امید بیهویت
مصطفی هاشمیطبا
پس از بازیهای آسیایی اینچئون و شاهکاری که تیمملی فوتبال امید خلق کرد و در برابر تیمهای درجهسه آسیا به زانو درآمد، دستاندرکاران به فکر ترمیم افتادهاند و ابتدا سرپرست تیم و سپس مدیرفنی را انتخاب و بعد هم قرارداد سرمربی را کانلمیکن اعلام و سپس برنامه تیم امید را برای شرکت در اردوی قطر اعلام کردند. در اینکه کاشانی و خاکپور آدمهای محترم و صاحبصلاحیت هستند تردیدی نیست، اما اینکه این افراد محترم در میان جریانی نامعلوم و مبهم بتوانند کشتی آسیبدیده تیم امید را به ساحل نجات برسانند، تردید بسیار است. مشکل تیم امید مشکل جدید و امروزی نیست زیرا میدانیم تیم امید 40سال است نتوانسته به المپیک راه پیدا کند و اگر بخواهیم این درد کهنه را علاج کنیم، باید آسیبشناسی درستی از جریان تیم امید داشته باشیم والا با تغییر وینگادا به کرانچار یا هرشخص دیگر، گره کور تیم امید گشوده نخواهد شد. هرچند اصلا معلوم نشد وینگادا با چه مکانیسمی و با چه تحلیلی برای تیم امید انتخاب شد. شاید ردپای فسادی که آنهمه از آن صحبت میشود را بتوانیم در فرآیند انتخاب وینگادا پیدا کنیم. مشکل تیم امید را میتوان در نداشتن هویت این تیم جستوجو کرد.
تیم امید تیم یکبارمصرف یا هرازچندگاه مورد نیاز نیست. حتی اگر تیمهای جوانان و نوجوانان را تیمهای بهشدت قابل تغییر و فقط شرکتکننده در مسابقات آسیایی و احیانا جهانی تصور کنیم و دوره عمر حضور بازیکنان را کم بینگاریم، تیم امید کاملا متفاوت است. اولا تیم امید متشکل از بازیکنانی است که به دوران اوج توانایی سنی خود رسیدهاند زیرا علیالاصول جوانان 20تا23سال در بالاترین حد شوق و اشتیاق و توانایی جسمانی قرار دارند و بهعلاوه یک فوتبالیست 20ساله حداقل 10سال خود را در تمرین و حداقل پنجسال خود را در کوران مسابقات مختلف گذرانده و در اوج توانایی بدنی است، اما برای او ناخودآگاه مهم است که در کجا، برای که و با چه امیدی بازی میکند. ثانیا تیم امید تیمی دایمی است. این تیم باید در بازیهای آسیایی شرکت و بلافاصله پس از آن برای انتخابی المپیک بازی کند پس حداقل باید یکسال پس از بازیهای آسیایی و دوسال پس از آن کوران تمرین و مسابقه باشد. اما ما به تیم امید بهعنوان تیم یکبارمصرف نگاه میکنیم و دلیل آن هم این است که سهماه قبل از بازیهای آسیایی به سراغ مربی مردود و تاریخگذشته میرویم و روی او سرمایهگذاری میکنیم. ثالثا
باید رابطه تیم امید و تیمملی تعریف شود و مربیان آن با هم نهتنها حسن رابطه که رفاقت و هم فکری داشته باشند. اگر میخواهیم تیم امیدمان هویت داشته باشد باید راه تیمملیمان از تیم امید بگذرد. بازیکنان باید بدانند در صورت حضور فعال و مثبت در تیم امید، به تیمملی دعوت میشوند. بهصرف درخشش یک بازیکن جوان او را در هر دوتیم جای ندهیم. این بازیکن برای تیم امید بازیکن نخواهد شد و برای تیمملی هم خسته، فرسوده زودهنگام و دوهوایی میشود. امروز معدل سنی تیمملیمان حدود 29سال است. آیا اگر بازیکن 23 یا 24ساله که در تیم امید تجربه کسب کرده و امید او راهیابی به تیمملی است برای تیمملی انتخاب شود، معدل سنی تیمملی پایین نمیآید؟ معدل سنی تیمملی پایین نمیآید، جوانگرایی با یک یا دوبازیکن 20 یا 21ساله نیمکتنشین حاصل نمیشود. جوانگرایی با ورود بازیکنان پخته و پرامید از تیم امید که تجربه بینالمللی دارند، حاصل میشود. اینچنین است که تیم امید تیمی باهویت میشود و الا حتی اگر به المپیک ریو راه پیدا کنیم، تیم امیدمان ناامید خواهد بود.
پس از بازیهای آسیایی اینچئون و شاهکاری که تیمملی فوتبال امید خلق کرد و در برابر تیمهای درجهسه آسیا به زانو درآمد، دستاندرکاران به فکر ترمیم افتادهاند و ابتدا سرپرست تیم و سپس مدیرفنی را انتخاب و بعد هم قرارداد سرمربی را کانلمیکن اعلام و سپس برنامه تیم امید را برای شرکت در اردوی قطر اعلام کردند. در اینکه کاشانی و خاکپور آدمهای محترم و صاحبصلاحیت هستند تردیدی نیست، اما اینکه این افراد محترم در میان جریانی نامعلوم و مبهم بتوانند کشتی آسیبدیده تیم امید را به ساحل نجات برسانند، تردید بسیار است. مشکل تیم امید مشکل جدید و امروزی نیست زیرا میدانیم تیم امید 40سال است نتوانسته به المپیک راه پیدا کند و اگر بخواهیم این درد کهنه را علاج کنیم، باید آسیبشناسی درستی از جریان تیم امید داشته باشیم والا با تغییر وینگادا به کرانچار یا هرشخص دیگر، گره کور تیم امید گشوده نخواهد شد. هرچند اصلا معلوم نشد وینگادا با چه مکانیسمی و با چه تحلیلی برای تیم امید انتخاب شد. شاید ردپای فسادی که آنهمه از آن صحبت میشود را بتوانیم در فرآیند انتخاب وینگادا پیدا کنیم. مشکل تیم امید را میتوان در نداشتن هویت این تیم جستوجو کرد.
تیم امید تیم یکبارمصرف یا هرازچندگاه مورد نیاز نیست. حتی اگر تیمهای جوانان و نوجوانان را تیمهای بهشدت قابل تغییر و فقط شرکتکننده در مسابقات آسیایی و احیانا جهانی تصور کنیم و دوره عمر حضور بازیکنان را کم بینگاریم، تیم امید کاملا متفاوت است. اولا تیم امید متشکل از بازیکنانی است که به دوران اوج توانایی سنی خود رسیدهاند زیرا علیالاصول جوانان 20تا23سال در بالاترین حد شوق و اشتیاق و توانایی جسمانی قرار دارند و بهعلاوه یک فوتبالیست 20ساله حداقل 10سال خود را در تمرین و حداقل پنجسال خود را در کوران مسابقات مختلف گذرانده و در اوج توانایی بدنی است، اما برای او ناخودآگاه مهم است که در کجا، برای که و با چه امیدی بازی میکند. ثانیا تیم امید تیمی دایمی است. این تیم باید در بازیهای آسیایی شرکت و بلافاصله پس از آن برای انتخابی المپیک بازی کند پس حداقل باید یکسال پس از بازیهای آسیایی و دوسال پس از آن کوران تمرین و مسابقه باشد. اما ما به تیم امید بهعنوان تیم یکبارمصرف نگاه میکنیم و دلیل آن هم این است که سهماه قبل از بازیهای آسیایی به سراغ مربی مردود و تاریخگذشته میرویم و روی او سرمایهگذاری میکنیم. ثالثا
باید رابطه تیم امید و تیمملی تعریف شود و مربیان آن با هم نهتنها حسن رابطه که رفاقت و هم فکری داشته باشند. اگر میخواهیم تیم امیدمان هویت داشته باشد باید راه تیمملیمان از تیم امید بگذرد. بازیکنان باید بدانند در صورت حضور فعال و مثبت در تیم امید، به تیمملی دعوت میشوند. بهصرف درخشش یک بازیکن جوان او را در هر دوتیم جای ندهیم. این بازیکن برای تیم امید بازیکن نخواهد شد و برای تیمملی هم خسته، فرسوده زودهنگام و دوهوایی میشود. امروز معدل سنی تیمملیمان حدود 29سال است. آیا اگر بازیکن 23 یا 24ساله که در تیم امید تجربه کسب کرده و امید او راهیابی به تیمملی است برای تیمملی انتخاب شود، معدل سنی تیمملی پایین نمیآید؟ معدل سنی تیمملی پایین نمیآید، جوانگرایی با یک یا دوبازیکن 20 یا 21ساله نیمکتنشین حاصل نمیشود. جوانگرایی با ورود بازیکنان پخته و پرامید از تیم امید که تجربه بینالمللی دارند، حاصل میشود. اینچنین است که تیم امید تیمی باهویت میشود و الا حتی اگر به المپیک ریو راه پیدا کنیم، تیم امیدمان ناامید خواهد بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.