|

در نقد تازه‌ترین اجرای «هایده کیشی‌پور»

روایتی شاعرانه از سیندرلای ایرانی

ستاره جاوید

تازه‌ترین تک‌اجرای «هایده کیشی‌پور»، سرپرست گروه شیفتگان دل، روایت سیال و شاعرانه‌ای است از فرهنگ کهن و اندیشه ایرانی که درقالب حرکات موزون بدون‌کلام، با گروهی 42نفره روی صحنه فرهنگسرای نیاوران رفته است. گروه در این تک‌اجرا کوشیده در پنج‌پرده، برشی از فرهنگ و سبک زندگی سنتی مردمان ایران‌زمین را برای تماشاگران روایت کند که در گذشته‌های نه‌چندان‌دور، جایی در همین نزدیکی‌ها، در ایران زندگی کرده و عاشق شده و گریسته و خندیده‌اند. دختری که قرار است نجات‌دهنده کشوری از طوق ظلم باشد و تداعی‌گر اندیشه و شادی و تداعی‌گر عصیان خرد بر تیرگی جهل.
کیشی‌پور در این تک‌اجرا هم، سعی کرده باله‌ای ساده و هماهنگ با فرهنگ ایرانی به نمایش بگذارد که فقط در تار‌و‌‌پود کتاب‌های تاریخی این سرزمین به‌جا مانده و دیگر در ایران معاصر، رد‌پایی از این فرهنگ دیده نمی‌شود چرا که هجوم پرسرعت تکنولوژی و دنیای رازآلود ارتباطات مجازی، فرهنگی وارداتی را با خود به ارمغان آورده است که در خوانش سنتی یک باله ایرانی، تنها می‌توان اندیشه‌ای نوستالژیک از فرهنگ کشوری را مشاهده کرد که در بازار کفاشان و بازار مسگرها و بازار پارچه‌فروشانش، چیزی جز صفا و صمیمیت و یکدلی دیده نمی‌شود؛ صفا و صمیمیتی که در پهنای پهناور باند ارتباطات مجازی و دنیای پرسرعت امروزین، راه خود را گم کرده است.
کیشی‌پور علاوه‌بر تلفیقی از باله مدرن غربی و حرکات فولکلور ایرانی، مولفه لباس‌های سنتی و کلاسیک ایرانی را تن‌پوش رقصندگان خود کرده و خوانش طنزی تولید کرده که دغدغه‌ یک فرهنگ اصیل و از‌یاد‌رفته را روایت می‌کند که در کش‌وقوس همان مولفه‌های رازآلود دنیای فوق‌مدرن و تکنولوژیک کنونی نه‌فقط در ایران بلکه در تمام دنیا دستخوش تغییر و دگرگونی قرار گرفته است.
به‌جز زبان بدن که مولفه اجتناب‌ناپذیر یک‌باله مدرن است و لباس‌های تاریخی ایرانی که از شهرک سینمایی وام گرفته شده، کیشی‌پور یک مولفه دیگر را هم در تک‌اجرای اخیرش دستمایه خود قرار داده است: صدا. صدایی که در این تک‌اجرا به گوش می‌رسد در دو بخش تعریف شده است: موسیقی متن و صدای هیاهوی گنگی از شهر که در فاصله هر پرده، به داد گروه می‌رسد و آنان را برای ورود به پرده بعد هدایت می‌کند. موسیقی متن «شهرزادی باید»، از آلبوم موسیقی کامکارها انتخاب شده است. به گفته خودش، ابتدا ملودی‌ها را بارهاوبارها می‌شنود سپس برای هر نت، حرکت طراحی می‌کند. در طراحی صحنه هم به سبک سنتی عمل شده و در فاصله میان پرده‌ها که اعضای گروه به نشانه همهمه شهر و همهمه بازار، در عمق صحنه به تکاپو می‌پردازند، به سبک سنتی و روحوضی، نمادی از هربازار در قالب یک تابلو در عمق صحنه قرار داده می‌شود و همان تغییرات جزیی روی صحنه هم، مقابل چشم مخاطب انجام می‌شود و به‌نوعی به اجرا کمک می‌کند. بازیگران هر پرده، به ترتیبی که اتود زده‌ شده، روی سن می‌آیند و نقش خود را ایفا می‌کنند و صحنه را ترک می‌کنند. «شهرزادی باید»، روایتی از ایران است که از زبان دختری ایرانی که زاده فرهنگ و اندیشه اصیل ایرانی است برای حضار حکایت می‌شود؛ دختری که نمادی از یک فرهنگ دور است و می‌خواهد سیندرلای ایرانی باشد برای تمام دختران و مادرانی که می‌کوشند نماینده کشوری باشند که هم کهن است، هم مدرن، هم سنت‌مدار، هم عاشق، هم رازآلود و هم هزارتوی.

تازه‌ترین تک‌اجرای «هایده کیشی‌پور»، سرپرست گروه شیفتگان دل، روایت سیال و شاعرانه‌ای است از فرهنگ کهن و اندیشه ایرانی که درقالب حرکات موزون بدون‌کلام، با گروهی 42نفره روی صحنه فرهنگسرای نیاوران رفته است. گروه در این تک‌اجرا کوشیده در پنج‌پرده، برشی از فرهنگ و سبک زندگی سنتی مردمان ایران‌زمین را برای تماشاگران روایت کند که در گذشته‌های نه‌چندان‌دور، جایی در همین نزدیکی‌ها، در ایران زندگی کرده و عاشق شده و گریسته و خندیده‌اند. دختری که قرار است نجات‌دهنده کشوری از طوق ظلم باشد و تداعی‌گر اندیشه و شادی و تداعی‌گر عصیان خرد بر تیرگی جهل.
کیشی‌پور در این تک‌اجرا هم، سعی کرده باله‌ای ساده و هماهنگ با فرهنگ ایرانی به نمایش بگذارد که فقط در تار‌و‌‌پود کتاب‌های تاریخی این سرزمین به‌جا مانده و دیگر در ایران معاصر، رد‌پایی از این فرهنگ دیده نمی‌شود چرا که هجوم پرسرعت تکنولوژی و دنیای رازآلود ارتباطات مجازی، فرهنگی وارداتی را با خود به ارمغان آورده است که در خوانش سنتی یک باله ایرانی، تنها می‌توان اندیشه‌ای نوستالژیک از فرهنگ کشوری را مشاهده کرد که در بازار کفاشان و بازار مسگرها و بازار پارچه‌فروشانش، چیزی جز صفا و صمیمیت و یکدلی دیده نمی‌شود؛ صفا و صمیمیتی که در پهنای پهناور باند ارتباطات مجازی و دنیای پرسرعت امروزین، راه خود را گم کرده است.
کیشی‌پور علاوه‌بر تلفیقی از باله مدرن غربی و حرکات فولکلور ایرانی، مولفه لباس‌های سنتی و کلاسیک ایرانی را تن‌پوش رقصندگان خود کرده و خوانش طنزی تولید کرده که دغدغه‌ یک فرهنگ اصیل و از‌یاد‌رفته را روایت می‌کند که در کش‌وقوس همان مولفه‌های رازآلود دنیای فوق‌مدرن و تکنولوژیک کنونی نه‌فقط در ایران بلکه در تمام دنیا دستخوش تغییر و دگرگونی قرار گرفته است.
به‌جز زبان بدن که مولفه اجتناب‌ناپذیر یک‌باله مدرن است و لباس‌های تاریخی ایرانی که از شهرک سینمایی وام گرفته شده، کیشی‌پور یک مولفه دیگر را هم در تک‌اجرای اخیرش دستمایه خود قرار داده است: صدا. صدایی که در این تک‌اجرا به گوش می‌رسد در دو بخش تعریف شده است: موسیقی متن و صدای هیاهوی گنگی از شهر که در فاصله هر پرده، به داد گروه می‌رسد و آنان را برای ورود به پرده بعد هدایت می‌کند. موسیقی متن «شهرزادی باید»، از آلبوم موسیقی کامکارها انتخاب شده است. به گفته خودش، ابتدا ملودی‌ها را بارهاوبارها می‌شنود سپس برای هر نت، حرکت طراحی می‌کند. در طراحی صحنه هم به سبک سنتی عمل شده و در فاصله میان پرده‌ها که اعضای گروه به نشانه همهمه شهر و همهمه بازار، در عمق صحنه به تکاپو می‌پردازند، به سبک سنتی و روحوضی، نمادی از هربازار در قالب یک تابلو در عمق صحنه قرار داده می‌شود و همان تغییرات جزیی روی صحنه هم، مقابل چشم مخاطب انجام می‌شود و به‌نوعی به اجرا کمک می‌کند. بازیگران هر پرده، به ترتیبی که اتود زده‌ شده، روی سن می‌آیند و نقش خود را ایفا می‌کنند و صحنه را ترک می‌کنند. «شهرزادی باید»، روایتی از ایران است که از زبان دختری ایرانی که زاده فرهنگ و اندیشه اصیل ایرانی است برای حضار حکایت می‌شود؛ دختری که نمادی از یک فرهنگ دور است و می‌خواهد سیندرلای ایرانی باشد برای تمام دختران و مادرانی که می‌کوشند نماینده کشوری باشند که هم کهن است، هم مدرن، هم سنت‌مدار، هم عاشق، هم رازآلود و هم هزارتوی.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.