|

روایتی از زندگی پزشکی مهاجر به استان گلستان

ارتباط منطقی باران و ‌«ام‌آرآی»

آزاده تاجعلی : کوچه‌ای در خیابان شلوغ شهر مملو از مردم روستایی‌ است. کنار بیمارستان آشفتگی را می‌شود از چین لباس‌های بلند ترکمنی یا سوزن‌دوزی رخت‌های بلوچی فهمید. زنی غمگین نشسته کنار جدول و کودکش را می‌خواباند. مردی با صورت آفتاب‌سوخته، انگار حرف‌های غصه‌آوری را به زابلی می‌گوید و اشک می‌ریزد برای جوانش. اینجا گنبدکاووس است؛ شهری 300‌هزار‌نفری در گلستان که برای جمعیت خود و روستاهایش یعنی برای 600هزارنفر فقط یک‌بیمارستان حوادث (تروما) دارد؛ بیمارستانی که به‌تازگی یک پزشک را از تهران برای مداوای مردم فرستاده‌اند؛ دکتر محمدمهدی سلیمانی که داستان‌هایی متفاوت از سه‌ماه زندگی‌اش در فاصله 500کیلومتری از پایتخت دارد. او می‌گوید: من جراح مغز و ‌اعصابی هستم که حاضر شدم در طرح سلامت به مردم این منطقه کم‌برخوردار کمک کنم. اینجا هنوز بیمارستان‌های خصوصی فعالند و خیلی‌ها ترجیح می‌دهند به علت هزینه‌های بالای این مراکز، دردهایشان را سال‌های‌سال تحمل کنند و تن به جراحی و حتی درمان ساده ندهند. یک‌بار به بیمارم گفتم بیا این برگه را بگیر و به مرکز‌ ام.آر.آی برو. گفت اینجا که دولتی است‌ ام.آر.‌آی ندارد. جای خصوصی هم پولش با دفترچه صدهزارتومان می‌شود. نمی‌شود چند‌ماه دیگر بروم؟ دوسال است که باران نیامده، کشاورزی تعطیل شده و الان دست‌خالی‌ام، نمی‌توانم به‌ ام.آر.‌آی بروم. سلیمانی ادامه می‌دهد: هرروز حدود 70بیمار بستری و سرپایی معاینه و چندبیمار را در مسیر راهرو، کنار آسانسور یا پارکینگ ویزیت می‌کنم. دسته‌آخر، بیشتر روستایی‌هایی هستند که نوبت به آنان نمی‌رسد و با اصرار می‌خواهند عکس‌هایشان را ببینم و تجویزی داشته باشم و کسانی هستند که این ماه‌ها به گوششان رسیده است با هزینه کمتر می‌توانند دردهای کهنه‌شان را درمان کنند چون در طرحی که من در این شهر می‌گذرانم، هزینه انجام جراحی را یک‌ششم مراکز‌خصوصی می‌گیریم. تاکنون اگر بیماران نیاز به جراحی و پلاتین‌گذاری داشتند باحدود هفت‌میلیون‌تومان در بیمارستان‌های خصوصی خرج می‌کردند، اما حالا با 10درصد آن هزینه می‌شود جراحی بسیار خوبی برایشان انجام داد تا از دردهایشان راحت شوند. او در عین‌حال تاکید می‌کند: در سه‌ماه گذشته حتی یک‌بار برای دیدن مادرم به تهران نرفتم. او هم بیمار است و خودم جراحی‌اش را انجام داده‌ام من در یک‌ماه، 22شب را در بیمارستان می‌خوابم. 15شب به دلیل برنامه کاری و معاینه بیماران اورژانسی است. چندشب دیگر هم توان رفتن به خانه را ندارم و در پاویون چشم‌هایم را روی هم می‌گذارم تا استراحتی کرده باشم اما خب، وقتی چشم‌هایم را باز می‌کنم دوباره من هستم و نبود امکانات. اینجا حتی دستگاه آنژیوگرافی نداریم که برای بیماران وخیم خونریزی مغزی استفاده کنیم. این در حالی است که گنبد در مسیر جاده مشهد قرار دارد و هرروز دست‌کم یک تصادفی می‌آورند که حتما باید آنژیو شود. دستگاه سی‌تی‌اسکن هم هرماه دوبار خراب می‌شود و خیلی‌وقت‌ها بیمارانی که در کما هستند و نیاز مبرم به سی‌تی‌اسکن دارند اینگونه باید معطل بمانند. هفته گذشته برگه اعزام یک بیمار آی.سی.یو را به گرگان نوشتم چون خودمان دستگاه تشخیصی نداریم اما آنجا هم که داشتند، تجهیزات تنفسی نداشتند که متاسفانه قبولش نکردند و از دست رفت. پزشک روستاهای ترکمن، بلوچ و زابلی‌نشین ادامه می‌دهد: «همه این مشکلات درست، اما من از ابتدای دیدن شرایط، روش‌های امیدوار‌کننده خودم را به کار گرفتم. دیدم بیمارانی از اقوام مختلف دارم که بسیاری از آنان نمی‌توانند جز به زبان مادری‌شان صحبت کنند. خیلی سریع ترکمنی، زابلی، بلوچی، کردی و ترکی یاد گرفتم و اکنون درحد گرفتن شرح‌حال می‌توانم با آنان ارتباط نزدیک برقرار کنم. هرکسی هم می‌پرسد مگر خودت از کجا آمده‌ای که این زبان را بلدی، می‌گویم من بچه همین شهر هستم تا احساسش به من نزدیک شود و همه دردهایش را بگوید.»
او تعریف می‌کند: بعضی پس‌از ویزیت دست می‌برند در کیسه‌ای و روی میزم ترشی، تخم‌مرغ و ماهی‌ای می‌گذارند. می‌گویند وسع ما به‌همین می‌رسد آقای دکتر. این وقت‌ها نبود امکانات را فراموش می‌کنم و به یاد فیلم‌های قدیمی از داستان زندگی پزشکان مهاجر می‌افتم. شاید رفتن من به دیگر شهرها باعث می‌شد در زمان کمتری به درآمد بسیار بالایی برای خرید خانه و تجهیزات رفاهی برسم اما بودن کنار مردم هزارلهجه این شهر زبانم را بند می‌آورد از مهربانی‌شان و دوست دارم تا هستم اعصاب همه از بابت درمانشان راحت باشد. شاید پزشک مغز و اعصاب‌بودن نهایتش همین نتیجه را باید داشته باشد.

آزاده تاجعلی : کوچه‌ای در خیابان شلوغ شهر مملو از مردم روستایی‌ است. کنار بیمارستان آشفتگی را می‌شود از چین لباس‌های بلند ترکمنی یا سوزن‌دوزی رخت‌های بلوچی فهمید. زنی غمگین نشسته کنار جدول و کودکش را می‌خواباند. مردی با صورت آفتاب‌سوخته، انگار حرف‌های غصه‌آوری را به زابلی می‌گوید و اشک می‌ریزد برای جوانش. اینجا گنبدکاووس است؛ شهری 300‌هزار‌نفری در گلستان که برای جمعیت خود و روستاهایش یعنی برای 600هزارنفر فقط یک‌بیمارستان حوادث (تروما) دارد؛ بیمارستانی که به‌تازگی یک پزشک را از تهران برای مداوای مردم فرستاده‌اند؛ دکتر محمدمهدی سلیمانی که داستان‌هایی متفاوت از سه‌ماه زندگی‌اش در فاصله 500کیلومتری از پایتخت دارد. او می‌گوید: من جراح مغز و ‌اعصابی هستم که حاضر شدم در طرح سلامت به مردم این منطقه کم‌برخوردار کمک کنم. اینجا هنوز بیمارستان‌های خصوصی فعالند و خیلی‌ها ترجیح می‌دهند به علت هزینه‌های بالای این مراکز، دردهایشان را سال‌های‌سال تحمل کنند و تن به جراحی و حتی درمان ساده ندهند. یک‌بار به بیمارم گفتم بیا این برگه را بگیر و به مرکز‌ ام.آر.آی برو. گفت اینجا که دولتی است‌ ام.آر.‌آی ندارد. جای خصوصی هم پولش با دفترچه صدهزارتومان می‌شود. نمی‌شود چند‌ماه دیگر بروم؟ دوسال است که باران نیامده، کشاورزی تعطیل شده و الان دست‌خالی‌ام، نمی‌توانم به‌ ام.آر.‌آی بروم. سلیمانی ادامه می‌دهد: هرروز حدود 70بیمار بستری و سرپایی معاینه و چندبیمار را در مسیر راهرو، کنار آسانسور یا پارکینگ ویزیت می‌کنم. دسته‌آخر، بیشتر روستایی‌هایی هستند که نوبت به آنان نمی‌رسد و با اصرار می‌خواهند عکس‌هایشان را ببینم و تجویزی داشته باشم و کسانی هستند که این ماه‌ها به گوششان رسیده است با هزینه کمتر می‌توانند دردهای کهنه‌شان را درمان کنند چون در طرحی که من در این شهر می‌گذرانم، هزینه انجام جراحی را یک‌ششم مراکز‌خصوصی می‌گیریم. تاکنون اگر بیماران نیاز به جراحی و پلاتین‌گذاری داشتند باحدود هفت‌میلیون‌تومان در بیمارستان‌های خصوصی خرج می‌کردند، اما حالا با 10درصد آن هزینه می‌شود جراحی بسیار خوبی برایشان انجام داد تا از دردهایشان راحت شوند. او در عین‌حال تاکید می‌کند: در سه‌ماه گذشته حتی یک‌بار برای دیدن مادرم به تهران نرفتم. او هم بیمار است و خودم جراحی‌اش را انجام داده‌ام من در یک‌ماه، 22شب را در بیمارستان می‌خوابم. 15شب به دلیل برنامه کاری و معاینه بیماران اورژانسی است. چندشب دیگر هم توان رفتن به خانه را ندارم و در پاویون چشم‌هایم را روی هم می‌گذارم تا استراحتی کرده باشم اما خب، وقتی چشم‌هایم را باز می‌کنم دوباره من هستم و نبود امکانات. اینجا حتی دستگاه آنژیوگرافی نداریم که برای بیماران وخیم خونریزی مغزی استفاده کنیم. این در حالی است که گنبد در مسیر جاده مشهد قرار دارد و هرروز دست‌کم یک تصادفی می‌آورند که حتما باید آنژیو شود. دستگاه سی‌تی‌اسکن هم هرماه دوبار خراب می‌شود و خیلی‌وقت‌ها بیمارانی که در کما هستند و نیاز مبرم به سی‌تی‌اسکن دارند اینگونه باید معطل بمانند. هفته گذشته برگه اعزام یک بیمار آی.سی.یو را به گرگان نوشتم چون خودمان دستگاه تشخیصی نداریم اما آنجا هم که داشتند، تجهیزات تنفسی نداشتند که متاسفانه قبولش نکردند و از دست رفت. پزشک روستاهای ترکمن، بلوچ و زابلی‌نشین ادامه می‌دهد: «همه این مشکلات درست، اما من از ابتدای دیدن شرایط، روش‌های امیدوار‌کننده خودم را به کار گرفتم. دیدم بیمارانی از اقوام مختلف دارم که بسیاری از آنان نمی‌توانند جز به زبان مادری‌شان صحبت کنند. خیلی سریع ترکمنی، زابلی، بلوچی، کردی و ترکی یاد گرفتم و اکنون درحد گرفتن شرح‌حال می‌توانم با آنان ارتباط نزدیک برقرار کنم. هرکسی هم می‌پرسد مگر خودت از کجا آمده‌ای که این زبان را بلدی، می‌گویم من بچه همین شهر هستم تا احساسش به من نزدیک شود و همه دردهایش را بگوید.»
او تعریف می‌کند: بعضی پس‌از ویزیت دست می‌برند در کیسه‌ای و روی میزم ترشی، تخم‌مرغ و ماهی‌ای می‌گذارند. می‌گویند وسع ما به‌همین می‌رسد آقای دکتر. این وقت‌ها نبود امکانات را فراموش می‌کنم و به یاد فیلم‌های قدیمی از داستان زندگی پزشکان مهاجر می‌افتم. شاید رفتن من به دیگر شهرها باعث می‌شد در زمان کمتری به درآمد بسیار بالایی برای خرید خانه و تجهیزات رفاهی برسم اما بودن کنار مردم هزارلهجه این شهر زبانم را بند می‌آورد از مهربانی‌شان و دوست دارم تا هستم اعصاب همه از بابت درمانشان راحت باشد. شاید پزشک مغز و اعصاب‌بودن نهایتش همین نتیجه را باید داشته باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.