پیام رخداد
غلامعلی رجایی . مشاور رییسمجمع تشخیص مصلحت
یکشنبه صبح تشییعجنازه شگفتآور مرحوممرتضی پاشایی، خواننده جوان پاپ کشور بود. مایل بودم در تشییع شرکت کنم تا از نزدیک بهتر بتوانم جامعهام را که در اینگونه مواقع لایههای پنهان خود را آشکار میکند- همچون دریای عمیقی که با امواج خروشنده خود صدف به ساحل میآورد و برمیگردد- بشناسم، اما نشد. از قبل برای جلسهای قول داده بودم. از دوستانی که به مراسم رفته بودند و از تصاویری که در سایتهای خبری دیدم، اندکی توانستم بفهمم جمعیت تشییعکننده این جوان هنرمند و محبوب از جلو تالار وحدت و خیابانهای اطراف آن که تا روی پلهوایی حافظ امتداد داشته. شنیدهام از بعضی از شهرستانها عدهای برای تشییع وی به تهران آمدهاند. در این مجال قصد پرداختن به ابعاد این حادثه را ندارم اما به یکی، دونکته مهم اشاره میشود. شاید مفید باشد.
نکته اول: مرحوممرتضی پاشایی یک خواننده 30ساله بود که چندسالی در مجامع هنری خوش درخشید و در بین جامعه بهویژه نسل جوان کشور که با حضور گسترده خود در مراسم تشییع وی علاقه خود را به وی عملا نشان دادند، محبوبیتی کسب کرد، اما جدا از خلاقیتهای هنری او، این بیماری لاعلاج سرطان او جامعه ایرانی را که بسیار احساسی است چندماه دنبال خود کشاند. بهنظر من اینکه همه میدانستند این جوان عزیز رفتنی است، نوعی حس همدردی را نسبت به او ایجاد و رفتهرفته آتش این احساس را شعلهورتر کرد تا کار به آنجا رسید که عده زیادی از مردم در اتفاقی کمنظیر در جلو بیمارستانی که وی در آن بستری بود جمع شدند و ترانههای او را همصدا با هم خواندند. البته برای احمدرضا عابدزاده هم چنین تجمعی در جلو بیمارستانی که وی در آن بستری بود صورت گرفت، اما این حضور معنا و پیام متفاوتی داشت.
نکته دوم: این امر اما همه علت حدوث این اتفاق مهم نبود. بهنظر من هرچند صداوسیما پس از مرگ پاشایی به آن توجهی نشان داد، اما رویکرد غیرمنطقی وی با این مساله که نزد نسل جوان از حساسیت بالایی برخوردار بود، علت اصلی این حضور انبوه بود. پرداختن رسانه ملی به بعضی مسایل و حادثه بیماری یا مرگ شخصیتهای دیگر در سطح گسترده و از شبکههای مختلف به صورت زنده، میتواند دونمونه عینی برای تحلیل این مساله باشد. همان روز که در دوکلاسی که داشتم در اینباره از دانشجویان نظرخواهی کردم تقریبا همه بر این مساله تکیه میکردند که پاشایی هنرمند محبوب ما جوانها بود چرا رادیو تلویزیون اینگونه با بیماری او برخورد کرد که انگارنهانگار این چهره دوستداشتنی در حال رفتن از دنیاست؟ میگفتند مگر همه باید شخصیت سیاسی باشند که رسانهملی برایشان سنگتمام بگذارد؟ گفتم تا حدود زیادی حق با شماست. به گمان من، ما داریم اشتباه میرویم. رسانه ملی بهگونهای حرکت میکند و برنامه میسازد و نسبت به بعضی شخصیتها و جریانها موضعگیری و جهتگیری میکند که گویی همه مردم ایران از نوع سلیقهای خاص هستند.
به گمان من باید برای تخلیه احساسات جوانهای جامعه و حتی خود جامعه تدابیر بهتری اندیشیده شود. مساله آببازی و چهارشنبهسوری و شادیهای مردم پس از بعضی پیروزیهای ورزشی در سطح منطقهای و جهانی نمونههایی هستند که مرتب تکرار میشوند اما به آنها توجه اساسی نمیشود. اگر توجه نشود مثل سیزدهبدر، واقعیت وجودی خود را بر دستگاه فرهنگی و سیاستگذاری کشور اثبات خواهد کرد. بهنظر من این حضور استثنایی نسل جوان و غیرجوان در تشییع مرحوم پاشایی؛ نوعی واکنش آرامبخشی از جامعه بود.
نکته اول: مرحوممرتضی پاشایی یک خواننده 30ساله بود که چندسالی در مجامع هنری خوش درخشید و در بین جامعه بهویژه نسل جوان کشور که با حضور گسترده خود در مراسم تشییع وی علاقه خود را به وی عملا نشان دادند، محبوبیتی کسب کرد، اما جدا از خلاقیتهای هنری او، این بیماری لاعلاج سرطان او جامعه ایرانی را که بسیار احساسی است چندماه دنبال خود کشاند. بهنظر من اینکه همه میدانستند این جوان عزیز رفتنی است، نوعی حس همدردی را نسبت به او ایجاد و رفتهرفته آتش این احساس را شعلهورتر کرد تا کار به آنجا رسید که عده زیادی از مردم در اتفاقی کمنظیر در جلو بیمارستانی که وی در آن بستری بود جمع شدند و ترانههای او را همصدا با هم خواندند. البته برای احمدرضا عابدزاده هم چنین تجمعی در جلو بیمارستانی که وی در آن بستری بود صورت گرفت، اما این حضور معنا و پیام متفاوتی داشت.
نکته دوم: این امر اما همه علت حدوث این اتفاق مهم نبود. بهنظر من هرچند صداوسیما پس از مرگ پاشایی به آن توجهی نشان داد، اما رویکرد غیرمنطقی وی با این مساله که نزد نسل جوان از حساسیت بالایی برخوردار بود، علت اصلی این حضور انبوه بود. پرداختن رسانه ملی به بعضی مسایل و حادثه بیماری یا مرگ شخصیتهای دیگر در سطح گسترده و از شبکههای مختلف به صورت زنده، میتواند دونمونه عینی برای تحلیل این مساله باشد. همان روز که در دوکلاسی که داشتم در اینباره از دانشجویان نظرخواهی کردم تقریبا همه بر این مساله تکیه میکردند که پاشایی هنرمند محبوب ما جوانها بود چرا رادیو تلویزیون اینگونه با بیماری او برخورد کرد که انگارنهانگار این چهره دوستداشتنی در حال رفتن از دنیاست؟ میگفتند مگر همه باید شخصیت سیاسی باشند که رسانهملی برایشان سنگتمام بگذارد؟ گفتم تا حدود زیادی حق با شماست. به گمان من، ما داریم اشتباه میرویم. رسانه ملی بهگونهای حرکت میکند و برنامه میسازد و نسبت به بعضی شخصیتها و جریانها موضعگیری و جهتگیری میکند که گویی همه مردم ایران از نوع سلیقهای خاص هستند.
به گمان من باید برای تخلیه احساسات جوانهای جامعه و حتی خود جامعه تدابیر بهتری اندیشیده شود. مساله آببازی و چهارشنبهسوری و شادیهای مردم پس از بعضی پیروزیهای ورزشی در سطح منطقهای و جهانی نمونههایی هستند که مرتب تکرار میشوند اما به آنها توجه اساسی نمیشود. اگر توجه نشود مثل سیزدهبدر، واقعیت وجودی خود را بر دستگاه فرهنگی و سیاستگذاری کشور اثبات خواهد کرد. بهنظر من این حضور استثنایی نسل جوان و غیرجوان در تشییع مرحوم پاشایی؛ نوعی واکنش آرامبخشی از جامعه بود.
یکشنبه صبح تشییعجنازه شگفتآور مرحوممرتضی پاشایی، خواننده جوان پاپ کشور بود. مایل بودم در تشییع شرکت کنم تا از نزدیک بهتر بتوانم جامعهام را که در اینگونه مواقع لایههای پنهان خود را آشکار میکند- همچون دریای عمیقی که با امواج خروشنده خود صدف به ساحل میآورد و برمیگردد- بشناسم، اما نشد. از قبل برای جلسهای قول داده بودم. از دوستانی که به مراسم رفته بودند و از تصاویری که در سایتهای خبری دیدم، اندکی توانستم بفهمم جمعیت تشییعکننده این جوان هنرمند و محبوب از جلو تالار وحدت و خیابانهای اطراف آن که تا روی پلهوایی حافظ امتداد داشته. شنیدهام از بعضی از شهرستانها عدهای برای تشییع وی به تهران آمدهاند. در این مجال قصد پرداختن به ابعاد این حادثه را ندارم اما به یکی، دونکته مهم اشاره میشود. شاید مفید باشد.
نکته اول: مرحوممرتضی پاشایی یک خواننده 30ساله بود که چندسالی در مجامع هنری خوش درخشید و در بین جامعه بهویژه نسل جوان کشور که با حضور گسترده خود در مراسم تشییع وی علاقه خود را به وی عملا نشان دادند، محبوبیتی کسب کرد، اما جدا از خلاقیتهای هنری او، این بیماری لاعلاج سرطان او جامعه ایرانی را که بسیار احساسی است چندماه دنبال خود کشاند. بهنظر من اینکه همه میدانستند این جوان عزیز رفتنی است، نوعی حس همدردی را نسبت به او ایجاد و رفتهرفته آتش این احساس را شعلهورتر کرد تا کار به آنجا رسید که عده زیادی از مردم در اتفاقی کمنظیر در جلو بیمارستانی که وی در آن بستری بود جمع شدند و ترانههای او را همصدا با هم خواندند. البته برای احمدرضا عابدزاده هم چنین تجمعی در جلو بیمارستانی که وی در آن بستری بود صورت گرفت، اما این حضور معنا و پیام متفاوتی داشت.
نکته دوم: این امر اما همه علت حدوث این اتفاق مهم نبود. بهنظر من هرچند صداوسیما پس از مرگ پاشایی به آن توجهی نشان داد، اما رویکرد غیرمنطقی وی با این مساله که نزد نسل جوان از حساسیت بالایی برخوردار بود، علت اصلی این حضور انبوه بود. پرداختن رسانه ملی به بعضی مسایل و حادثه بیماری یا مرگ شخصیتهای دیگر در سطح گسترده و از شبکههای مختلف به صورت زنده، میتواند دونمونه عینی برای تحلیل این مساله باشد. همان روز که در دوکلاسی که داشتم در اینباره از دانشجویان نظرخواهی کردم تقریبا همه بر این مساله تکیه میکردند که پاشایی هنرمند محبوب ما جوانها بود چرا رادیو تلویزیون اینگونه با بیماری او برخورد کرد که انگارنهانگار این چهره دوستداشتنی در حال رفتن از دنیاست؟ میگفتند مگر همه باید شخصیت سیاسی باشند که رسانهملی برایشان سنگتمام بگذارد؟ گفتم تا حدود زیادی حق با شماست. به گمان من، ما داریم اشتباه میرویم. رسانه ملی بهگونهای حرکت میکند و برنامه میسازد و نسبت به بعضی شخصیتها و جریانها موضعگیری و جهتگیری میکند که گویی همه مردم ایران از نوع سلیقهای خاص هستند.
به گمان من باید برای تخلیه احساسات جوانهای جامعه و حتی خود جامعه تدابیر بهتری اندیشیده شود. مساله آببازی و چهارشنبهسوری و شادیهای مردم پس از بعضی پیروزیهای ورزشی در سطح منطقهای و جهانی نمونههایی هستند که مرتب تکرار میشوند اما به آنها توجه اساسی نمیشود. اگر توجه نشود مثل سیزدهبدر، واقعیت وجودی خود را بر دستگاه فرهنگی و سیاستگذاری کشور اثبات خواهد کرد. بهنظر من این حضور استثنایی نسل جوان و غیرجوان در تشییع مرحوم پاشایی؛ نوعی واکنش آرامبخشی از جامعه بود.
نکته اول: مرحوممرتضی پاشایی یک خواننده 30ساله بود که چندسالی در مجامع هنری خوش درخشید و در بین جامعه بهویژه نسل جوان کشور که با حضور گسترده خود در مراسم تشییع وی علاقه خود را به وی عملا نشان دادند، محبوبیتی کسب کرد، اما جدا از خلاقیتهای هنری او، این بیماری لاعلاج سرطان او جامعه ایرانی را که بسیار احساسی است چندماه دنبال خود کشاند. بهنظر من اینکه همه میدانستند این جوان عزیز رفتنی است، نوعی حس همدردی را نسبت به او ایجاد و رفتهرفته آتش این احساس را شعلهورتر کرد تا کار به آنجا رسید که عده زیادی از مردم در اتفاقی کمنظیر در جلو بیمارستانی که وی در آن بستری بود جمع شدند و ترانههای او را همصدا با هم خواندند. البته برای احمدرضا عابدزاده هم چنین تجمعی در جلو بیمارستانی که وی در آن بستری بود صورت گرفت، اما این حضور معنا و پیام متفاوتی داشت.
نکته دوم: این امر اما همه علت حدوث این اتفاق مهم نبود. بهنظر من هرچند صداوسیما پس از مرگ پاشایی به آن توجهی نشان داد، اما رویکرد غیرمنطقی وی با این مساله که نزد نسل جوان از حساسیت بالایی برخوردار بود، علت اصلی این حضور انبوه بود. پرداختن رسانه ملی به بعضی مسایل و حادثه بیماری یا مرگ شخصیتهای دیگر در سطح گسترده و از شبکههای مختلف به صورت زنده، میتواند دونمونه عینی برای تحلیل این مساله باشد. همان روز که در دوکلاسی که داشتم در اینباره از دانشجویان نظرخواهی کردم تقریبا همه بر این مساله تکیه میکردند که پاشایی هنرمند محبوب ما جوانها بود چرا رادیو تلویزیون اینگونه با بیماری او برخورد کرد که انگارنهانگار این چهره دوستداشتنی در حال رفتن از دنیاست؟ میگفتند مگر همه باید شخصیت سیاسی باشند که رسانهملی برایشان سنگتمام بگذارد؟ گفتم تا حدود زیادی حق با شماست. به گمان من، ما داریم اشتباه میرویم. رسانه ملی بهگونهای حرکت میکند و برنامه میسازد و نسبت به بعضی شخصیتها و جریانها موضعگیری و جهتگیری میکند که گویی همه مردم ایران از نوع سلیقهای خاص هستند.
به گمان من باید برای تخلیه احساسات جوانهای جامعه و حتی خود جامعه تدابیر بهتری اندیشیده شود. مساله آببازی و چهارشنبهسوری و شادیهای مردم پس از بعضی پیروزیهای ورزشی در سطح منطقهای و جهانی نمونههایی هستند که مرتب تکرار میشوند اما به آنها توجه اساسی نمیشود. اگر توجه نشود مثل سیزدهبدر، واقعیت وجودی خود را بر دستگاه فرهنگی و سیاستگذاری کشور اثبات خواهد کرد. بهنظر من این حضور استثنایی نسل جوان و غیرجوان در تشییع مرحوم پاشایی؛ نوعی واکنش آرامبخشی از جامعه بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.