درباره رونالدو و ایرانیهای ملبورن
جواد ماهزاده
دو نکته فوتبالی اینروزها خیلیها را خوشحال کرده. اولی انتخاب کریستیانو رونالدو بهعنوان مرد سال فوتبال جهان در سال2014 است.
او نهتنها بهترین فوتبالیست جهان است، بلکه اخیرا بهعنوان تندرستترین مرد حال حاضر دنیا هم معرفی شده و تحلیلها و تستهای جسمانی نشان داده که از لحاظ قدرت بدنی و ذهنی، استقامت و سرعت، در بالاترین سطح قرار دارد. این یعنی عنوان «بهترین» برازنده اوست.
رونالدو قادر است در زمین با سرعت بیش از 33کیلومتر در ساعت بدود و در هر بازی هم بهطور میانگین بیش از 9کیلومتر دوندگی دارد. هوش منحصربهفرد، پرشهای بلند و توانایی حفظ تعادل در هنگام پرش، از دیگر ویژگیهای اوست. رونالدو وقتی گل آخر تیمش را در فینال پارسال جام باشگاههای اروپا به ثمر رساند، پیراهناش را از تنش درآورد و عضلات سینه و شکمش نشان داد که کم از قهرمانهای بدنسازی ندارد.
اما خوشحالی فوتبالی دوم به حمایت گسترده ایرانیهای مقیم استرالیا از تیم فوتبال کشورمان برمیگردد.
حالا همه خیالشان بابت وضعیت روانی بازیکنان تیمملی آسوده شده و میدانند که تیممان در رقابتهای جام ملتهای آسیا از حضور یار دوازدهم بیبهره نیست. اما این شادی بابت حمایت گسترده تماشاگران، کمی تا قسمتی شبیه شادی خیابانی ما پس از باخت به آرژانتین است. 17سال پیش وقتی تیمملی ایران در ملبورن آن مسابقه نفسبر را با استرالیا انجام میداد، به زحمت میشد چندصد ایرانی پراکنده را در ورزشگاه شمرد.
حالا در بازیای که نزدیک به 18هزار تماشاگر داشته، حدود 15هزارنفرشان ایرانی بودهاند! بدون شک اگر تیمملی در ترکیه، امارات، مالزی، آمریکا، کانادا، سوئد و... هم به میدان برود، همین میزان و حتی بیشتر تماشاگران را بهعنوان حامی خود خواهد دید. گمان نمیکنم این اتفاق مایه افتخار و خرسندی باشد. بیشتر آنان را مهاجرانی تشکیل میدهند که طی یکدهه گذشته با نارضایتی از وضعیت داخل یا به قصد بهرهمندی از امکانات جهان توسعهیافته، عطای ماندن در وطن را به لقایش بخشیدهاند.
طی سالهای اخیر، هم تیمملی و هم استقلال و پرسپولیس به زحمت توانستهاند این تعداد تماشاگر را به ورزشگاه آزادی بکشانند. حالا تخمین زده میشود که پس از درخشش تیمملی در اولین مسابقهاش در جام ملتها، تعداد ایرانیانی که به ورزشگاه خواهند رفت حتی به 20هزارنفر خواهد رسید. به همه آنها بابت حضورشان دستمریزاد میگوییم.
دو نکته فوتبالی اینروزها خیلیها را خوشحال کرده. اولی انتخاب کریستیانو رونالدو بهعنوان مرد سال فوتبال جهان در سال2014 است.
او نهتنها بهترین فوتبالیست جهان است، بلکه اخیرا بهعنوان تندرستترین مرد حال حاضر دنیا هم معرفی شده و تحلیلها و تستهای جسمانی نشان داده که از لحاظ قدرت بدنی و ذهنی، استقامت و سرعت، در بالاترین سطح قرار دارد. این یعنی عنوان «بهترین» برازنده اوست.
رونالدو قادر است در زمین با سرعت بیش از 33کیلومتر در ساعت بدود و در هر بازی هم بهطور میانگین بیش از 9کیلومتر دوندگی دارد. هوش منحصربهفرد، پرشهای بلند و توانایی حفظ تعادل در هنگام پرش، از دیگر ویژگیهای اوست. رونالدو وقتی گل آخر تیمش را در فینال پارسال جام باشگاههای اروپا به ثمر رساند، پیراهناش را از تنش درآورد و عضلات سینه و شکمش نشان داد که کم از قهرمانهای بدنسازی ندارد.
اما خوشحالی فوتبالی دوم به حمایت گسترده ایرانیهای مقیم استرالیا از تیم فوتبال کشورمان برمیگردد.
حالا همه خیالشان بابت وضعیت روانی بازیکنان تیمملی آسوده شده و میدانند که تیممان در رقابتهای جام ملتهای آسیا از حضور یار دوازدهم بیبهره نیست. اما این شادی بابت حمایت گسترده تماشاگران، کمی تا قسمتی شبیه شادی خیابانی ما پس از باخت به آرژانتین است. 17سال پیش وقتی تیمملی ایران در ملبورن آن مسابقه نفسبر را با استرالیا انجام میداد، به زحمت میشد چندصد ایرانی پراکنده را در ورزشگاه شمرد.
حالا در بازیای که نزدیک به 18هزار تماشاگر داشته، حدود 15هزارنفرشان ایرانی بودهاند! بدون شک اگر تیمملی در ترکیه، امارات، مالزی، آمریکا، کانادا، سوئد و... هم به میدان برود، همین میزان و حتی بیشتر تماشاگران را بهعنوان حامی خود خواهد دید. گمان نمیکنم این اتفاق مایه افتخار و خرسندی باشد. بیشتر آنان را مهاجرانی تشکیل میدهند که طی یکدهه گذشته با نارضایتی از وضعیت داخل یا به قصد بهرهمندی از امکانات جهان توسعهیافته، عطای ماندن در وطن را به لقایش بخشیدهاند.
طی سالهای اخیر، هم تیمملی و هم استقلال و پرسپولیس به زحمت توانستهاند این تعداد تماشاگر را به ورزشگاه آزادی بکشانند. حالا تخمین زده میشود که پس از درخشش تیمملی در اولین مسابقهاش در جام ملتها، تعداد ایرانیانی که به ورزشگاه خواهند رفت حتی به 20هزارنفر خواهد رسید. به همه آنها بابت حضورشان دستمریزاد میگوییم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.