دو خط موازی
حسین عبدالهاشمپور
٣٨٦روز پیش در همین روزنامه، از «وزارت ارشاد و «رایاعتماد دوم»» نوشتم: «هر وزیری به دو رایاعتماد نیاز دارد؛ نخست رایاعتماد مجلس و سپس رایاعتماد جامعه انسانی که بهعنوان مخاطب هدف وزارتخانهاش با آن مواجه خواهد بود. اگر برای نشستن بر مسند وزارت، رایاعتماد مجلس کافی است، برای نفوذ در جامعه هدف، کسب رایاعتماد نخبگان و حتی عموم آن جامعه انسانی الزامی است.»
آنروزها با وجود اینکه جامعه هنری «علی جنتی» را نمیشناخت، پیشبینی سخت نبود و نوشتم: «جناب جنتی آخر همین هفته میتواند پایپیاده عرض خیابان حدفاصل مجلس تا وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را طی کند و در طبقه چهارم بر صندلی صدارت تکیه زند، اما برای کسب رایاعتماد دوم از جامعه هنری که در زمره گروههای مرجع جامعهاند، کار سختی پیشرو دارد زیرا موضوع، اکسیر نام نیک است که آمارهای غیررسمی میگوید برخی مقامهای دولتی که مقبولیت اجتماعی مییابند کمیابند.»
دستبرقضا، جامعه هنری ایران از همان نخستین رویکردهای وزیر نوآمده، او را محرم و مرهم شناخت و شاید پاییز سال گذشته بود که وی، رایاعتماد دوم را اخذ کرد؛ اما نکته ظریف اینجاست که اکنون بعد از ٩سال (که خودش عمری است) که یک وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی مهر تایید جامعه هنری بر سینه دارد، شایعههایی پراکنده شنیده میشود که ممکن است طیفی از نمایندگان مجلس در اندیشه پسگرفتن رای خود باشند.
عجیب است: آنروزها که جامعه هنری جنتی را نمیشناخت، مجلس به او رای بالایی داد و حالا که جنتی رایاعتماد بالایی در جامعه هنری دارد، طیفی از مجلس زمزمههایی خلاف افکارعمومی سر میدهند.
واگویی این واقعیت زیبنده نیست که جامعه هنری برآیند مباحث مجلس را عمرانی و سیاسی میداند و به گواه انبوه سخنرانیها گلایهمند است که چرا دغدغههای فرهنگی، هنری و مثلا تماشای تئاتر یا یک نمایشگاه نقاشی حتی در برنامه ماهانه اعضای کمیسیون فرهنگی هم جا ندارد چه رسد به سایر نمایندگان؛ عدمتصویب بودجههای حمایتی خرید آثار هنری، عدمپشتیبانی از نهادهایی مانند خانه سینما و... هم مزید بر علت است، بنابراین بیراه نیست اگر جامعه هنری زمزمه میکند چون جنتی توانسته آرای اکثریت جامعه هنری را اخذ کند، اقلیتی در مجلس در اندیشه استیضاح هستند.
از اینرو است که به گمان نویسنده، مجلس برای بازیابی موقعیتش در نگاه جامعه هنری هم که شده، نهتنها باید مقابل زمزمههایی که رفت بایستد، بلکه در بودجه پیشروی ٩٤ نیز با تخصیصهای معنادار از شکوفایی دوباره در عرصه فرهنگ و هنر حمایت کند، در این حالت قطعا شایبه دو خط موازیبودن مجلس و جامعه هنری کمرنگ میشود.
آنروزها با وجود اینکه جامعه هنری «علی جنتی» را نمیشناخت، پیشبینی سخت نبود و نوشتم: «جناب جنتی آخر همین هفته میتواند پایپیاده عرض خیابان حدفاصل مجلس تا وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را طی کند و در طبقه چهارم بر صندلی صدارت تکیه زند، اما برای کسب رایاعتماد دوم از جامعه هنری که در زمره گروههای مرجع جامعهاند، کار سختی پیشرو دارد زیرا موضوع، اکسیر نام نیک است که آمارهای غیررسمی میگوید برخی مقامهای دولتی که مقبولیت اجتماعی مییابند کمیابند.»
دستبرقضا، جامعه هنری ایران از همان نخستین رویکردهای وزیر نوآمده، او را محرم و مرهم شناخت و شاید پاییز سال گذشته بود که وی، رایاعتماد دوم را اخذ کرد؛ اما نکته ظریف اینجاست که اکنون بعد از ٩سال (که خودش عمری است) که یک وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی مهر تایید جامعه هنری بر سینه دارد، شایعههایی پراکنده شنیده میشود که ممکن است طیفی از نمایندگان مجلس در اندیشه پسگرفتن رای خود باشند.
عجیب است: آنروزها که جامعه هنری جنتی را نمیشناخت، مجلس به او رای بالایی داد و حالا که جنتی رایاعتماد بالایی در جامعه هنری دارد، طیفی از مجلس زمزمههایی خلاف افکارعمومی سر میدهند.
واگویی این واقعیت زیبنده نیست که جامعه هنری برآیند مباحث مجلس را عمرانی و سیاسی میداند و به گواه انبوه سخنرانیها گلایهمند است که چرا دغدغههای فرهنگی، هنری و مثلا تماشای تئاتر یا یک نمایشگاه نقاشی حتی در برنامه ماهانه اعضای کمیسیون فرهنگی هم جا ندارد چه رسد به سایر نمایندگان؛ عدمتصویب بودجههای حمایتی خرید آثار هنری، عدمپشتیبانی از نهادهایی مانند خانه سینما و... هم مزید بر علت است، بنابراین بیراه نیست اگر جامعه هنری زمزمه میکند چون جنتی توانسته آرای اکثریت جامعه هنری را اخذ کند، اقلیتی در مجلس در اندیشه استیضاح هستند.
از اینرو است که به گمان نویسنده، مجلس برای بازیابی موقعیتش در نگاه جامعه هنری هم که شده، نهتنها باید مقابل زمزمههایی که رفت بایستد، بلکه در بودجه پیشروی ٩٤ نیز با تخصیصهای معنادار از شکوفایی دوباره در عرصه فرهنگ و هنر حمایت کند، در این حالت قطعا شایبه دو خط موازیبودن مجلس و جامعه هنری کمرنگ میشود.
٣٨٦روز پیش در همین روزنامه، از «وزارت ارشاد و «رایاعتماد دوم»» نوشتم: «هر وزیری به دو رایاعتماد نیاز دارد؛ نخست رایاعتماد مجلس و سپس رایاعتماد جامعه انسانی که بهعنوان مخاطب هدف وزارتخانهاش با آن مواجه خواهد بود. اگر برای نشستن بر مسند وزارت، رایاعتماد مجلس کافی است، برای نفوذ در جامعه هدف، کسب رایاعتماد نخبگان و حتی عموم آن جامعه انسانی الزامی است.»
آنروزها با وجود اینکه جامعه هنری «علی جنتی» را نمیشناخت، پیشبینی سخت نبود و نوشتم: «جناب جنتی آخر همین هفته میتواند پایپیاده عرض خیابان حدفاصل مجلس تا وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را طی کند و در طبقه چهارم بر صندلی صدارت تکیه زند، اما برای کسب رایاعتماد دوم از جامعه هنری که در زمره گروههای مرجع جامعهاند، کار سختی پیشرو دارد زیرا موضوع، اکسیر نام نیک است که آمارهای غیررسمی میگوید برخی مقامهای دولتی که مقبولیت اجتماعی مییابند کمیابند.»
دستبرقضا، جامعه هنری ایران از همان نخستین رویکردهای وزیر نوآمده، او را محرم و مرهم شناخت و شاید پاییز سال گذشته بود که وی، رایاعتماد دوم را اخذ کرد؛ اما نکته ظریف اینجاست که اکنون بعد از ٩سال (که خودش عمری است) که یک وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی مهر تایید جامعه هنری بر سینه دارد، شایعههایی پراکنده شنیده میشود که ممکن است طیفی از نمایندگان مجلس در اندیشه پسگرفتن رای خود باشند.
عجیب است: آنروزها که جامعه هنری جنتی را نمیشناخت، مجلس به او رای بالایی داد و حالا که جنتی رایاعتماد بالایی در جامعه هنری دارد، طیفی از مجلس زمزمههایی خلاف افکارعمومی سر میدهند.
واگویی این واقعیت زیبنده نیست که جامعه هنری برآیند مباحث مجلس را عمرانی و سیاسی میداند و به گواه انبوه سخنرانیها گلایهمند است که چرا دغدغههای فرهنگی، هنری و مثلا تماشای تئاتر یا یک نمایشگاه نقاشی حتی در برنامه ماهانه اعضای کمیسیون فرهنگی هم جا ندارد چه رسد به سایر نمایندگان؛ عدمتصویب بودجههای حمایتی خرید آثار هنری، عدمپشتیبانی از نهادهایی مانند خانه سینما و... هم مزید بر علت است، بنابراین بیراه نیست اگر جامعه هنری زمزمه میکند چون جنتی توانسته آرای اکثریت جامعه هنری را اخذ کند، اقلیتی در مجلس در اندیشه استیضاح هستند.
از اینرو است که به گمان نویسنده، مجلس برای بازیابی موقعیتش در نگاه جامعه هنری هم که شده، نهتنها باید مقابل زمزمههایی که رفت بایستد، بلکه در بودجه پیشروی ٩٤ نیز با تخصیصهای معنادار از شکوفایی دوباره در عرصه فرهنگ و هنر حمایت کند، در این حالت قطعا شایبه دو خط موازیبودن مجلس و جامعه هنری کمرنگ میشود.
آنروزها با وجود اینکه جامعه هنری «علی جنتی» را نمیشناخت، پیشبینی سخت نبود و نوشتم: «جناب جنتی آخر همین هفته میتواند پایپیاده عرض خیابان حدفاصل مجلس تا وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را طی کند و در طبقه چهارم بر صندلی صدارت تکیه زند، اما برای کسب رایاعتماد دوم از جامعه هنری که در زمره گروههای مرجع جامعهاند، کار سختی پیشرو دارد زیرا موضوع، اکسیر نام نیک است که آمارهای غیررسمی میگوید برخی مقامهای دولتی که مقبولیت اجتماعی مییابند کمیابند.»
دستبرقضا، جامعه هنری ایران از همان نخستین رویکردهای وزیر نوآمده، او را محرم و مرهم شناخت و شاید پاییز سال گذشته بود که وی، رایاعتماد دوم را اخذ کرد؛ اما نکته ظریف اینجاست که اکنون بعد از ٩سال (که خودش عمری است) که یک وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی مهر تایید جامعه هنری بر سینه دارد، شایعههایی پراکنده شنیده میشود که ممکن است طیفی از نمایندگان مجلس در اندیشه پسگرفتن رای خود باشند.
عجیب است: آنروزها که جامعه هنری جنتی را نمیشناخت، مجلس به او رای بالایی داد و حالا که جنتی رایاعتماد بالایی در جامعه هنری دارد، طیفی از مجلس زمزمههایی خلاف افکارعمومی سر میدهند.
واگویی این واقعیت زیبنده نیست که جامعه هنری برآیند مباحث مجلس را عمرانی و سیاسی میداند و به گواه انبوه سخنرانیها گلایهمند است که چرا دغدغههای فرهنگی، هنری و مثلا تماشای تئاتر یا یک نمایشگاه نقاشی حتی در برنامه ماهانه اعضای کمیسیون فرهنگی هم جا ندارد چه رسد به سایر نمایندگان؛ عدمتصویب بودجههای حمایتی خرید آثار هنری، عدمپشتیبانی از نهادهایی مانند خانه سینما و... هم مزید بر علت است، بنابراین بیراه نیست اگر جامعه هنری زمزمه میکند چون جنتی توانسته آرای اکثریت جامعه هنری را اخذ کند، اقلیتی در مجلس در اندیشه استیضاح هستند.
از اینرو است که به گمان نویسنده، مجلس برای بازیابی موقعیتش در نگاه جامعه هنری هم که شده، نهتنها باید مقابل زمزمههایی که رفت بایستد، بلکه در بودجه پیشروی ٩٤ نیز با تخصیصهای معنادار از شکوفایی دوباره در عرصه فرهنگ و هنر حمایت کند، در این حالت قطعا شایبه دو خط موازیبودن مجلس و جامعه هنری کمرنگ میشود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.