|

همه شاگردان من خاطرات دوران دانش‌‏آموزی من و شماست

قسمت اول: جواد
جواد یکی از بدقلق‌ترین دانش‌آموزان من بود. همیشه از دست او عاصی بودیم. آرام‌و‌قرار نداشت. هیچ‌گاه میخ‌آهنی پند‌و‌اندرز در کله سنگی‌اش فرو نمی‌رفت. در آخر تنها راه چاره ما «در آن زمان»، تنبیه بود که او را کمی آرام و سر‌به‌راه می‌کرد. با این همه، جواد باجنم بود و قلبی بزرگ داشت.
در شهرک مسعودیه در جنوب تهران به دنیا آمده بود. پدرش آهنگر بود و مادرش خانه‌دار. دوران ابتدایی را در مدرسه‌ «بقیه‌الله‌الاعظم» گذراند. «مدرسه ما سه‌شیفته بود، روی هر نیمکت هم سه، چهار تا دانش‌آموز می‌نشستند. من بازیگوش بودم و درس نمی‌خواندم. با این حال نمراتم بالاتر از میانگین بود.» جواد در هیچ مقطع تحصیلی نبوده که از تنبیه همکاران من بی‏نصیب مانده باشد. خاطراتی تلخ و بعضا شوخ از آن دوران تعریف می‌کند. اما جالب است که جواد، همکاران من را مهربان و زحمت‌کش می‌داند. اتفاقاتی که بر او گذشته برای من نیز عادی و ملموس است، اما اکنون که معلم شده‌ام، مرور خاطرات جواد برای من ناراحت‌کننده و موجب تاسف است. با این حال جواد نسبت به رفتار همکاران من نظری متفاوت دارد: «من معتقدم که آن مهارتی که خانواده و معلم احتیاج دارد که بتواند بچه را با صحبت آرام کند، نیاز به تحصیلات بالا و آموزش‌های خاصی دارد که اجتماع ما آن قابلیت را نداشت در اختیار همگان قرار دهد. البته درست است که تنبیه وجهه‌ شایسته‌ای ندارد، ولی خیلی مواقع یک عامل بازدارنده مفید است. من معتقدم اگر تنبیه نمی‌شدم شاید مثل خیلی از بچه‌های محل به‌راحتی به‌راه خلاف کشیده می‌شدم. به همین‌خاطر من از اینکه تنبیه می‏شدم ناراحت نیستم. البته معلمانی هم بودند که می‌توانستند تنها با اتکا به کلام گرمشان دانش‌آموزی چون من را شیفته خود و درسشان کنند.» جواد بچه جنوب‌شهر است. جایی که همه از بچگی کار می‌کنند: «پدرم یک تئوری مخصوص به‌خود داشت که به نظر من واقعا درست است و آن این بود که بچه نباید بیکار باشد. یا باید درس بخواند یا مشغول کار شود. در آن زمان پدرم آهنگر بود. تابستان کلا مشغول کار بودم اما در ایام مدرسه همیشه کار نمی‌کردم. بعضی وقت‏ها به خیاطی عمویم می‌رفتم. پادویی می‌کردم و کار یاد می‌گرفتم.»جواد دبیرستان را در مدرسه‏ شهید‌صنیعی‌فر می‌گذراند. آن روزها پدرش کارگاه کابینت‌سازی راه انداخته بود. او هم بیشتر اوقاتش را به کار می‌گذراند و تنها شب امتحان درس می‌خواند. پیش‏دانشگاهی را در مدرسه شهید‌خدایی یا به گفته خودش هتل خدایی، ثبت‌نام می‌کند. آن سال در کنکور شرکت می‌کند و قبول نمی‌شود: «تصمیم گرفتم زندگی را از طریق کار و حرفه‌ای که آموخته‌ام، ادامه بدهم. می‌خواستم به سربازی بروم و برگردم و مستقلا کار را ادامه بدم. اما یک روز که مشغول کار بودم، یکی از هم‌کلاسی‌هایم به اسم علی‌اکبری سراغ من آمد. او که درسش در حد من بود، سال قبل در کنکور قبول شده بود و در دانشگاه امیرکبیر مشغول تحصیل بود. علی توسط چهار، پنج نفر از بچه‌های المپیاد، آمادگی لازم را برای شرکت در کنکور کسب کرده بود.» او قصد داشت جواد را نیز به دوستان المپیادی معرفی کند. اما جواد پیشنهاد علی را نمی‌پذیرد و تصمیم می‏گیرد که زندگی را از طریق کار ادامه دهد. جواد پیشنهاد علی را رد می‌کند و مشغول کار می‌شود. اما فردای آن روز علی دوباره برمی‌گردد.

در نهایت جواد را قانع می‌کند که یک‌بار دیگر شانس خود را در کنکور امتحان کند. شخصی به نام اصغر حیدری بچه‌های المپیادی را جمع کرده بود تا در یک اردوی شبانه‏روزی به رایگان به جواد و دوستانش درس دهند. به سبب آن آموزش‏ها جواد موفق به تحصیل در رشته‏ کامپیوتر در دانشگاه شاهد می‌شود. سپس فوق لیسانسش را در دانشگاه علم و صنعت با نمره عالی به پایان می‌رساند.دست سرنوشت شاگرد کابینت‏‌ساز را به کجاها که نمی‌برد. من معلم که هیچ‌گاه قادر نبودم جواد را با کلاس همراه کنم، هیچ‌گاه فکرش را نمی‌کردم که جواد بتواند خود را تا مقطع فوق‌لیسانس بالا بکشد. اما جواد به همین جا اکتفا نکرد. او دکترای خود را در دانشگاه ایالتی اورگان در ایالات‌متحده به پایان رساند. اکنون که با دکتر جواد عظیمی صحبت می‌کنم، صدای مداوم کلیک و کیبورد از آن سوی خط به گوش می‌رسد. آن نوجوان چموش و بی‌قرار شهرک مسعودیه، اکنون در«سلیکون ولی» در شرکت مایکروسافت مشغول به کار است.

قسمت اول: جواد
جواد یکی از بدقلق‌ترین دانش‌آموزان من بود. همیشه از دست او عاصی بودیم. آرام‌و‌قرار نداشت. هیچ‌گاه میخ‌آهنی پند‌و‌اندرز در کله سنگی‌اش فرو نمی‌رفت. در آخر تنها راه چاره ما «در آن زمان»، تنبیه بود که او را کمی آرام و سر‌به‌راه می‌کرد. با این همه، جواد باجنم بود و قلبی بزرگ داشت.
در شهرک مسعودیه در جنوب تهران به دنیا آمده بود. پدرش آهنگر بود و مادرش خانه‌دار. دوران ابتدایی را در مدرسه‌ «بقیه‌الله‌الاعظم» گذراند. «مدرسه ما سه‌شیفته بود، روی هر نیمکت هم سه، چهار تا دانش‌آموز می‌نشستند. من بازیگوش بودم و درس نمی‌خواندم. با این حال نمراتم بالاتر از میانگین بود.» جواد در هیچ مقطع تحصیلی نبوده که از تنبیه همکاران من بی‏نصیب مانده باشد. خاطراتی تلخ و بعضا شوخ از آن دوران تعریف می‌کند. اما جالب است که جواد، همکاران من را مهربان و زحمت‌کش می‌داند. اتفاقاتی که بر او گذشته برای من نیز عادی و ملموس است، اما اکنون که معلم شده‌ام، مرور خاطرات جواد برای من ناراحت‌کننده و موجب تاسف است. با این حال جواد نسبت به رفتار همکاران من نظری متفاوت دارد: «من معتقدم که آن مهارتی که خانواده و معلم احتیاج دارد که بتواند بچه را با صحبت آرام کند، نیاز به تحصیلات بالا و آموزش‌های خاصی دارد که اجتماع ما آن قابلیت را نداشت در اختیار همگان قرار دهد. البته درست است که تنبیه وجهه‌ شایسته‌ای ندارد، ولی خیلی مواقع یک عامل بازدارنده مفید است. من معتقدم اگر تنبیه نمی‌شدم شاید مثل خیلی از بچه‌های محل به‌راحتی به‌راه خلاف کشیده می‌شدم. به همین‌خاطر من از اینکه تنبیه می‏شدم ناراحت نیستم. البته معلمانی هم بودند که می‌توانستند تنها با اتکا به کلام گرمشان دانش‌آموزی چون من را شیفته خود و درسشان کنند.» جواد بچه جنوب‌شهر است. جایی که همه از بچگی کار می‌کنند: «پدرم یک تئوری مخصوص به‌خود داشت که به نظر من واقعا درست است و آن این بود که بچه نباید بیکار باشد. یا باید درس بخواند یا مشغول کار شود. در آن زمان پدرم آهنگر بود. تابستان کلا مشغول کار بودم اما در ایام مدرسه همیشه کار نمی‌کردم. بعضی وقت‏ها به خیاطی عمویم می‌رفتم. پادویی می‌کردم و کار یاد می‌گرفتم.»جواد دبیرستان را در مدرسه‏ شهید‌صنیعی‌فر می‌گذراند. آن روزها پدرش کارگاه کابینت‌سازی راه انداخته بود. او هم بیشتر اوقاتش را به کار می‌گذراند و تنها شب امتحان درس می‌خواند. پیش‏دانشگاهی را در مدرسه شهید‌خدایی یا به گفته خودش هتل خدایی، ثبت‌نام می‌کند. آن سال در کنکور شرکت می‌کند و قبول نمی‌شود: «تصمیم گرفتم زندگی را از طریق کار و حرفه‌ای که آموخته‌ام، ادامه بدهم. می‌خواستم به سربازی بروم و برگردم و مستقلا کار را ادامه بدم. اما یک روز که مشغول کار بودم، یکی از هم‌کلاسی‌هایم به اسم علی‌اکبری سراغ من آمد. او که درسش در حد من بود، سال قبل در کنکور قبول شده بود و در دانشگاه امیرکبیر مشغول تحصیل بود. علی توسط چهار، پنج نفر از بچه‌های المپیاد، آمادگی لازم را برای شرکت در کنکور کسب کرده بود.» او قصد داشت جواد را نیز به دوستان المپیادی معرفی کند. اما جواد پیشنهاد علی را نمی‌پذیرد و تصمیم می‏گیرد که زندگی را از طریق کار ادامه دهد. جواد پیشنهاد علی را رد می‌کند و مشغول کار می‌شود. اما فردای آن روز علی دوباره برمی‌گردد.

در نهایت جواد را قانع می‌کند که یک‌بار دیگر شانس خود را در کنکور امتحان کند. شخصی به نام اصغر حیدری بچه‌های المپیادی را جمع کرده بود تا در یک اردوی شبانه‏روزی به رایگان به جواد و دوستانش درس دهند. به سبب آن آموزش‏ها جواد موفق به تحصیل در رشته‏ کامپیوتر در دانشگاه شاهد می‌شود. سپس فوق لیسانسش را در دانشگاه علم و صنعت با نمره عالی به پایان می‌رساند.دست سرنوشت شاگرد کابینت‏‌ساز را به کجاها که نمی‌برد. من معلم که هیچ‌گاه قادر نبودم جواد را با کلاس همراه کنم، هیچ‌گاه فکرش را نمی‌کردم که جواد بتواند خود را تا مقطع فوق‌لیسانس بالا بکشد. اما جواد به همین جا اکتفا نکرد. او دکترای خود را در دانشگاه ایالتی اورگان در ایالات‌متحده به پایان رساند. اکنون که با دکتر جواد عظیمی صحبت می‌کنم، صدای مداوم کلیک و کیبورد از آن سوی خط به گوش می‌رسد. آن نوجوان چموش و بی‌قرار شهرک مسعودیه، اکنون در«سلیکون ولی» در شرکت مایکروسافت مشغول به کار است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.