آینه
کیهان
نرمش کافی است! قهرمانی کنید (یادداشت روز)
محمد ایمانی
آیا مذاکرات هستهای در مونیخ مسیری متفاوت از مذاکرات یکسال اخیر در وین، مسقط، پاریس و ژنو خواهد پیمود؟ ... اگر مطابق نظر آقایان ظریف و روحانی باشد نه اینکه میتوان تا 22بهمن امسال به نتیجه رسید، بلکه باید از آغاز شروع دولت یازدهم در مرداد92 ظرف 3 تا ششماه این پرونده مختومه میشد و طرفین به توافق نهایی میرسیدند. اکنون شمار ملاقاتهای آقای ظریف با جان کری- که گذشت زمان نابهجابودن آن را بیشتر ثابت خواهد کرد- به مرز 20 دیدار نزدیک میشود و یک سوال این است که در این همه ملاقاتهای مفصل و طولانی، کدام حرف ناگفته و استدلال و تعامل مطرح نشده، باقی مانده است؟ ... اگر بنا داریم آمریکا و اروپا را در مونیخ یا زوریخ یا ژنو و وین و پاریس وادار به توافق برای لغو تحریمها کنیم- یا از تحریمها عبور کنیم- کلید آن نه در لبخند و مذاکره کشدار و بیپشتوانه بلکه در تقویت بنیه اقتصاد داخلی است در غیراینصورت حتی اگر درآمدهای نفتی انبوه نیز احیا شود، اقتصاد و تحریم همچنان پاشنه آشیل ما باقی خواهد ماند حتی اگر بهانه هستهای در میان نباشد. آیا دولت همچنان میخواهد بیکارنامه بماند؟! این شرط تدبیر و اقتضای امید و اعتدال نیست.
اعتماد
انتقامجویی، محرک داعش(حرف روز)
هرگاه در مبارزه با داعش و گروههای مشابه آنان در دام «انتقامجویی» گرفتار شویم، خواهناخواه در بازی امثال داعش وارد شدهایم. بزرگترین اقدام تروریستی، حمله به برجهای دوقلو و حوادث ١١سپتامبر بود. راهبرد اصلی بوش و حکومت آمریکا و متحدان غربی آن نیز «انتقام» بود و «انتقام» و «انتقام». ولی نتیجه این راهبرد چه شد؟ تولد داعش زیر گوش آمریکاییها... به نظر میرسد که از این تجربه درسی گرفته نمیشود و با بهآتشکشیدن خلبان اردنی، دولت اردن بلافاصله دونفر از محکومین مرتبط با گروههای افراطی را اعدام کرد و جالب اینکه عبدالله، پادشاه اردن با چنان صلابتی اعلام کرد «پاسخ اردن، زمین را به لرزه خواهد آورد»، که معلوم نیست با این کار و سخن خود میخواهد چه کسانی را بترساند؟ داعشیها به این اظهارات خواهند خندید! این رفتار «انتقامجویانه»، چیزی جز خواست داعش و بازی در زمین آنها نیست. مطلوب آنان افتادن دولتها در فرآیند انتقامگیری است. آنان از این طریق مشروعیت خود را بیشتر میکنند. اشتباه حکومتها در این است که نمیدانند مجازات با انتقام فرق دارد. میتوان گفت یک شرط مهم در مبارزه با داعش و گروههای مشابه، پرهیز از انتقامجویی
و دستزدن به اقدامات مشابه داعش بهویژه از سوی دولتهاست.
جوان
برگ برنده ایران در مذاکرات هستهای چیست/ محمد اسکندری
چرا شاخصهای اقتصادی ما باید با لحن مذاکرهکنندگان هستهای آمریکا بالا و پایین شود؟ چرا بسط و قبض بودجه در ایران را باید براساس اینکه کی عربستان چه تصمیمی میگیرد، بست؟ چرا دولت اعتقاد دارد میتوان حتما با آمریکاییها به توافق رسید؟ چرا به نقاط خیالی به جای نقاط حقیقی اتکال میشود؟ و چراهای بسیار دیگر، البته دأب نگارنده این نیست که مشکلات اقتصادی کشور را در یک شب یا حتی در یکدوره هشتساله ریاستجمهوری میتوان رفع کرد و وابستگی یک قرنی به نفت را یک شبه با یک دستور از بین برد اما حداقل انتظار این بود که این رییسجمهور ما باشد که میگوید «بهتوافقنرسیدن بهتر از رسیدن به یک توافق بد است.» اگر دولت میتوانست میزان و حجم توجه خود به مساله هستهای را حداقل در تریبونهای عمومی به نازلترین سطح کاهش میداد و در عوض موضوعاتی مانند اقتصاد مقاومتی، بودجه منهای نفت، بهبود وضعیت سلامت و... را برجسته میساخت، به نظر، غرب کمتر امیدوار میشد که میتواند با بازی در داخل خاک ایران تیم مذاکرهکننده را تحت فشار قرار دهد.
ایران
گزارش/ اتاق عملیات تندروها فعال شده است/ ابراهیم بهشتی
«... آنها همزمان با فضاسازیهای خود هرگونه پاسخ و توضیح مسوولان دولتی به اظهارات و ادعاهای خود را تعبیر به تحمل ناپذیری نقد و نقادی میکنند. حال آنکه بهگواه کارشناسان و فعالان سیاسی دولت، نهتنها انتقادگریز نیست بلکه از انتقادهای سازنده استقبال هم میکند. تعامل با منتقدان منصف و فراخوان رییسجمهوری خطاب به استادان دانشگاه و کارشناسان مجرب، بیانگر رویکرد کلی دولت به استفاده از انتقادها برای ترمیم کاستیها و بهبود عملکردهاست اما به تعبیر روحانی، «معنی انتقاد؛ هوکردن، تهمت و تخریب نیست.» تندروها در لباس منتقد وارد عرصه میشوند، پشت تریبونها قرار میگیرند و ارگانهای رسانهای خود را فعال میکنند. تیشه تخریب آنان فراتر از دولت، منافع ملی را نشانه گرفته است و دود کارشکنیهایشان به چشم ملت میرود. آیا میتوان به توقف، تعلیق یا کاهش هجمه بیمحابای تندروها علیه منافع ملی و دولت امیدوار بود؟»
کیهان
نرمش کافی است! قهرمانی کنید (یادداشت روز)
محمد ایمانی
آیا مذاکرات هستهای در مونیخ مسیری متفاوت از مذاکرات یکسال اخیر در وین، مسقط، پاریس و ژنو خواهد پیمود؟ ... اگر مطابق نظر آقایان ظریف و روحانی باشد نه اینکه میتوان تا 22بهمن امسال به نتیجه رسید، بلکه باید از آغاز شروع دولت یازدهم در مرداد92 ظرف 3 تا ششماه این پرونده مختومه میشد و طرفین به توافق نهایی میرسیدند. اکنون شمار ملاقاتهای آقای ظریف با جان کری- که گذشت زمان نابهجابودن آن را بیشتر ثابت خواهد کرد- به مرز 20 دیدار نزدیک میشود و یک سوال این است که در این همه ملاقاتهای مفصل و طولانی، کدام حرف ناگفته و استدلال و تعامل مطرح نشده، باقی مانده است؟ ... اگر بنا داریم آمریکا و اروپا را در مونیخ یا زوریخ یا ژنو و وین و پاریس وادار به توافق برای لغو تحریمها کنیم- یا از تحریمها عبور کنیم- کلید آن نه در لبخند و مذاکره کشدار و بیپشتوانه بلکه در تقویت بنیه اقتصاد داخلی است در غیراینصورت حتی اگر درآمدهای نفتی انبوه نیز احیا شود، اقتصاد و تحریم همچنان پاشنه آشیل ما باقی خواهد ماند حتی اگر بهانه هستهای در میان نباشد. آیا دولت همچنان میخواهد بیکارنامه بماند؟! این شرط تدبیر و اقتضای امید و اعتدال نیست.
اعتماد
انتقامجویی، محرک داعش(حرف روز)
هرگاه در مبارزه با داعش و گروههای مشابه آنان در دام «انتقامجویی» گرفتار شویم، خواهناخواه در بازی امثال داعش وارد شدهایم. بزرگترین اقدام تروریستی، حمله به برجهای دوقلو و حوادث ١١سپتامبر بود. راهبرد اصلی بوش و حکومت آمریکا و متحدان غربی آن نیز «انتقام» بود و «انتقام» و «انتقام». ولی نتیجه این راهبرد چه شد؟ تولد داعش زیر گوش آمریکاییها... به نظر میرسد که از این تجربه درسی گرفته نمیشود و با بهآتشکشیدن خلبان اردنی، دولت اردن بلافاصله دونفر از محکومین مرتبط با گروههای افراطی را اعدام کرد و جالب اینکه عبدالله، پادشاه اردن با چنان صلابتی اعلام کرد «پاسخ اردن، زمین را به لرزه خواهد آورد»، که معلوم نیست با این کار و سخن خود میخواهد چه کسانی را بترساند؟ داعشیها به این اظهارات خواهند خندید! این رفتار «انتقامجویانه»، چیزی جز خواست داعش و بازی در زمین آنها نیست. مطلوب آنان افتادن دولتها در فرآیند انتقامگیری است. آنان از این طریق مشروعیت خود را بیشتر میکنند. اشتباه حکومتها در این است که نمیدانند مجازات با انتقام فرق دارد. میتوان گفت یک شرط مهم در مبارزه با داعش و گروههای مشابه، پرهیز از انتقامجویی
و دستزدن به اقدامات مشابه داعش بهویژه از سوی دولتهاست.
جوان
برگ برنده ایران در مذاکرات هستهای چیست/ محمد اسکندری
چرا شاخصهای اقتصادی ما باید با لحن مذاکرهکنندگان هستهای آمریکا بالا و پایین شود؟ چرا بسط و قبض بودجه در ایران را باید براساس اینکه کی عربستان چه تصمیمی میگیرد، بست؟ چرا دولت اعتقاد دارد میتوان حتما با آمریکاییها به توافق رسید؟ چرا به نقاط خیالی به جای نقاط حقیقی اتکال میشود؟ و چراهای بسیار دیگر، البته دأب نگارنده این نیست که مشکلات اقتصادی کشور را در یک شب یا حتی در یکدوره هشتساله ریاستجمهوری میتوان رفع کرد و وابستگی یک قرنی به نفت را یک شبه با یک دستور از بین برد اما حداقل انتظار این بود که این رییسجمهور ما باشد که میگوید «بهتوافقنرسیدن بهتر از رسیدن به یک توافق بد است.» اگر دولت میتوانست میزان و حجم توجه خود به مساله هستهای را حداقل در تریبونهای عمومی به نازلترین سطح کاهش میداد و در عوض موضوعاتی مانند اقتصاد مقاومتی، بودجه منهای نفت، بهبود وضعیت سلامت و... را برجسته میساخت، به نظر، غرب کمتر امیدوار میشد که میتواند با بازی در داخل خاک ایران تیم مذاکرهکننده را تحت فشار قرار دهد.
ایران
گزارش/ اتاق عملیات تندروها فعال شده است/ ابراهیم بهشتی
«... آنها همزمان با فضاسازیهای خود هرگونه پاسخ و توضیح مسوولان دولتی به اظهارات و ادعاهای خود را تعبیر به تحمل ناپذیری نقد و نقادی میکنند. حال آنکه بهگواه کارشناسان و فعالان سیاسی دولت، نهتنها انتقادگریز نیست بلکه از انتقادهای سازنده استقبال هم میکند. تعامل با منتقدان منصف و فراخوان رییسجمهوری خطاب به استادان دانشگاه و کارشناسان مجرب، بیانگر رویکرد کلی دولت به استفاده از انتقادها برای ترمیم کاستیها و بهبود عملکردهاست اما به تعبیر روحانی، «معنی انتقاد؛ هوکردن، تهمت و تخریب نیست.» تندروها در لباس منتقد وارد عرصه میشوند، پشت تریبونها قرار میگیرند و ارگانهای رسانهای خود را فعال میکنند. تیشه تخریب آنان فراتر از دولت، منافع ملی را نشانه گرفته است و دود کارشکنیهایشان به چشم ملت میرود. آیا میتوان به توقف، تعلیق یا کاهش هجمه بیمحابای تندروها علیه منافع ملی و دولت امیدوار بود؟»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.