|

آینه

ایران
یادداشت: «جریان سوم مخالفان دولت»؛ آفرین چیت‌ساز اوّل

حسن روحانی به بحث‌وجدل‌ها در باب اظهاراتش در اجلاس دیپلمات‌ها پایان داد. او به‌صورت صریح بیان کرد که مقصود و مخاطب کلمات عتاب‌آلودش کدام نحله و طایفه از مخالفان مذاکره هسته‌ای بودند و به چه دلیل زبان هشدار و ملامت به کار بسته است... نکته‌ای که در توضیحات روحانی اهمیت شایان دارد، رونمایی از تحرکات تازه این گروه تخریب است. رییس‌جمهوری از پس پرده سیاست خبر می‌دهد و تلویحا می‌گوید که بوی رفتارهای نامیمون و مغایر منافع ملی را از حرکات این گروه استشمام می‌کند. این سخن روحانی پاسخی به تفسیر نادرست کسانی بود که طی دو روز اخیر می‌گفتند؛ آقای روحانی چه نیازی به این تندگویی. از نگاه رییس‌جمهوری به‌عنوان لیدر مذاکرات هسته‌ای، سکوت در قبال این حرکت‌های پشت‌صحنه سزاوار نیست کما اینکه او گفت در آینده نیز در برابر این نوع تحرکات ضدمنافع ملی کوتاه نخواهد آمد اگر به دنبال نشانی گروه تخریب در گفتار روحانی هستید، باید در آن بخش از کلمات او تامل کنید که برای نخستین‌بار اعلام کرد که این طایفه از مخالفان دولت منافعشان به توقف مذاکرات هسته‌ای گره خورده است. به همین دلیل به چیزی جز سنگ‌اندازی و کارشکنی فکر نمی‌کنند... از واکنش شتابزده برخی از حامیان اعتدال که شتابزده در زمین مخالفان بازی کردند که بگذریم، شاید شگفت‌ترین اتفاق این دو روز، مانور مخالفان تندخوی اندیشه اعتدال در لباس منتقدان بود. در میان بهت و حیرت افکار عمومی طی این دوروز پرچم نقد و اخلاق را کسانی در دست گرفتند و در موضع ناصحان رییس‌جمهوری ظاهر شدند که تاریخ جمهوری اسلامی سرشار از حرمت‌شکنی و حریم‌شکنی آنها است. کسانی که طی این سال‌ها منتقدان را معاند خوانده و با هزار انگ و اتهام صاحبان خرد و اندیشه را به سکوت یا خانه‌نشینی واداشتند.

کیهان
سرمقاله: «طلب اعتدال از آقای روحانی»؛ حسین کچوییان

«عده‌ای شعار سیاسی می‌دهند اما بزدل سیاسی هستند. هر وقت مذاکرات می‌شود می‌گویند می‌لرزیم، به جهنم، بروید یک جای گرم برای خود پیدا کنید» اشتباه نکنید! اینها سخنان آقای احمدی‌نژاد نیست... سخنان بالا سخنان آقای روحانی است که اتفاقا دولت و سیاست دولت خود را، دولت و سیاست تدبیر و اعتدال معرفی نموده است. اینگونه ادبیات که با چاشنی تمسخر و استهزا نیز همراه می‌شود نه‌تنها نسبتی با تدبیر و اعتدال ندارد بلکه حتی در فضای سالم و درست سیاسی، از سوی گروه‌های رقیب و بیرون از قدرت رسمی نیز نباید مورد استفاده قرار گیرد چه رسد به مقامی در بالاترین مراتب رسمی قدرت سیاسی... متاسفانه آنچنان که ادبیات یا لحن و کلام گروه‌های سیاسی در کشور نشان می‌دهد نوع نسبت و تعامل گروه‌های سیاسی با یکدیگر از قسمی است که میان گروه‌های اپوزیسیون با نظام یا میان گروه‌های انقلابی با نظام نامشروع برقرار می‌باشد. اینجاست که سیاست اعتدالی اعلام‌شده توسط رییس‌جمهور محترم صورت سیاسی ضروری و حیاتی به خود گرفته و به شرطی لازم برای بقا و رشد، بلکه ثبات و سلامت آن بدل می‌شود.

رسالت
سرمقاله: «روحانی و ما و تکلیف گروه‌های سیاسی»

به‌رغم حرکت منضبط و منطقی منتقدان، جناب رییس‌جمهور، سبیل اعتدال را نمی‌پیمایند و این، بیش از آنکه در بدو امر به نظر می‌رسد، «خطرناک» است، چراکه اندکی افراط نزد نخبگان، «می‌تواند دامنه‌ این افراطی‌گری در بدنه‌ هواداران را به جاهای بسیار حساس و خطرناکی برساند که گاهی خود نخبگان هم نمی‌توانند آن را جمع کنند». این تبعات را از تیتر برخی روزنامه‌های اصلاح‌طلب که در استقبال از تندروی سابقه طولانی دارند، می‌توان دید. رییس‌جمهور، باید با توجه به این تیترها مواضع غیراعتدالی خود را اصلاح فرمایند. ایشان با خروج از اعتدال چیزی به دست نمی‌آورند... برای یک حکومت انقلابی مثل حکومت ما که درگیر یک انقلاب مداوم برای فائق‌آمدن بر نظام ناعادلانه جهانی است، توقع می‌رود که روسای جمهوری که کمتر برای ملت حاشیه درست کنند و هزینه‌های کمتری به بار آورند، به قدرت برسند.

جوان
یادداشت: «تجدیدنظرطلبان چرا از استیضاح وزیر علوم به خود می‌لرزند؟»؛ محمد اسماعیلی

بالاخره استیضاح وزیر علوم... وصول شد... امروز هم پدرخوانده‌های جبهه اصلاحات نمی‌خواهند پایگاه مهم و استراتژیک «دانشگاه» را که کارایی مناسبی در پیشبرد راهبرد «استحاله و براندازی نظام» دارد، از دست بدهند و در تلاشند تا با فشار به منتخبان خانه ملت، آنها را از دادن رای مثبت به استیضاح منصرف کنند. این جماعت از یک‌سو تلاش دارد استیضاح وزیر را عملیات صرفا سیاسی یک جریان محدود نشان دهد که تلاش دارد به هر شکل ممکن دولت را به بن‌بست اجرایی دچار کند و مقبولیت عمومی رییس‌جمهور را تا سال 96 با روندی آرام و خزنده با کاهش محسوس روبه‌رو سازد و از سوی دیگر تلاش دارد با «تهدید»، نمایندگان طراح استیضاح را تحت فشار قرار دهد. نمونه‌ای از این فشار با «پرونده‌سازی» علیه بخشی از نمایندگان کلید خورده است، آن هم به اسم «افشاگری بورسیه‌های غیرقانونی وابستگان طراحان استیضاح در دولت قبل»... «توسعه تخاصم» و «افزایش زدوخوردهای سیاسی» بین دولت و مجلس هم از جمله دیگر اهداف جریان مذکور جهت برجسته‌سازی غیرعادی استیضاح وزیر است.
ایران
یادداشت: «جریان سوم مخالفان دولت»؛ آفرین چیت‌ساز اوّل

حسن روحانی به بحث‌وجدل‌ها در باب اظهاراتش در اجلاس دیپلمات‌ها پایان داد. او به‌صورت صریح بیان کرد که مقصود و مخاطب کلمات عتاب‌آلودش کدام نحله و طایفه از مخالفان مذاکره هسته‌ای بودند و به چه دلیل زبان هشدار و ملامت به کار بسته است... نکته‌ای که در توضیحات روحانی اهمیت شایان دارد، رونمایی از تحرکات تازه این گروه تخریب است. رییس‌جمهوری از پس پرده سیاست خبر می‌دهد و تلویحا می‌گوید که بوی رفتارهای نامیمون و مغایر منافع ملی را از حرکات این گروه استشمام می‌کند. این سخن روحانی پاسخی به تفسیر نادرست کسانی بود که طی دو روز اخیر می‌گفتند؛ آقای روحانی چه نیازی به این تندگویی. از نگاه رییس‌جمهوری به‌عنوان لیدر مذاکرات هسته‌ای، سکوت در قبال این حرکت‌های پشت‌صحنه سزاوار نیست کما اینکه او گفت در آینده نیز در برابر این نوع تحرکات ضدمنافع ملی کوتاه نخواهد آمد اگر به دنبال نشانی گروه تخریب در گفتار روحانی هستید، باید در آن بخش از کلمات او تامل کنید که برای نخستین‌بار اعلام کرد که این طایفه از مخالفان دولت منافعشان به توقف مذاکرات هسته‌ای گره خورده است. به همین دلیل به چیزی جز سنگ‌اندازی و کارشکنی فکر نمی‌کنند... از واکنش شتابزده برخی از حامیان اعتدال که شتابزده در زمین مخالفان بازی کردند که بگذریم، شاید شگفت‌ترین اتفاق این دو روز، مانور مخالفان تندخوی اندیشه اعتدال در لباس منتقدان بود. در میان بهت و حیرت افکار عمومی طی این دوروز پرچم نقد و اخلاق را کسانی در دست گرفتند و در موضع ناصحان رییس‌جمهوری ظاهر شدند که تاریخ جمهوری اسلامی سرشار از حرمت‌شکنی و حریم‌شکنی آنها است. کسانی که طی این سال‌ها منتقدان را معاند خوانده و با هزار انگ و اتهام صاحبان خرد و اندیشه را به سکوت یا خانه‌نشینی واداشتند.

کیهان
سرمقاله: «طلب اعتدال از آقای روحانی»؛ حسین کچوییان

«عده‌ای شعار سیاسی می‌دهند اما بزدل سیاسی هستند. هر وقت مذاکرات می‌شود می‌گویند می‌لرزیم، به جهنم، بروید یک جای گرم برای خود پیدا کنید» اشتباه نکنید! اینها سخنان آقای احمدی‌نژاد نیست... سخنان بالا سخنان آقای روحانی است که اتفاقا دولت و سیاست دولت خود را، دولت و سیاست تدبیر و اعتدال معرفی نموده است. اینگونه ادبیات که با چاشنی تمسخر و استهزا نیز همراه می‌شود نه‌تنها نسبتی با تدبیر و اعتدال ندارد بلکه حتی در فضای سالم و درست سیاسی، از سوی گروه‌های رقیب و بیرون از قدرت رسمی نیز نباید مورد استفاده قرار گیرد چه رسد به مقامی در بالاترین مراتب رسمی قدرت سیاسی... متاسفانه آنچنان که ادبیات یا لحن و کلام گروه‌های سیاسی در کشور نشان می‌دهد نوع نسبت و تعامل گروه‌های سیاسی با یکدیگر از قسمی است که میان گروه‌های اپوزیسیون با نظام یا میان گروه‌های انقلابی با نظام نامشروع برقرار می‌باشد. اینجاست که سیاست اعتدالی اعلام‌شده توسط رییس‌جمهور محترم صورت سیاسی ضروری و حیاتی به خود گرفته و به شرطی لازم برای بقا و رشد، بلکه ثبات و سلامت آن بدل می‌شود.

رسالت
سرمقاله: «روحانی و ما و تکلیف گروه‌های سیاسی»

به‌رغم حرکت منضبط و منطقی منتقدان، جناب رییس‌جمهور، سبیل اعتدال را نمی‌پیمایند و این، بیش از آنکه در بدو امر به نظر می‌رسد، «خطرناک» است، چراکه اندکی افراط نزد نخبگان، «می‌تواند دامنه‌ این افراطی‌گری در بدنه‌ هواداران را به جاهای بسیار حساس و خطرناکی برساند که گاهی خود نخبگان هم نمی‌توانند آن را جمع کنند». این تبعات را از تیتر برخی روزنامه‌های اصلاح‌طلب که در استقبال از تندروی سابقه طولانی دارند، می‌توان دید. رییس‌جمهور، باید با توجه به این تیترها مواضع غیراعتدالی خود را اصلاح فرمایند. ایشان با خروج از اعتدال چیزی به دست نمی‌آورند... برای یک حکومت انقلابی مثل حکومت ما که درگیر یک انقلاب مداوم برای فائق‌آمدن بر نظام ناعادلانه جهانی است، توقع می‌رود که روسای جمهوری که کمتر برای ملت حاشیه درست کنند و هزینه‌های کمتری به بار آورند، به قدرت برسند.

جوان
یادداشت: «تجدیدنظرطلبان چرا از استیضاح وزیر علوم به خود می‌لرزند؟»؛ محمد اسماعیلی

بالاخره استیضاح وزیر علوم... وصول شد... امروز هم پدرخوانده‌های جبهه اصلاحات نمی‌خواهند پایگاه مهم و استراتژیک «دانشگاه» را که کارایی مناسبی در پیشبرد راهبرد «استحاله و براندازی نظام» دارد، از دست بدهند و در تلاشند تا با فشار به منتخبان خانه ملت، آنها را از دادن رای مثبت به استیضاح منصرف کنند. این جماعت از یک‌سو تلاش دارد استیضاح وزیر را عملیات صرفا سیاسی یک جریان محدود نشان دهد که تلاش دارد به هر شکل ممکن دولت را به بن‌بست اجرایی دچار کند و مقبولیت عمومی رییس‌جمهور را تا سال 96 با روندی آرام و خزنده با کاهش محسوس روبه‌رو سازد و از سوی دیگر تلاش دارد با «تهدید»، نمایندگان طراح استیضاح را تحت فشار قرار دهد. نمونه‌ای از این فشار با «پرونده‌سازی» علیه بخشی از نمایندگان کلید خورده است، آن هم به اسم «افشاگری بورسیه‌های غیرقانونی وابستگان طراحان استیضاح در دولت قبل»... «توسعه تخاصم» و «افزایش زدوخوردهای سیاسی» بین دولت و مجلس هم از جمله دیگر اهداف جریان مذکور جهت برجسته‌سازی غیرعادی استیضاح وزیر است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.