رفتار و حرکات سیاستمداران جهان در یک نگاه
رها معتمدی: شاید بیش از هرچیز دیگری، کلمات به کار گرفتهشده توسط سیاستمداران از سوی مردم جامعه مورد استقبال قرار میگیرد اما زمانی که به سخنرانی آنان گوش میدهیم، آیا کلمات استفادهشده عقاید و تفکرات آنان را بیان میکند. روانشناسان معتقدند سیاستمداران هیچگاه نمیتوانند خواستهها و عقاید خود را از بطن جامعه پنهان کنند چراکه زبان بدن آنان گویاتر از ادبیات کلامی است. در این میان اینکه سیاستمداران تا چه اندازه برای سخنرانی آموزش دیدهاند، اهمیت چندانی ندارد زیرا آنان هرگز نمیتوانند از طریق حالات فیزیکی و حرکت بدن خود مانع بروز احساسات واقعیشان شوند.
دکتر «پیتر کولته» از مرکز سازمان علوم سیاسی بریتانیا، در اینباره میگوید هیچکس نمیتواند از چشمان تیزبین مردم در امان باشد. به گفته او، این به آن معناست افراد این توانایی را ندارند به چیزی که به آن باوری ندارند، تظاهر کنند چراکه در نهایت چهره و دستان آنان تمام حقایق را برملا میکند. او ادامه میدهد «حال، سیاستمدارانی که بیشتر در تلاش هستند که حرکتهای بدنشان را در سخنرانیها و کنفرانسهای مطبوعاتی کنترل کنند، مانند کسانی هستند که در حال بازی پوکرند؛ در این بازی نیز کسی که احساسات بدنی خود را بهتر کنترل میکند، میتواند پیروز میدان باشد. اگر بازیگر دستان قویای داشته باشد، باید مانند کسانی که دستان ضعیفتری دارند، بازی کند. در این شرایط است که حتی بازیگران حرفهای هم نمیتوانند جلو خطاهای کوچک بدنی خود را بگیرند. این حرکتهای کوچک حتی میتواند حرکت ابروها، گازگرفتن کوچک لبها یا حرکت آرام انگشتان دست باشد. این حقیقت در مورد سیاستمداران نیز وجود دارد. آنان هرچقدر توانایی و مهارت داشته باشند، نمیتوانند مانع بیان آن چیزی شوند که از طریق اعضای دیگر بدنشان البته بهغیراز کلامشان مشخص میشود. برای مثال
«تونی بلر» نخستوزیر اسبق بریتانیا، هنگامی که عصبانی میشد، نمیتوانست مانع تکانخوردن انگشت کوچک دستش شود یا زمانی که مورد حمله کلامی قرار میگرفت، ناخواسته دستانش را روی شکمش قرار میداد یا «جورج بوش» رییسجمهوری سابق آمریکا، زمانی که در سخنرانیها و کنفرانسهای خبری عصبی میشد، گونههایش را از داخل گاز میگرفت. کولته معتقد است بهطور کلی سیاستمدارانی که تلاش میکنند میان آنان و شنوندگانشان فاصله زیادی وجود داشته باشد و از نگاه مستقیم به آنان خودداری میکنند، در حقیقت این پیام را به مخاطبان خود میدهند که شخص سخنران شایستگی توجه را ندارد. به گفته روانشناسان، حتی یک لبخند کوچک میتواند احساس واقعی سیاستمداران را نشان دهد. در این میان، برخی از سیاستمداران بهخوبی از اثرات زبان بدن بر جامعه آگاه هستند و تلاش میکنند از این موضوع بهترین بهره را ببرند. بهعنوان نمونه، «بیل کلینتون» رییسجمهور آمریکا، وقتی که درصدد بود احساساتش را نشان دهد، لبهایش را گاز میگرفت. همچنین نمونه بارز این ادعا زمانی بود که میخواست از «مونیسا لوینسکی» عذرخواهی کند. اما اکنون این پرسش مطرح میشود که آیا او توانست از این ترفند
برای جلب نظر شهروندان کشورش بهره ببرد یا خیر. کولته همچنین تاکید میکند جورج بوش در برخی موارد روی انگشتان پا راه میرفت تا خود را از آنچه که هست، بزرگتر نشان دهد. از سوی دیگر، «روبرت تیتر» ناظر انتخاباتی حزب جمهوریخواه آمریکا میگوید آیا زبان بدن به تنهایی میتواند بر دیدگاه شنوندگان تاثیر بگذارد. او با اشاره به تحقیقات روی دوگروه ۱۰ و ۱۲نفری میگوید: «در این تحقیق شرکتکنندگان بخشی از فیلم صامتی که تا بیش از آن ندیده بودند را تماشا کردند؛ از همینرو شرکتکنندگان هیچ ایدهای درباره خود سخنران و نظرات او نداشتند اما وقتی که از آنان پرسیده شد آیا سخنران حقیقت را میگفت، اکثر آنان با استناد به حرکت دستها و حالت چهره پاسخ دادند او راست میگوید.» از طرفی دیگر، برخی از روانشناسان بر این باورند که رهبران با همین روش میتوانند بر احساسات شهروندان تاثیر بگذارند. «جفری بیتای» استاد دانشگاه «منچستر» نیز معتقد است «زمانی که سیاستمداری دروغ میگوید، مانند یک احمق ظاهر میشود. او نمیتواند خندههایش را کنترل کند چراکه اینکار بسیار مشکل است و دفعه بعد که او به صحنه میآید نهتنها کلامش، بلکه عملکردش نیز بهخوبی به
سخن میآید.»
رها معتمدی: شاید بیش از هرچیز دیگری، کلمات به کار گرفتهشده توسط سیاستمداران از سوی مردم جامعه مورد استقبال قرار میگیرد اما زمانی که به سخنرانی آنان گوش میدهیم، آیا کلمات استفادهشده عقاید و تفکرات آنان را بیان میکند. روانشناسان معتقدند سیاستمداران هیچگاه نمیتوانند خواستهها و عقاید خود را از بطن جامعه پنهان کنند چراکه زبان بدن آنان گویاتر از ادبیات کلامی است. در این میان اینکه سیاستمداران تا چه اندازه برای سخنرانی آموزش دیدهاند، اهمیت چندانی ندارد زیرا آنان هرگز نمیتوانند از طریق حالات فیزیکی و حرکت بدن خود مانع بروز احساسات واقعیشان شوند.
دکتر «پیتر کولته» از مرکز سازمان علوم سیاسی بریتانیا، در اینباره میگوید هیچکس نمیتواند از چشمان تیزبین مردم در امان باشد. به گفته او، این به آن معناست افراد این توانایی را ندارند به چیزی که به آن باوری ندارند، تظاهر کنند چراکه در نهایت چهره و دستان آنان تمام حقایق را برملا میکند. او ادامه میدهد «حال، سیاستمدارانی که بیشتر در تلاش هستند که حرکتهای بدنشان را در سخنرانیها و کنفرانسهای مطبوعاتی کنترل کنند، مانند کسانی هستند که در حال بازی پوکرند؛ در این بازی نیز کسی که احساسات بدنی خود را بهتر کنترل میکند، میتواند پیروز میدان باشد. اگر بازیگر دستان قویای داشته باشد، باید مانند کسانی که دستان ضعیفتری دارند، بازی کند. در این شرایط است که حتی بازیگران حرفهای هم نمیتوانند جلو خطاهای کوچک بدنی خود را بگیرند. این حرکتهای کوچک حتی میتواند حرکت ابروها، گازگرفتن کوچک لبها یا حرکت آرام انگشتان دست باشد. این حقیقت در مورد سیاستمداران نیز وجود دارد. آنان هرچقدر توانایی و مهارت داشته باشند، نمیتوانند مانع بیان آن چیزی شوند که از طریق اعضای دیگر بدنشان البته بهغیراز کلامشان مشخص میشود. برای مثال
«تونی بلر» نخستوزیر اسبق بریتانیا، هنگامی که عصبانی میشد، نمیتوانست مانع تکانخوردن انگشت کوچک دستش شود یا زمانی که مورد حمله کلامی قرار میگرفت، ناخواسته دستانش را روی شکمش قرار میداد یا «جورج بوش» رییسجمهوری سابق آمریکا، زمانی که در سخنرانیها و کنفرانسهای خبری عصبی میشد، گونههایش را از داخل گاز میگرفت. کولته معتقد است بهطور کلی سیاستمدارانی که تلاش میکنند میان آنان و شنوندگانشان فاصله زیادی وجود داشته باشد و از نگاه مستقیم به آنان خودداری میکنند، در حقیقت این پیام را به مخاطبان خود میدهند که شخص سخنران شایستگی توجه را ندارد. به گفته روانشناسان، حتی یک لبخند کوچک میتواند احساس واقعی سیاستمداران را نشان دهد. در این میان، برخی از سیاستمداران بهخوبی از اثرات زبان بدن بر جامعه آگاه هستند و تلاش میکنند از این موضوع بهترین بهره را ببرند. بهعنوان نمونه، «بیل کلینتون» رییسجمهور آمریکا، وقتی که درصدد بود احساساتش را نشان دهد، لبهایش را گاز میگرفت. همچنین نمونه بارز این ادعا زمانی بود که میخواست از «مونیسا لوینسکی» عذرخواهی کند. اما اکنون این پرسش مطرح میشود که آیا او توانست از این ترفند
برای جلب نظر شهروندان کشورش بهره ببرد یا خیر. کولته همچنین تاکید میکند جورج بوش در برخی موارد روی انگشتان پا راه میرفت تا خود را از آنچه که هست، بزرگتر نشان دهد. از سوی دیگر، «روبرت تیتر» ناظر انتخاباتی حزب جمهوریخواه آمریکا میگوید آیا زبان بدن به تنهایی میتواند بر دیدگاه شنوندگان تاثیر بگذارد. او با اشاره به تحقیقات روی دوگروه ۱۰ و ۱۲نفری میگوید: «در این تحقیق شرکتکنندگان بخشی از فیلم صامتی که تا بیش از آن ندیده بودند را تماشا کردند؛ از همینرو شرکتکنندگان هیچ ایدهای درباره خود سخنران و نظرات او نداشتند اما وقتی که از آنان پرسیده شد آیا سخنران حقیقت را میگفت، اکثر آنان با استناد به حرکت دستها و حالت چهره پاسخ دادند او راست میگوید.» از طرفی دیگر، برخی از روانشناسان بر این باورند که رهبران با همین روش میتوانند بر احساسات شهروندان تاثیر بگذارند. «جفری بیتای» استاد دانشگاه «منچستر» نیز معتقد است «زمانی که سیاستمداری دروغ میگوید، مانند یک احمق ظاهر میشود. او نمیتواند خندههایش را کنترل کند چراکه اینکار بسیار مشکل است و دفعه بعد که او به صحنه میآید نهتنها کلامش، بلکه عملکردش نیز بهخوبی به
سخن میآید.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.