هر افزایش حقوقی بهنفع کارگران است؟
سعید برآبادی: در حالی که نمایندههای دولت، کارفرمایان و کارگران در ششماه آخر سال به در و دیوار میزنند تا نرخ جدید افزایش دستمزدها را تعیین کنند، بیتفاوتی کارگران به جلسه یکشنبهشب که نرخ دستمزد سال94 را مشخص کرد، عجیب است. صادق که در یک کارگاه ساختمانی در خیابان عباسآباد مشغول کار است، میگوید: «کل این دعواها برای 50هزارتومنه؟ خب اینرو هم ندن، چه اتفاقی میافته مگه؟» او برای 11ساعت کار و سهشب در هفته نگهبانی از کارگاه ساختمانی، یکمیلیونو500هزارتومان حقوق میگیرد و فکر میکند که حالا این افزایش 17درصدی چه گرهای از زندگیاش میگشاید: «راستشرو بخواین این افزایش حقوق نیست، درواقع جبران بیارزششدن پوله اما در نظر نمیگیرن که منِ کارگر تو سال جدید با گرونی همهچیز روبهرو میشم و این 50هزارتومن پول، ماست یههفته خانواده منم نمیشه، بنابراین خودم را خیلی درگیر نمیکنم.» در برابر این بیتفاوتی، مهیار که کارگر یک پارکینگ دولتی است، نظر دیگری دارد: «سوال اصلی هر کارگری اینه که چرا افزایش حقوقها براساس حقوق پایه است؟ چرا حقوق من باید 50هزارتومان اضافه شود و حقوق مدیرم، 400هزارتومان؟ اگر قرار است هردو برای تورم سال بعد آماده شویم چرا این تبعیض وجود دارد؟» او میگوید که سالهاست براساس نرخهای مصوب دولت، به استخدام جایی درنیامده و همیشه براساس توافق با کارفرما حقوق گرفته: «کار ما تخصصیه، یعنی ما هم دوره کمکرسانی گذراندهایم، هم رانندگی خوبی داریم و هم بهنوعی نگهبان هستیم بههمینخاطر حقوقم همیشه بیشتر از کارگر معمولی بوده و خب بههمینخاطر افزایش حقوق خیلی به من ربطی پیدا نمیکند.» گروههای دیگر هم هستند، مثلا محمد که خدماتی پیمانی یک بانک خصوصی در همین خیابان است و میگوید هر افزایش حقوقی بهنفع کارگران است: «الان شرایط طوری شده که حقوق خیلی مهم نیست بلکه اعتبار مهم است؛ من با حقوق فعلیام میتوانم در نهایت ضامن یکوام پنجمیلیونتومانی در یک صندوق بشوم و برای خودم وام بگیرم اما هرچه حقوقم بیشتر شود، اعتبارم بیشتر خواهد شد و دستم بازتر است.» کارگران زندگی عجیب و پیچیدهای دارند؛ همهشان یکجور مخ ریاضی و مدیریت هستند؛ ادارهکردن یک زندگی با 700وخردهایهزارتومان وجه رایج مملکت، تقریبا به معجزه شبیه است و آنها گویی در هرجایی که باشند، هرروز و هرلحظه معجزه میکنند.
سعید برآبادی: در حالی که نمایندههای دولت، کارفرمایان و کارگران در ششماه آخر سال به در و دیوار میزنند تا نرخ جدید افزایش دستمزدها را تعیین کنند، بیتفاوتی کارگران به جلسه یکشنبهشب که نرخ دستمزد سال94 را مشخص کرد، عجیب است. صادق که در یک کارگاه ساختمانی در خیابان عباسآباد مشغول کار است، میگوید: «کل این دعواها برای 50هزارتومنه؟ خب اینرو هم ندن، چه اتفاقی میافته مگه؟» او برای 11ساعت کار و سهشب در هفته نگهبانی از کارگاه ساختمانی، یکمیلیونو500هزارتومان حقوق میگیرد و فکر میکند که حالا این افزایش 17درصدی چه گرهای از زندگیاش میگشاید: «راستشرو بخواین این افزایش حقوق نیست، درواقع جبران بیارزششدن پوله اما در نظر نمیگیرن که منِ کارگر تو سال جدید با گرونی همهچیز روبهرو میشم و این 50هزارتومن پول، ماست یههفته خانواده منم نمیشه، بنابراین خودم را خیلی درگیر نمیکنم.» در برابر این بیتفاوتی، مهیار که کارگر یک پارکینگ دولتی است، نظر دیگری دارد: «سوال اصلی هر کارگری اینه که چرا افزایش حقوقها براساس حقوق پایه است؟ چرا حقوق من باید 50هزارتومان اضافه شود و حقوق مدیرم، 400هزارتومان؟ اگر قرار است هردو برای تورم سال بعد آماده شویم چرا این تبعیض وجود دارد؟» او میگوید که سالهاست براساس نرخهای مصوب دولت، به استخدام جایی درنیامده و همیشه براساس توافق با کارفرما حقوق گرفته: «کار ما تخصصیه، یعنی ما هم دوره کمکرسانی گذراندهایم، هم رانندگی خوبی داریم و هم بهنوعی نگهبان هستیم بههمینخاطر حقوقم همیشه بیشتر از کارگر معمولی بوده و خب بههمینخاطر افزایش حقوق خیلی به من ربطی پیدا نمیکند.» گروههای دیگر هم هستند، مثلا محمد که خدماتی پیمانی یک بانک خصوصی در همین خیابان است و میگوید هر افزایش حقوقی بهنفع کارگران است: «الان شرایط طوری شده که حقوق خیلی مهم نیست بلکه اعتبار مهم است؛ من با حقوق فعلیام میتوانم در نهایت ضامن یکوام پنجمیلیونتومانی در یک صندوق بشوم و برای خودم وام بگیرم اما هرچه حقوقم بیشتر شود، اعتبارم بیشتر خواهد شد و دستم بازتر است.» کارگران زندگی عجیب و پیچیدهای دارند؛ همهشان یکجور مخ ریاضی و مدیریت هستند؛ ادارهکردن یک زندگی با 700وخردهایهزارتومان وجه رایج مملکت، تقریبا به معجزه شبیه است و آنها گویی در هرجایی که باشند، هرروز و هرلحظه معجزه میکنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.