|

صدامو داری؟

سوسن مقصودلو

- واسه آدم حواس نمیذارن که.... رفتم توی مترو؛ یه جای خالی پیدا کردم؛ اومدم بشینم دیدم همه دارن یه‌جوری نگام می‌کنن؛ نگاه به دستم کردم... . وای خاک عالم به سرم، کیسه زباله‌رو که از خونه با خودم آورده بودم که بندازم توی سطل سر خیابون؛ همین‌طور دستم گرفته تا توی مترو آوردم. فکرشو بکن سه تا خیابون تا مترو فاصله است همین‌طور دستم بوده، نفهمیدم. می‌دیدم مردم یه جوری بهم نگاه می‌کنن.
- مونده بودم چکارش کنم. آشغال‌به‌دست نشستم تا برسم به مقصد. از بس که حواس ندارم. دیشب تا خود صبح چشم روی هم نذاشتم. دارم دیوونه میشم. آدم سی‌وپنج‌سال با یکی زندگی کنه؛ بعد این‌همه سال با دوتا بچه به من میگه نمیخوای یه فکری برا خودت بکن. من چه فکری کنم. چندوقته ملتفت شدم شبا که میاد میگه: «اشتها ندارم». نگو با خانم رفته شام خورده. میگم: «از سن و سالت خجالت بکش». میگه: «تازه اول لذت‌بردن از زندگیه؛ تا حالا داشتم جون می‌کندم می‌دادم به شما که راحت زندگی کنین؛ حالا یه چندصباحی می‌خوام به دل خودم برسم.» به دل خودم! یعنی من و بچه‌ها سیراب شیردونش بودیم. خدا ازش نگذره. این یک‌هفته‌ای که فهمیدم؛ میخوام شب، روز نشه. اول گفتم: «خودمو بکشم.» بعد گفتم: «خودم و بچه‌هارو بکشم.» بعد گفتم: «چرا ما؟ اون زن عفریته‌رو می‌کشم.» بعد دیدم از من برنمیاد، من که قاتل نیستم. به داداشم گفتم: «یکی از دوستام مشکل پیدا کرده، شوهرش با یکی روهم ریخته؛ به دوستم گفته نمی‌خوای برو برا خودت یه فکری بکن.» می‌خواستم مزه دهنشو بفهمم. نه گذاشت نه برداشت گفت: «حتما اشکال از دوستته. نتونسته همسرشو راضی نگه‌ داره.» گفتم: «حالا هرچی؛ چه خاکی تو سرش بکنه؟» گفت: «از این چیزا زیاده بهش بگو بسازه؛ این‌روزا باید فکر نان کرد که خربوزه آب است!» اینم از داداش ما. دیگه من چه کسی‌رو دارم؟ چقدر حرف زدم؛ سرت رفت! از بس که دلم پره. تو هم یه چیزی بگو... . الو... . نگاه کن! این گوشی که خاموشه. از اون‌وقت تا حالا داشتم با خودم حرف می‌زدم؛ از بس که حواس ندارم. خب! یه حکمتیه، خوب شد گوشی خاموش بود. این زری خیلی دهن‌لقه. فردا می‌رفت همه‌جا پر می‌کرد که شوهرم سرم هوو آورده؛ آبروم می‌رفت؛ دشمن‌شاد می‌شدم. خوب شد.
- واسه آدم حواس نمیذارن که.... رفتم توی مترو؛ یه جای خالی پیدا کردم؛ اومدم بشینم دیدم همه دارن یه‌جوری نگام می‌کنن؛ نگاه به دستم کردم... . وای خاک عالم به سرم، کیسه زباله‌رو که از خونه با خودم آورده بودم که بندازم توی سطل سر خیابون؛ همین‌طور دستم گرفته تا توی مترو آوردم. فکرشو بکن سه تا خیابون تا مترو فاصله است همین‌طور دستم بوده، نفهمیدم. می‌دیدم مردم یه جوری بهم نگاه می‌کنن.
- مونده بودم چکارش کنم. آشغال‌به‌دست نشستم تا برسم به مقصد. از بس که حواس ندارم. دیشب تا خود صبح چشم روی هم نذاشتم. دارم دیوونه میشم. آدم سی‌وپنج‌سال با یکی زندگی کنه؛ بعد این‌همه سال با دوتا بچه به من میگه نمیخوای یه فکری برا خودت بکن. من چه فکری کنم. چندوقته ملتفت شدم شبا که میاد میگه: «اشتها ندارم». نگو با خانم رفته شام خورده. میگم: «از سن و سالت خجالت بکش». میگه: «تازه اول لذت‌بردن از زندگیه؛ تا حالا داشتم جون می‌کندم می‌دادم به شما که راحت زندگی کنین؛ حالا یه چندصباحی می‌خوام به دل خودم برسم.» به دل خودم! یعنی من و بچه‌ها سیراب شیردونش بودیم. خدا ازش نگذره. این یک‌هفته‌ای که فهمیدم؛ میخوام شب، روز نشه. اول گفتم: «خودمو بکشم.» بعد گفتم: «خودم و بچه‌هارو بکشم.» بعد گفتم: «چرا ما؟ اون زن عفریته‌رو می‌کشم.» بعد دیدم از من برنمیاد، من که قاتل نیستم. به داداشم گفتم: «یکی از دوستام مشکل پیدا کرده، شوهرش با یکی روهم ریخته؛ به دوستم گفته نمی‌خوای برو برا خودت یه فکری بکن.» می‌خواستم مزه دهنشو بفهمم. نه گذاشت نه برداشت گفت: «حتما اشکال از دوستته. نتونسته همسرشو راضی نگه‌ داره.» گفتم: «حالا هرچی؛ چه خاکی تو سرش بکنه؟» گفت: «از این چیزا زیاده بهش بگو بسازه؛ این‌روزا باید فکر نان کرد که خربوزه آب است!» اینم از داداش ما. دیگه من چه کسی‌رو دارم؟ چقدر حرف زدم؛ سرت رفت! از بس که دلم پره. تو هم یه چیزی بگو... . الو... . نگاه کن! این گوشی که خاموشه. از اون‌وقت تا حالا داشتم با خودم حرف می‌زدم؛ از بس که حواس ندارم. خب! یه حکمتیه، خوب شد گوشی خاموش بود. این زری خیلی دهن‌لقه. فردا می‌رفت همه‌جا پر می‌کرد که شوهرم سرم هوو آورده؛ آبروم می‌رفت؛ دشمن‌شاد می‌شدم. خوب شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.