|

صوت داوودی

فخرالسادات محتشمی‌پور. فعال فرهنگی


جنگ به ما تحمیل شده بود و در محله‌ها گروه مقاومت تشکیل داده بودیم و خودمان را آماده می‌کردیم برای دفاع احتمالی. آموزش‌های رزمی، دفاعی و کمک‌های اولیه را دیده بودیم و چون به جبهه راهمان نمی‌دادند دلخوش بودیم به کمک‌های پشت جبهه! در خانه‌ مرحوم دکتر واعظی که روز 17شهریور به روی زخمی‌های آن روز خونین باز بود، بار دیگر باز شده بود؛ این‌بار به روی ما که بعد از تعطیلی مدرسه هرچه برای رزمندگان مفید می‌دانستیم، تهیه می‌کردیم و می‌رساندیم به آنجا و بسته‌بندی می‌کردیم تا روانه جبهه‌ها شود. نوجوانی در این خانه بود خوش‌صدا که گاه و بیگاه صوت داوودی‌اش را هنگام قرائت قرآن می‌شنیدیم. تنها پسر، بلکه تنها فرزند خانواده واعظی که نفهمیدم بالاخره به حضور به‌هنگام و نابه‌هنگام ما در خانه‌شان عادت کرد یا نه، چون هیچ‌گاه شکایتش را نشنیدم. فری خانم، دوست عزیز و میزبان مهربان ما‌، خوراک‌های تخم‌مرغ و سیب‌زمینی را در یک چشم‌به‌هم‌زدن برای پسرک حاضر می‌کرد تا به دلیل کارهای همیشه موجود و زیاد، مادرش و ما گرسنه نمانیم و ما هیچ‌گاه شکایتش را نشنیدیم! محمد بزرگ می‌شد و ما بزرگ می‌شدیم و جنگ رو به پایان می‌رفت. صوت خوش قرآن محمد هنوز در گوش من است، حتی وقتی به جای نغمه‌های قرآنی ترانه‌هایی را می‌خواند که تک‌به‌تکشان برایمان آشناست و من همراه با شنیدن این آهنگ‌ها و ترانه‌ها، صدای صفیر گلوله‌های دشمن و همهمه زنانی که در ستاد کمک‌رسانی مادرش بخش کوچکی از تدارکات جبهه را مهیا می‌کردند، می‌شنوم و پیام‌های شاعرانه‌ای که با احساس روی تکه‌کاغذهای کوچک با خط خوش می‌نوشتیم تا به دست رزمندگان برسد، جلوی چشمم ظاهر می‌شوند.

آری، محمد اصفهانی من را یاد روزهای انقلاب و جنگ می‌اندازد. یاد روزهای خوب باهم‌بودن. روزهایی که درب خانه‌هایمان به روی هم باز بود و برای استقبال از یکدیگر اعتقاداتمان شخم زده نمی‌شد. روزهایی که دختر کم‌حجاب همسایه نیز به اندازه من که چادر به سر داشتم- بدون آنکه احساس برتری نسبت به دیگران داشته باشم- دغدغه آزادی و استقلال داشت.
روزهایی که من و او ما شدیم و انقلاب کردیم و پای اعتقاداتمان ماندیم و دشمن را از خاکمان راندیم و با یکدیگر عهد کردیم که همچنان پای اعتقاداتمان بمانیم. محمد اصفهانی من را یاد محله قدیمی‌مان می‌اندازد: کوچه طهوری در خیابان باغ جواهری. خیابان ایران و ژاله که از همان روزی که پدر محمد زخمی‌ها را بی‌سروصدا از مرگ نجات می‌داد، نام 17 شهریور گرفت. محمد اصفهانی من را یاد شهید محبوبه دانش می‌اندازد و یاد مرحوم منیژه بوستان و یاد مدرسه رفاه و یاد همشاگردی‌هایی که عضو گروه مقاومت بسیج محله ما بودند و نوبتی بالای پشت‌بام مسجد فائق کشیک می‌دادیم و کتابخانه مسجد را یک‌روزدرمیان زنانه اداره می‌کردیم و کلاس‌های اسلحه‌شناسی و کتابخوانی‌مان را در خانه‌های محله‌مان برگزار می‌کردیم. محمد اصفهانی من را یاد شهید مطهری می‌اندازد که آزادی در کتاب‌هایش پررنگ بود و پررنگ ماند!


جنگ به ما تحمیل شده بود و در محله‌ها گروه مقاومت تشکیل داده بودیم و خودمان را آماده می‌کردیم برای دفاع احتمالی. آموزش‌های رزمی، دفاعی و کمک‌های اولیه را دیده بودیم و چون به جبهه راهمان نمی‌دادند دلخوش بودیم به کمک‌های پشت جبهه! در خانه‌ مرحوم دکتر واعظی که روز 17شهریور به روی زخمی‌های آن روز خونین باز بود، بار دیگر باز شده بود؛ این‌بار به روی ما که بعد از تعطیلی مدرسه هرچه برای رزمندگان مفید می‌دانستیم، تهیه می‌کردیم و می‌رساندیم به آنجا و بسته‌بندی می‌کردیم تا روانه جبهه‌ها شود. نوجوانی در این خانه بود خوش‌صدا که گاه و بیگاه صوت داوودی‌اش را هنگام قرائت قرآن می‌شنیدیم. تنها پسر، بلکه تنها فرزند خانواده واعظی که نفهمیدم بالاخره به حضور به‌هنگام و نابه‌هنگام ما در خانه‌شان عادت کرد یا نه، چون هیچ‌گاه شکایتش را نشنیدم. فری خانم، دوست عزیز و میزبان مهربان ما‌، خوراک‌های تخم‌مرغ و سیب‌زمینی را در یک چشم‌به‌هم‌زدن برای پسرک حاضر می‌کرد تا به دلیل کارهای همیشه موجود و زیاد، مادرش و ما گرسنه نمانیم و ما هیچ‌گاه شکایتش را نشنیدیم! محمد بزرگ می‌شد و ما بزرگ می‌شدیم و جنگ رو به پایان می‌رفت. صوت خوش قرآن محمد هنوز در گوش من است، حتی وقتی به جای نغمه‌های قرآنی ترانه‌هایی را می‌خواند که تک‌به‌تکشان برایمان آشناست و من همراه با شنیدن این آهنگ‌ها و ترانه‌ها، صدای صفیر گلوله‌های دشمن و همهمه زنانی که در ستاد کمک‌رسانی مادرش بخش کوچکی از تدارکات جبهه را مهیا می‌کردند، می‌شنوم و پیام‌های شاعرانه‌ای که با احساس روی تکه‌کاغذهای کوچک با خط خوش می‌نوشتیم تا به دست رزمندگان برسد، جلوی چشمم ظاهر می‌شوند.

آری، محمد اصفهانی من را یاد روزهای انقلاب و جنگ می‌اندازد. یاد روزهای خوب باهم‌بودن. روزهایی که درب خانه‌هایمان به روی هم باز بود و برای استقبال از یکدیگر اعتقاداتمان شخم زده نمی‌شد. روزهایی که دختر کم‌حجاب همسایه نیز به اندازه من که چادر به سر داشتم- بدون آنکه احساس برتری نسبت به دیگران داشته باشم- دغدغه آزادی و استقلال داشت.
روزهایی که من و او ما شدیم و انقلاب کردیم و پای اعتقاداتمان ماندیم و دشمن را از خاکمان راندیم و با یکدیگر عهد کردیم که همچنان پای اعتقاداتمان بمانیم. محمد اصفهانی من را یاد محله قدیمی‌مان می‌اندازد: کوچه طهوری در خیابان باغ جواهری. خیابان ایران و ژاله که از همان روزی که پدر محمد زخمی‌ها را بی‌سروصدا از مرگ نجات می‌داد، نام 17 شهریور گرفت. محمد اصفهانی من را یاد شهید محبوبه دانش می‌اندازد و یاد مرحوم منیژه بوستان و یاد مدرسه رفاه و یاد همشاگردی‌هایی که عضو گروه مقاومت بسیج محله ما بودند و نوبتی بالای پشت‌بام مسجد فائق کشیک می‌دادیم و کتابخانه مسجد را یک‌روزدرمیان زنانه اداره می‌کردیم و کلاس‌های اسلحه‌شناسی و کتابخوانی‌مان را در خانه‌های محله‌مان برگزار می‌کردیم. محمد اصفهانی من را یاد شهید مطهری می‌اندازد که آزادی در کتاب‌هایش پررنگ بود و پررنگ ماند!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.