان امروز پیش می‌آید. مترجم کتاب در یادداشتی با عنوان «ملاحظه‌ای درباره تاریخ‌های تئاتر، یک مقدمه» درباره ویژگی‌های این کتاب نوشته: «تفاوت این تاریخ تئاتر با تاریخ تئاترهای شبیه آن شاید بیش‌ازهرچیز در خودآگاهی نظری و جانب‌داری سیاسی نهفته در آن باشد- «خودآگاهی نظری روشن» و «جانب‌‌داری سیاسی‌ آشکار» نه به‌عنوان دو رشته مجزا که گهگاه در لابه‌لای اثر خودنمایی می‌کنند، بلکه به‌عنوان کلافی محکم که تاروپود کل کتاب در مقام یک بافته با آن تنیده شده است. خود عنوان کتاب و نحوه تدوین آن حکایت از یک برنامه منسجم نظری-سیاسی دارد، برنامه‌ای که طبق آن نه‌فقط تنها یک تاریخ رسمی و معتبر وجود ندارد، بلکه آنچه از آن به «تاریخ‌ها»ی تئاتر تعبیر شده اصلا هنوز نوشته نشده است و این تاریخ‌ها می‌باید به‌تدریج با مشارکت و همکاری همه کسانی که در گوشه‌وکنار جهان، با هویت‌ها و علایق مختلف، سرگرم کار تئاتر هستند نوشته شود». همان‌طور که مترجم هم توضیح‌ داده، «تاریخ‌های تئاتر» پر از جزییات است اما این جزییات همگی در نقطه‌ای با هم پیوند می‌خورند و کل کتاب بر اساس استراتژی «نظریه‌بنیاد» تدوین شده است. مترجم در بخشی دیگر از یادداشتش آورده: «در کتاب حاضر جانب‌داری سیاسی، که خود اتفاقا متاثر از یک روایت فلسفی-تاریخی سخت دراماتیک است، نه‌فقط در عرض خودآگاهی نظری بلکه عموما در طول و حتی بر فراز آن، به راهبرد اصلی در تدوین و نگارش کتاب تبدیل می‌شود، به‌نحوی که شاید بتوان کتاب حاضر را نوعی تاریخ سیاسی- اجتماعی تئاتر دانست. روایتی که نویسندگان این کتاب از تاریخ تئاتر به دست می‌دهند همچون هر روایت دیگری مبتنی‌بر گزینش و آرایش این یا آن فکت تاریخی طبق برخی گرایش‌های نظری و یک ایدئولوژی سیاسی خاص است و مزیت نسبی این کتاب هم شاید در خودآگاهی آن به این شیوه عمل و بیان روشن بنیان‌های نظری و سیاسی خود باشد.»

«تاریخ‌های تئاتر» عنوان کتابی است که توسط جمعی از نویسندگان، که همگی از استادان تئاتر در دانشگاه‌های معتبر غربی‌اند، نوشته شده و به‌تازگی با ترجمه مهدی نصراله‌زاده منتشر شده است. فیلیپ بی. ‌زاریلی (استاد عمل اجرا در گروه درام دانشگاه آکستر انگلستان)، بروس مک‌کوناچی (رییس گروه هنرهای تئاتر دانشگاه پیتسبرگ آمریکا)،‌گری جی‌ویلیامز (استاد بازنشسته درام در دانشگاه کاتولیک آمریکا) و کارول فیشر سورگنفرای (استاد رشته تئاتر در یو‌سی‌ال‌ای) نویسندگان «تاریخ‌های تئاتر»اند؛ کتابی که همان‌طور که از عنوانش هم برمی‌آید، به تاریخ تئاتر مربوط است و از اجرا و تئاتر در دوره پیش از سال 1700 شروع می‌شود و تا تئاتر در جهان امروز پیش می‌آید. مترجم کتاب در یادداشتی با عنوان «ملاحظه‌ای درباره تاریخ‌های تئاتر، یک مقدمه» درباره ویژگی‌های این کتاب نوشته: «تفاوت این تاریخ تئاتر با تاریخ تئاترهای شبیه آن شاید بیش‌ازهرچیز در خودآگاهی نظری و جانب‌داری سیاسی نهفته در آن باشد- «خودآگاهی نظری روشن» و «جانب‌‌داری سیاسی‌ آشکار» نه به‌عنوان دو رشته مجزا که گهگاه در لابه‌لای اثر خودنمایی می‌کنند، بلکه به‌عنوان کلافی محکم که تاروپود کل کتاب در مقام یک بافته با آن تنیده شده است. خود عنوان کتاب و نحوه تدوین آن حکایت از یک برنامه منسجم نظری-سیاسی دارد، برنامه‌ای که طبق آن نه‌فقط تنها یک تاریخ رسمی و معتبر وجود ندارد، بلکه آنچه از آن به «تاریخ‌ها»ی تئاتر تعبیر شده اصلا هنوز نوشته نشده است و این تاریخ‌ها می‌باید به‌تدریج با مشارکت و همکاری همه کسانی که در گوشه‌وکنار جهان، با هویت‌ها و علایق مختلف، سرگرم کار تئاتر هستند نوشته شود». همان‌طور که مترجم هم توضیح‌ داده، «تاریخ‌های تئاتر» پر از جزییات است اما این جزییات همگی در نقطه‌ای با هم پیوند می‌خورند و کل کتاب بر اساس استراتژی «نظریه‌بنیاد» تدوین شده است. مترجم در بخشی دیگر از یادداشتش آورده: «در کتاب حاضر جانب‌داری سیاسی، که خود اتفاقا متاثر از یک روایت فلسفی-تاریخی سخت دراماتیک است، نه‌فقط در عرض خودآگاهی نظری بلکه عموما در طول و حتی بر فراز آن، به راهبرد اصلی در تدوین و نگارش کتاب تبدیل می‌شود، به‌نحوی که شاید بتوان کتاب حاضر را نوعی تاریخ سیاسی- اجتماعی تئاتر دانست. روایتی که نویسندگان این کتاب از تاریخ تئاتر به دست می‌دهند همچون هر روایت دیگری مبتنی‌بر گزینش و آرایش این یا آن فکت تاریخی طبق برخی گرایش‌های نظری و یک ایدئولوژی سیاسی خاص است و مزیت نسبی این کتاب هم شاید در خودآگاهی آن به این شیوه عمل و بیان روشن بنیان‌های نظری و سیاسی خود باشد.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.