تفتیش «پلاک 8»
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
فورا پلیس تعدادی از دانشجویان اصلاحطلب و افراطی را بازداشت کرد. فعالیتهای وولادی نیز موجب بازرسی از منزلش شد که پلاک 8 را داشت. خیابان «اوستوزهنکا». چنانکه اینا، دختر اول ایناسیا که آن زمان چهار سالش بود به یاد میآورد در ساعت چهار صبح آن روز شلوغ شده بود و به دلیل همین سروصداهاست که او بیدار میشود. پلیس آپارتمان را میگردد و همه چیز را زیر و رو میکند از جمله اشیایی که مربوط به کودکان بود. مادر کاملا آرام در کنارش میایستد. لبخند زده و به او اشاره میکند که مبادا گریه کند. میگوید: «نشان نده که ترسیدی. هیچ چیزی نگو. اگر احتیاج بود مراقب دو تا کوچکترها باش.» پلیس در اتاق کودکان یک هفت تیر و تعدادی نامه یافت که به نظرشان مشکوک بود. مادر درحالی که او را هدایت میکرد در گوشش گفت: «به هیچکس نگو من بازداشت شدم.» مادر به زندان «باسمانیا» درمسکو منتقل شد. جایی که آن را اینطور توصیف میکند: «وضع بسیار بدتر از آن چیزی بود که انتظارش را داشتم. من در میان یک مشت مست... در طول شب، این مستها را به داخل هدایت میکردند. آنها را بدون ترحم میزدند و بعد به داخل انفرادی میانداختند. وقتی من رسیدم رییس نگهبانان توی
صورتم فریاد کشید: «شلوارت را در آر». بعد تفتیش بدنی شروع شد. از یک بهشت به یک جهنم افتاده بودم. بلافاصله یک ضربه قوی را بالای گوشم حس کردم». الکساندر به او وعده داد که مراقبش خواهد بود. بلاانقطاع تلاش میکرد تا با وجود رفتار بدی که با او داشتند ایناسیا را از زندان نجات دهد. اما او کسی بود که حاضر نبود از اصولش کوتاه بیاید. دراینباره به او نوشت: «چه رابطه عالیای بین ماست. بهخصوص اینکه پیشنهاد دادی کمکم کنی تا از اینجا خارج شوم. خیلی نمیخواهد به خودت زحمت بدهی... اگر این برای همه باشد خوب است و من هم میپذیرم. اما اگر بهعنوان یک حالت استثنایی فقط بخواهد برای من باشد، خواهش میکنم دست به کاری نزن». بهرغم خواهش او اما الکساندر از هیچ تلاشی تا ماه ژوئن دست نکشید. سرانجام توانست او را آزاد کند. اما با او شرط کرده بودند که مراقب رفتارش باشد و گرنه ایناسیا باید خاک روسیه را ترک کند. چون متهم به تروریسم و ساخت مواد منفجره شده است.
ادامه دارد...
فورا پلیس تعدادی از دانشجویان اصلاحطلب و افراطی را بازداشت کرد. فعالیتهای وولادی نیز موجب بازرسی از منزلش شد که پلاک 8 را داشت. خیابان «اوستوزهنکا». چنانکه اینا، دختر اول ایناسیا که آن زمان چهار سالش بود به یاد میآورد در ساعت چهار صبح آن روز شلوغ شده بود و به دلیل همین سروصداهاست که او بیدار میشود. پلیس آپارتمان را میگردد و همه چیز را زیر و رو میکند از جمله اشیایی که مربوط به کودکان بود. مادر کاملا آرام در کنارش میایستد. لبخند زده و به او اشاره میکند که مبادا گریه کند. میگوید: «نشان نده که ترسیدی. هیچ چیزی نگو. اگر احتیاج بود مراقب دو تا کوچکترها باش.» پلیس در اتاق کودکان یک هفت تیر و تعدادی نامه یافت که به نظرشان مشکوک بود. مادر درحالی که او را هدایت میکرد در گوشش گفت: «به هیچکس نگو من بازداشت شدم.» مادر به زندان «باسمانیا» درمسکو منتقل شد. جایی که آن را اینطور توصیف میکند: «وضع بسیار بدتر از آن چیزی بود که انتظارش را داشتم. من در میان یک مشت مست... در طول شب، این مستها را به داخل هدایت میکردند. آنها را بدون ترحم میزدند و بعد به داخل انفرادی میانداختند. وقتی من رسیدم رییس نگهبانان توی
صورتم فریاد کشید: «شلوارت را در آر». بعد تفتیش بدنی شروع شد. از یک بهشت به یک جهنم افتاده بودم. بلافاصله یک ضربه قوی را بالای گوشم حس کردم». الکساندر به او وعده داد که مراقبش خواهد بود. بلاانقطاع تلاش میکرد تا با وجود رفتار بدی که با او داشتند ایناسیا را از زندان نجات دهد. اما او کسی بود که حاضر نبود از اصولش کوتاه بیاید. دراینباره به او نوشت: «چه رابطه عالیای بین ماست. بهخصوص اینکه پیشنهاد دادی کمکم کنی تا از اینجا خارج شوم. خیلی نمیخواهد به خودت زحمت بدهی... اگر این برای همه باشد خوب است و من هم میپذیرم. اما اگر بهعنوان یک حالت استثنایی فقط بخواهد برای من باشد، خواهش میکنم دست به کاری نزن». بهرغم خواهش او اما الکساندر از هیچ تلاشی تا ماه ژوئن دست نکشید. سرانجام توانست او را آزاد کند. اما با او شرط کرده بودند که مراقب رفتارش باشد و گرنه ایناسیا باید خاک روسیه را ترک کند. چون متهم به تروریسم و ساخت مواد منفجره شده است.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.