به والیبالیستها با عشق و انتظار
سعید برآبادی: میگویند رفتهاند لب دریا و تشنه برگشتهاند. اما این را تلخ و ناامید نمیگویند، یک جوری میدانند که والیبالیستها سنگ تمام گذاشتهاند تا همینجا ولی خب، پنهان هم نمیکنند که اگر آمریکا را شکست داده بودند، اوضاع زمین تا آسمان فرق میکرد با حالا.
توی صف بنزین هزار تومانی ایستادهاند و گرمای دماسنج خرابکن، عرقشان را درآورده. «مهدی. ر» که در داروخانه مجاور پمپ بنزین کار میکند از همان موقع که شب قبل از بازی ایران و آمریکا به ماشینش پرچم ایران را زده، سرد نشده و هنوز پرچم سر جایش است: «اولش خیلی از دوستام مسخره میکردن، میگفتن مگه میشه والیبال ایران سه تا ست برنده باشه، حالا جز آمریکا تقریبا همه تیمهای مهم رو شکست دادن، چرا نشه؟ چرا شاد نباشیم؟ وقتی یه تیم اینطور قطاری پیروز میشه، باید رفت سراغ اونها که اصلا به کشورشون باور ندارن و ازشون پرسید، حالا چی میگی؟»
«پدرام» کارگر پمپ بنزین، به حرفهای مهدی واکنش نشان میدهد: «اینطوریهام نیست، امسال تیمهای مهم والیبال ضعیف بودن که جا برای ما باز شد.» اما جملهاش تمام نشده که تقریبا همه شنوندههای این گفتوگو میپرند وسط حرفش. آقایی که کت و شلوار پوشیده و بعدا میگوید که کارمند دولت است، میگوید: «این چه حرفیه، شما که از ما جوونتری نباید اینطوری فکر کنی، این یعنی ما هیچیم. بچهها که شبانهروز زحمت کشیدن تا تیم والیبال به اینجا برسه هیچه. این نگاه تو سن من شاید طبیعی باشه اما تو سن شما نشونه یأس و سرخوردگیه که حتی پیروزی رو هم باور نداره.»
در میان این بحث بالاگرفته، حرف از روحانی میشود، دولت جدید و یادآوری پیروزی ایران برای ورود به جام جهانی و خوشحالی مردم. «صادق حمزهای» که مسافرکش همین خط خیابان میرزای شیرازی است، آن روز را به امروز متصل میکند: «تا قبل از روحانی مردم از ورزشکارا و ورزشکارا از مردم ناامید بودن، اما وقتی که کل ایران برای تیم فوتبال ریخت بیرون و مشکلی پیش نیومد و دولت گذاشت مردم شادی کنن، برندهشدن برای همه اهمیت پیدا کرد، حالا که بهونه این شادی، فوتبال نبود، چه عیبی داره که والیبال باشه؟ مگر هلند از چهارمشدن و برزیل از سومشدن ناراحت شدن که ما واسه والیبالمون شادی نکنیم؟ دوست داشتیم آمریکا رو ببریم چون واقعا حال میداد، بعد از استیلی هیچ ورزشکاری آمریکاییها را گوشمالی نداده بود، اما نشد دیگه. حالا نباید توقعمون رو بالا ببریم، من کل والیبال رو از رادیو شنیدم، الان سه ساله که این بچهها دارن واسه این روزا آماده میشن تا مردم رو شاد کنن، چرا شاد نباشیم؟»
دلیلش را خانمی که در تاکسی حمزهای نشسته و کلافه از این سوختگیری اجباری وسط کار روزانهاش است توضیح میدهد: «سر بازی ایران- برزیل، کلی حرص خوردیم، دلمون میخواست بریم ورزشگاه اما نشد. فکر میکنم خانوما شلوغشنکردن که والیبالیستها استرس پیدا نکنن، پس ما هم از شادی بدمون نمیآد، اگه بزارن...».
پایانبندی حرف همهشان هم سانسورهای شدید پخش زنده والیبال در تلویزیون است که مذاقشان را تلخ کرده. یکی میگوید اینطور پخشکردن والیبال توهین به مخاطب است، یکی میگوید مگر در ورزشگاههای خارج چه خبر است که یک سرویس را 20 بار نشان میدهند؟ آن آقایی که کارمند است و دارد پول بنزینش را حساب میکند، میگوید: «لابد یک چیزی میدانند که سانسور میکنند.» اما پدرام تذکر میدهد «خیلی بازیها را تلویزیون سانسور میکند اما والیبال واقعا سانسور افتضاحی داشت، یک جایی حتی گوینده هم نمیدانست که الان چی به چی است...» و همه به هم پوزخند میزنند، انگار که میدانند دارند از چه چیزی حرف میزنند و باید چطور حرف بزنند که در همین گزارش هم سانسور اتفاق نیفتد. اما در لحظه خداحافظی یکی از کارگران پیر پمپ بنزین، با صدای بلند میگوید: «ولی سوم که میشیم!» و بعضیها میگویند «ایشالله»! ماشین پراید «مهدی. ر» از پمپ بنزین بیرون میرود و پرچمش در هوای داغ آخرین روزهای تیرماه تکان میخورد.
توی صف بنزین هزار تومانی ایستادهاند و گرمای دماسنج خرابکن، عرقشان را درآورده. «مهدی. ر» که در داروخانه مجاور پمپ بنزین کار میکند از همان موقع که شب قبل از بازی ایران و آمریکا به ماشینش پرچم ایران را زده، سرد نشده و هنوز پرچم سر جایش است: «اولش خیلی از دوستام مسخره میکردن، میگفتن مگه میشه والیبال ایران سه تا ست برنده باشه، حالا جز آمریکا تقریبا همه تیمهای مهم رو شکست دادن، چرا نشه؟ چرا شاد نباشیم؟ وقتی یه تیم اینطور قطاری پیروز میشه، باید رفت سراغ اونها که اصلا به کشورشون باور ندارن و ازشون پرسید، حالا چی میگی؟»
«پدرام» کارگر پمپ بنزین، به حرفهای مهدی واکنش نشان میدهد: «اینطوریهام نیست، امسال تیمهای مهم والیبال ضعیف بودن که جا برای ما باز شد.» اما جملهاش تمام نشده که تقریبا همه شنوندههای این گفتوگو میپرند وسط حرفش. آقایی که کت و شلوار پوشیده و بعدا میگوید که کارمند دولت است، میگوید: «این چه حرفیه، شما که از ما جوونتری نباید اینطوری فکر کنی، این یعنی ما هیچیم. بچهها که شبانهروز زحمت کشیدن تا تیم والیبال به اینجا برسه هیچه. این نگاه تو سن من شاید طبیعی باشه اما تو سن شما نشونه یأس و سرخوردگیه که حتی پیروزی رو هم باور نداره.»
در میان این بحث بالاگرفته، حرف از روحانی میشود، دولت جدید و یادآوری پیروزی ایران برای ورود به جام جهانی و خوشحالی مردم. «صادق حمزهای» که مسافرکش همین خط خیابان میرزای شیرازی است، آن روز را به امروز متصل میکند: «تا قبل از روحانی مردم از ورزشکارا و ورزشکارا از مردم ناامید بودن، اما وقتی که کل ایران برای تیم فوتبال ریخت بیرون و مشکلی پیش نیومد و دولت گذاشت مردم شادی کنن، برندهشدن برای همه اهمیت پیدا کرد، حالا که بهونه این شادی، فوتبال نبود، چه عیبی داره که والیبال باشه؟ مگر هلند از چهارمشدن و برزیل از سومشدن ناراحت شدن که ما واسه والیبالمون شادی نکنیم؟ دوست داشتیم آمریکا رو ببریم چون واقعا حال میداد، بعد از استیلی هیچ ورزشکاری آمریکاییها را گوشمالی نداده بود، اما نشد دیگه. حالا نباید توقعمون رو بالا ببریم، من کل والیبال رو از رادیو شنیدم، الان سه ساله که این بچهها دارن واسه این روزا آماده میشن تا مردم رو شاد کنن، چرا شاد نباشیم؟»
دلیلش را خانمی که در تاکسی حمزهای نشسته و کلافه از این سوختگیری اجباری وسط کار روزانهاش است توضیح میدهد: «سر بازی ایران- برزیل، کلی حرص خوردیم، دلمون میخواست بریم ورزشگاه اما نشد. فکر میکنم خانوما شلوغشنکردن که والیبالیستها استرس پیدا نکنن، پس ما هم از شادی بدمون نمیآد، اگه بزارن...».
پایانبندی حرف همهشان هم سانسورهای شدید پخش زنده والیبال در تلویزیون است که مذاقشان را تلخ کرده. یکی میگوید اینطور پخشکردن والیبال توهین به مخاطب است، یکی میگوید مگر در ورزشگاههای خارج چه خبر است که یک سرویس را 20 بار نشان میدهند؟ آن آقایی که کارمند است و دارد پول بنزینش را حساب میکند، میگوید: «لابد یک چیزی میدانند که سانسور میکنند.» اما پدرام تذکر میدهد «خیلی بازیها را تلویزیون سانسور میکند اما والیبال واقعا سانسور افتضاحی داشت، یک جایی حتی گوینده هم نمیدانست که الان چی به چی است...» و همه به هم پوزخند میزنند، انگار که میدانند دارند از چه چیزی حرف میزنند و باید چطور حرف بزنند که در همین گزارش هم سانسور اتفاق نیفتد. اما در لحظه خداحافظی یکی از کارگران پیر پمپ بنزین، با صدای بلند میگوید: «ولی سوم که میشیم!» و بعضیها میگویند «ایشالله»! ماشین پراید «مهدی. ر» از پمپ بنزین بیرون میرود و پرچمش در هوای داغ آخرین روزهای تیرماه تکان میخورد.
سعید برآبادی: میگویند رفتهاند لب دریا و تشنه برگشتهاند. اما این را تلخ و ناامید نمیگویند، یک جوری میدانند که والیبالیستها سنگ تمام گذاشتهاند تا همینجا ولی خب، پنهان هم نمیکنند که اگر آمریکا را شکست داده بودند، اوضاع زمین تا آسمان فرق میکرد با حالا.
توی صف بنزین هزار تومانی ایستادهاند و گرمای دماسنج خرابکن، عرقشان را درآورده. «مهدی. ر» که در داروخانه مجاور پمپ بنزین کار میکند از همان موقع که شب قبل از بازی ایران و آمریکا به ماشینش پرچم ایران را زده، سرد نشده و هنوز پرچم سر جایش است: «اولش خیلی از دوستام مسخره میکردن، میگفتن مگه میشه والیبال ایران سه تا ست برنده باشه، حالا جز آمریکا تقریبا همه تیمهای مهم رو شکست دادن، چرا نشه؟ چرا شاد نباشیم؟ وقتی یه تیم اینطور قطاری پیروز میشه، باید رفت سراغ اونها که اصلا به کشورشون باور ندارن و ازشون پرسید، حالا چی میگی؟»
«پدرام» کارگر پمپ بنزین، به حرفهای مهدی واکنش نشان میدهد: «اینطوریهام نیست، امسال تیمهای مهم والیبال ضعیف بودن که جا برای ما باز شد.» اما جملهاش تمام نشده که تقریبا همه شنوندههای این گفتوگو میپرند وسط حرفش. آقایی که کت و شلوار پوشیده و بعدا میگوید که کارمند دولت است، میگوید: «این چه حرفیه، شما که از ما جوونتری نباید اینطوری فکر کنی، این یعنی ما هیچیم. بچهها که شبانهروز زحمت کشیدن تا تیم والیبال به اینجا برسه هیچه. این نگاه تو سن من شاید طبیعی باشه اما تو سن شما نشونه یأس و سرخوردگیه که حتی پیروزی رو هم باور نداره.»
در میان این بحث بالاگرفته، حرف از روحانی میشود، دولت جدید و یادآوری پیروزی ایران برای ورود به جام جهانی و خوشحالی مردم. «صادق حمزهای» که مسافرکش همین خط خیابان میرزای شیرازی است، آن روز را به امروز متصل میکند: «تا قبل از روحانی مردم از ورزشکارا و ورزشکارا از مردم ناامید بودن، اما وقتی که کل ایران برای تیم فوتبال ریخت بیرون و مشکلی پیش نیومد و دولت گذاشت مردم شادی کنن، برندهشدن برای همه اهمیت پیدا کرد، حالا که بهونه این شادی، فوتبال نبود، چه عیبی داره که والیبال باشه؟ مگر هلند از چهارمشدن و برزیل از سومشدن ناراحت شدن که ما واسه والیبالمون شادی نکنیم؟ دوست داشتیم آمریکا رو ببریم چون واقعا حال میداد، بعد از استیلی هیچ ورزشکاری آمریکاییها را گوشمالی نداده بود، اما نشد دیگه. حالا نباید توقعمون رو بالا ببریم، من کل والیبال رو از رادیو شنیدم، الان سه ساله که این بچهها دارن واسه این روزا آماده میشن تا مردم رو شاد کنن، چرا شاد نباشیم؟»
دلیلش را خانمی که در تاکسی حمزهای نشسته و کلافه از این سوختگیری اجباری وسط کار روزانهاش است توضیح میدهد: «سر بازی ایران- برزیل، کلی حرص خوردیم، دلمون میخواست بریم ورزشگاه اما نشد. فکر میکنم خانوما شلوغشنکردن که والیبالیستها استرس پیدا نکنن، پس ما هم از شادی بدمون نمیآد، اگه بزارن...».
پایانبندی حرف همهشان هم سانسورهای شدید پخش زنده والیبال در تلویزیون است که مذاقشان را تلخ کرده. یکی میگوید اینطور پخشکردن والیبال توهین به مخاطب است، یکی میگوید مگر در ورزشگاههای خارج چه خبر است که یک سرویس را 20 بار نشان میدهند؟ آن آقایی که کارمند است و دارد پول بنزینش را حساب میکند، میگوید: «لابد یک چیزی میدانند که سانسور میکنند.» اما پدرام تذکر میدهد «خیلی بازیها را تلویزیون سانسور میکند اما والیبال واقعا سانسور افتضاحی داشت، یک جایی حتی گوینده هم نمیدانست که الان چی به چی است...» و همه به هم پوزخند میزنند، انگار که میدانند دارند از چه چیزی حرف میزنند و باید چطور حرف بزنند که در همین گزارش هم سانسور اتفاق نیفتد. اما در لحظه خداحافظی یکی از کارگران پیر پمپ بنزین، با صدای بلند میگوید: «ولی سوم که میشیم!» و بعضیها میگویند «ایشالله»! ماشین پراید «مهدی. ر» از پمپ بنزین بیرون میرود و پرچمش در هوای داغ آخرین روزهای تیرماه تکان میخورد.
توی صف بنزین هزار تومانی ایستادهاند و گرمای دماسنج خرابکن، عرقشان را درآورده. «مهدی. ر» که در داروخانه مجاور پمپ بنزین کار میکند از همان موقع که شب قبل از بازی ایران و آمریکا به ماشینش پرچم ایران را زده، سرد نشده و هنوز پرچم سر جایش است: «اولش خیلی از دوستام مسخره میکردن، میگفتن مگه میشه والیبال ایران سه تا ست برنده باشه، حالا جز آمریکا تقریبا همه تیمهای مهم رو شکست دادن، چرا نشه؟ چرا شاد نباشیم؟ وقتی یه تیم اینطور قطاری پیروز میشه، باید رفت سراغ اونها که اصلا به کشورشون باور ندارن و ازشون پرسید، حالا چی میگی؟»
«پدرام» کارگر پمپ بنزین، به حرفهای مهدی واکنش نشان میدهد: «اینطوریهام نیست، امسال تیمهای مهم والیبال ضعیف بودن که جا برای ما باز شد.» اما جملهاش تمام نشده که تقریبا همه شنوندههای این گفتوگو میپرند وسط حرفش. آقایی که کت و شلوار پوشیده و بعدا میگوید که کارمند دولت است، میگوید: «این چه حرفیه، شما که از ما جوونتری نباید اینطوری فکر کنی، این یعنی ما هیچیم. بچهها که شبانهروز زحمت کشیدن تا تیم والیبال به اینجا برسه هیچه. این نگاه تو سن من شاید طبیعی باشه اما تو سن شما نشونه یأس و سرخوردگیه که حتی پیروزی رو هم باور نداره.»
در میان این بحث بالاگرفته، حرف از روحانی میشود، دولت جدید و یادآوری پیروزی ایران برای ورود به جام جهانی و خوشحالی مردم. «صادق حمزهای» که مسافرکش همین خط خیابان میرزای شیرازی است، آن روز را به امروز متصل میکند: «تا قبل از روحانی مردم از ورزشکارا و ورزشکارا از مردم ناامید بودن، اما وقتی که کل ایران برای تیم فوتبال ریخت بیرون و مشکلی پیش نیومد و دولت گذاشت مردم شادی کنن، برندهشدن برای همه اهمیت پیدا کرد، حالا که بهونه این شادی، فوتبال نبود، چه عیبی داره که والیبال باشه؟ مگر هلند از چهارمشدن و برزیل از سومشدن ناراحت شدن که ما واسه والیبالمون شادی نکنیم؟ دوست داشتیم آمریکا رو ببریم چون واقعا حال میداد، بعد از استیلی هیچ ورزشکاری آمریکاییها را گوشمالی نداده بود، اما نشد دیگه. حالا نباید توقعمون رو بالا ببریم، من کل والیبال رو از رادیو شنیدم، الان سه ساله که این بچهها دارن واسه این روزا آماده میشن تا مردم رو شاد کنن، چرا شاد نباشیم؟»
دلیلش را خانمی که در تاکسی حمزهای نشسته و کلافه از این سوختگیری اجباری وسط کار روزانهاش است توضیح میدهد: «سر بازی ایران- برزیل، کلی حرص خوردیم، دلمون میخواست بریم ورزشگاه اما نشد. فکر میکنم خانوما شلوغشنکردن که والیبالیستها استرس پیدا نکنن، پس ما هم از شادی بدمون نمیآد، اگه بزارن...».
پایانبندی حرف همهشان هم سانسورهای شدید پخش زنده والیبال در تلویزیون است که مذاقشان را تلخ کرده. یکی میگوید اینطور پخشکردن والیبال توهین به مخاطب است، یکی میگوید مگر در ورزشگاههای خارج چه خبر است که یک سرویس را 20 بار نشان میدهند؟ آن آقایی که کارمند است و دارد پول بنزینش را حساب میکند، میگوید: «لابد یک چیزی میدانند که سانسور میکنند.» اما پدرام تذکر میدهد «خیلی بازیها را تلویزیون سانسور میکند اما والیبال واقعا سانسور افتضاحی داشت، یک جایی حتی گوینده هم نمیدانست که الان چی به چی است...» و همه به هم پوزخند میزنند، انگار که میدانند دارند از چه چیزی حرف میزنند و باید چطور حرف بزنند که در همین گزارش هم سانسور اتفاق نیفتد. اما در لحظه خداحافظی یکی از کارگران پیر پمپ بنزین، با صدای بلند میگوید: «ولی سوم که میشیم!» و بعضیها میگویند «ایشالله»! ماشین پراید «مهدی. ر» از پمپ بنزین بیرون میرود و پرچمش در هوای داغ آخرین روزهای تیرماه تکان میخورد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.