|

پایان دلدادگی

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

دیگر جوان برجسته‌ای شده بود که به او به عنوان یکی از برترین سخنرانان کشور نگریسته می‌شد. این در حالی بود که او نه چیزی داشت و نه یک فرد نجیب‌زاده بود. مانند یک آهن‌ربا زنان را به خود جذب می‌کرد. شب‌نشینی‌ها عمدتا به تفریحات لذت‌بخشی در کنار رودخانه «مونداگو» منتهی می‌شد؛ جایی که او معمولا دست‌دردست یکی از دختران رجال کشور قدم می‌زد. در ویسو، درآمد فلیسمینا به اندازه مخارج زندگی‌اش نبود. او وفادار بود و آن دانش‌آموز پسر را فراموش نکرده بود. با‌این‌حال نمی‌فهمید چرا «ناتالیا ده‌سوزا» و سایر رفقایش وقتی او را در کلیسا دیدند، به تمسخر گرفتند؛ زیرا خارج از کوامبرا تقریبا همه انواع عشق‌های «چاپلوسانه» را می‌شناختند. از طرف دیگر در تمام شهر همه تقریبا از هواخوری‌های رمانتیک او خبر داشتند. فلیسمینا از این پشیمان بود که چرا به تمایلات آنتونیو پاسخ نداده است. در دانشگاه جایی‌که دانشجویان محافظه‌کار و جمهوری‌خواه با یکدیگر متحد می‌شدند، کاتولیک‌ها دشمنی جمهوری‌خواهان جوان را با کلیسا تقبیح می‌کردند. آنتونیو به‌شدت می‌خواست از هیچ‌یک از حرکت‌های او تنفر نداشته باشد. بنابراین درهمان‌حال خود را به مرکز تجمع دموکرات مسیحی‌ها منتسب کرد؛ جایی‌که در آن دوستی‌های خالصانه‌ای یافت. با «مانوئل گونزالواز سرجریا»، کاردینال آینده لیسبون در بحث‌ها و تظاهرات شرکت می‌کرد. آن‌زمان 25سال سن داشت و خطوط چهره‌اش در کنار آن هیکل لاغر به دیدگاه‌هایش عمق بیشتری می‌داد. از آن گذشته، سیمای ظاهری‌اش تقریبا بین نخبگان سیاسی آینده کشور داشت شهرت پیدا می‌کرد.
شاید مثل گذشته‌ها باید تابستان بیاید و برود تا یک‌بار دیگر عشق آن دونفر ثابت شود. دوباره همدیگر را در سانتاکومبا دیدند. فلیسمینا تصمیم گرفت درمورد همه‌چیز دل به دریا بزند: درحالی‌که دوش‌به‌دوش هم داشتند قدم می‌زدند، دستش را گرفت، اما او توجهی نکرد و به‌سرعت فاصله گرفت: «خدای من، آیا همه‌چیز را فراموش کرده است؟ پس من هم همه‌چیز را فراموش خواهم کرد. عزت‌‌ و ‌کرامت من چنین ایجاب می‌کند.»
آن تابستان نیز با یک‌شکست دیگر به پایان رسید. سه‌سال بعد درحالی‌که آنتونیو داشت در کوامبرا تحصیل می‌کرد، فلیسمینا دچار دوره‌ای از افسردگی شده بود. بلایی بود که نازل شده بود. آیا این بازی تقدیر نبود که مردی را بر سر راه او گذاشت که در گذشته او را فقط برای خودش می‌خواست؟ مناجات‌هایش دیگر پر از تکلف بود. پند و نصیحت‌ها را دیگر باور نداشت: «همه این دروغ‌ها بود که مرا دچار وحشت کرد. دیگر از رفتن و گوش‌سپردن به آن نصایح صرف‌نظر کردم.»
وقتی انسان ایمان خود را از دست می‌دهد، احساس خلأیی می‌کند که مملو از خطر است. این بحران روحی او را به‌شدت آزرده می‌کرد. روزی روی صندلی اعتراف نشست. به این امید که اندکی از اندوه و افسردگی‌اش بکاهد. به یک‌کشیش پناه برده بود. نخستین حرف‌های آن روحانی نگرانش کرد. با خودش گفت: «من اینجا هستم، اما هنوز از دلیل آمدنم قانع نشدم.» پس چرا آمده بود؟ جایی دیگر گفته است: «چون همواره اعتقاد دارم ایمان تنها منبع خوشبختی انسان در این دنیاست.» کشیش که سرنوشت این بره گمشده، سخت مشغولش کرده بود می‌خواست بداند در پشت این‌همه فشار و دلتنگی چیست، اما هنوز آن دختر هویت خودش را آشکار نکرده بود که اخراجش کرد. در ویسو کسی نبود که عشق او را به آن دانشجوی حقوق نداند. خواهر خودش اولین کسی بود که همه‌جا می‌نشست و جزییات این رابطه را برای دیگران تعریف می‌کرد. فلیسمینا گاه ناخن‌هایش را در گوش فرو می‌کرد تا خون بیاید. جسمش را زخمی می‌کرد تا شاید بتواند دردی را که در درون داشت به یک‌واقعیت ملموس تبدیل کند. یک‌شب تابستان سال1912 بود که پریشانی‌اش به اوج خود رسید.
آن‌زمان تقریبا 25سال از عمرش می‌گذشت. درپی یک‌کابوس وحشتناک از خواب پرید: مرگ از پنجره داخل‌شده و انتظار می‌کشید تا او را قبض روح کند. صدایی در سرش گویی می‌گفت: «خدایی وجود ندارد! خدایی وجود ندارد!» از خانه بیرون پرید. آماده برای انجام بدترین کارها. اما صدای خاله‌اش که به دنبال او از خواب پریده بود، او را به واقعیت بازگرداند. روز بعد فلیسمینا در آینه به خودش نگاه کرد. به‌نظرش رسید در طول آن یک‌شب برای چندسال پیر شده است. بعد از مدت‌کوتاهی از این واقعه بود، که از شنیدن خبری دهشت‌زده شد. چون شنید سالازار هم در کوامبرا دچار بحرانی ازهمین‌دست شده است.

ادامه دارد...

دیگر جوان برجسته‌ای شده بود که به او به عنوان یکی از برترین سخنرانان کشور نگریسته می‌شد. این در حالی بود که او نه چیزی داشت و نه یک فرد نجیب‌زاده بود. مانند یک آهن‌ربا زنان را به خود جذب می‌کرد. شب‌نشینی‌ها عمدتا به تفریحات لذت‌بخشی در کنار رودخانه «مونداگو» منتهی می‌شد؛ جایی که او معمولا دست‌دردست یکی از دختران رجال کشور قدم می‌زد. در ویسو، درآمد فلیسمینا به اندازه مخارج زندگی‌اش نبود. او وفادار بود و آن دانش‌آموز پسر را فراموش نکرده بود. با‌این‌حال نمی‌فهمید چرا «ناتالیا ده‌سوزا» و سایر رفقایش وقتی او را در کلیسا دیدند، به تمسخر گرفتند؛ زیرا خارج از کوامبرا تقریبا همه انواع عشق‌های «چاپلوسانه» را می‌شناختند. از طرف دیگر در تمام شهر همه تقریبا از هواخوری‌های رمانتیک او خبر داشتند. فلیسمینا از این پشیمان بود که چرا به تمایلات آنتونیو پاسخ نداده است. در دانشگاه جایی‌که دانشجویان محافظه‌کار و جمهوری‌خواه با یکدیگر متحد می‌شدند، کاتولیک‌ها دشمنی جمهوری‌خواهان جوان را با کلیسا تقبیح می‌کردند. آنتونیو به‌شدت می‌خواست از هیچ‌یک از حرکت‌های او تنفر نداشته باشد. بنابراین درهمان‌حال خود را به مرکز تجمع دموکرات مسیحی‌ها منتسب کرد؛ جایی‌که در آن دوستی‌های خالصانه‌ای یافت. با «مانوئل گونزالواز سرجریا»، کاردینال آینده لیسبون در بحث‌ها و تظاهرات شرکت می‌کرد. آن‌زمان 25سال سن داشت و خطوط چهره‌اش در کنار آن هیکل لاغر به دیدگاه‌هایش عمق بیشتری می‌داد. از آن گذشته، سیمای ظاهری‌اش تقریبا بین نخبگان سیاسی آینده کشور داشت شهرت پیدا می‌کرد.
شاید مثل گذشته‌ها باید تابستان بیاید و برود تا یک‌بار دیگر عشق آن دونفر ثابت شود. دوباره همدیگر را در سانتاکومبا دیدند. فلیسمینا تصمیم گرفت درمورد همه‌چیز دل به دریا بزند: درحالی‌که دوش‌به‌دوش هم داشتند قدم می‌زدند، دستش را گرفت، اما او توجهی نکرد و به‌سرعت فاصله گرفت: «خدای من، آیا همه‌چیز را فراموش کرده است؟ پس من هم همه‌چیز را فراموش خواهم کرد. عزت‌‌ و ‌کرامت من چنین ایجاب می‌کند.»
آن تابستان نیز با یک‌شکست دیگر به پایان رسید. سه‌سال بعد درحالی‌که آنتونیو داشت در کوامبرا تحصیل می‌کرد، فلیسمینا دچار دوره‌ای از افسردگی شده بود. بلایی بود که نازل شده بود. آیا این بازی تقدیر نبود که مردی را بر سر راه او گذاشت که در گذشته او را فقط برای خودش می‌خواست؟ مناجات‌هایش دیگر پر از تکلف بود. پند و نصیحت‌ها را دیگر باور نداشت: «همه این دروغ‌ها بود که مرا دچار وحشت کرد. دیگر از رفتن و گوش‌سپردن به آن نصایح صرف‌نظر کردم.»
وقتی انسان ایمان خود را از دست می‌دهد، احساس خلأیی می‌کند که مملو از خطر است. این بحران روحی او را به‌شدت آزرده می‌کرد. روزی روی صندلی اعتراف نشست. به این امید که اندکی از اندوه و افسردگی‌اش بکاهد. به یک‌کشیش پناه برده بود. نخستین حرف‌های آن روحانی نگرانش کرد. با خودش گفت: «من اینجا هستم، اما هنوز از دلیل آمدنم قانع نشدم.» پس چرا آمده بود؟ جایی دیگر گفته است: «چون همواره اعتقاد دارم ایمان تنها منبع خوشبختی انسان در این دنیاست.» کشیش که سرنوشت این بره گمشده، سخت مشغولش کرده بود می‌خواست بداند در پشت این‌همه فشار و دلتنگی چیست، اما هنوز آن دختر هویت خودش را آشکار نکرده بود که اخراجش کرد. در ویسو کسی نبود که عشق او را به آن دانشجوی حقوق نداند. خواهر خودش اولین کسی بود که همه‌جا می‌نشست و جزییات این رابطه را برای دیگران تعریف می‌کرد. فلیسمینا گاه ناخن‌هایش را در گوش فرو می‌کرد تا خون بیاید. جسمش را زخمی می‌کرد تا شاید بتواند دردی را که در درون داشت به یک‌واقعیت ملموس تبدیل کند. یک‌شب تابستان سال1912 بود که پریشانی‌اش به اوج خود رسید.
آن‌زمان تقریبا 25سال از عمرش می‌گذشت. درپی یک‌کابوس وحشتناک از خواب پرید: مرگ از پنجره داخل‌شده و انتظار می‌کشید تا او را قبض روح کند. صدایی در سرش گویی می‌گفت: «خدایی وجود ندارد! خدایی وجود ندارد!» از خانه بیرون پرید. آماده برای انجام بدترین کارها. اما صدای خاله‌اش که به دنبال او از خواب پریده بود، او را به واقعیت بازگرداند. روز بعد فلیسمینا در آینه به خودش نگاه کرد. به‌نظرش رسید در طول آن یک‌شب برای چندسال پیر شده است. بعد از مدت‌کوتاهی از این واقعه بود، که از شنیدن خبری دهشت‌زده شد. چون شنید سالازار هم در کوامبرا دچار بحرانی ازهمین‌دست شده است.

ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.