|

اختلاف طبقاتی میراث جام‌جهانی برای برزیل

مینا ساجدی‌نیا: در تمام روزهای برگزاری جام‌جهانی حرف‌وحدیث‌ها در مورد هزینه‌های هنگفت 11میلیارددلاری برگزاری جام‌جهانی و تبعات سیاسی و اقتصادی و اجتماعی که بعدها گریبان مردم این کشور را خواهد گرفت بر سر زبان‌ها بود و حتی خیلی‌ها آینده سیاسی رییس‌جمهور این کشور، دیلما روسف را به‌خاطر این همه ریخت‌وپاش و البته در روزهای آخر ناکامی برزیل با آن نتیجه حقارت‌آمیز مقابل آلمان در خطر می‌دیدند. اما در همان روزها خانم رییس‌جمهور بر این نکته تاکید کرد که هیچ‌یک از پیش‌بینی‌ها در خصوص هرج‌ومرج در فرودگاه‌ها، قطع برق و شیوع بیماری‌های مختلف در برزیل درست از آب درنیامده است و البته گفت که طبق یک سنت دیرینه و باوجود حرف‌وحدیث‌ها مردم برزیل عادت ندارند فوتبال را با سیاست قاطی کنند. اتفاقا در روزهای برگزاری جام بیستم چندان خبری هم از آشوب نبود. آنطور که از نوشته‌های خبرنگاران خارجی حاضر در برزیل برمی‌آید به جز چند مورد اعتراض آرام حرکات اعتراضی به آن معنا صورت نگرفته و اتفاقا محور تمام صحبت‌های روزمره حول‌وحوش برگزاری این مسابقات بوده است. با این همه اکثر مردمی که در روز بازی برزیل با هلند به ورزشگاه آمده بودند یا در اطراف ورزشگاه منتظر شروع بازی بودند بر این نکته تاکید داشتند که اگرچه برزیل بد بازی می‌کند و بدترین نتایج تاریخ فوتبالش را گرفته اما آنها بیشتر از دست مقامات سیاسی این کشور شاکی هستند و بیش از اینکه بخواهند اسکولاری از سمتش کناره‌گیری کند خواهان برکناری رییس‌جمهور هستند. این در حالی است که تازه‌ترین نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد روسف همچنان نامزد پیشتاز در انتخابات ریاست‌جمهوری آینده خواهد بود و در این مدت تلاش زیادی را برای ارتقای وضعیت اجتماعی و اقتصادی برزیل آغاز کرده است. شاید غیرمنطقی به‌نظر برسد اما در کشوری مثل برزیل باوجود ادعای دیلما روسف، موفقیت یا عدم‌موفقیت در یک رویداد ورزشی به‌خصوص فوتبال می‌تواند موجبات محبوبیت یا تنفر از یک سیاستمدار را به همراه داشته باشد به خصوص در مورد رویداد عظیمی مثل جام‌جهانی که عموم مردم با میزبانی و صرف هزینه‌های هنگفت ملی در جهت میزبانی هر چه بهتر از همان ابتدا مخالفت کرده‌اند. روسف که در گذشته یک پارتیزان مارکسیست بوده حالا در کسوت یک سیاستمدار میانه‌رو حتی تا قبل از برگزاری جام‌جهانی مخالفان زیادی داشت. اگر قسمت عمده این مخالفت را ریشه در فرهنگ آمریکای‌جنوبی و نپذیرفتن یک زن در کسوت رییس‌جمهور بدانیم، اکثر مخالفان از عمل‌نکردن به وعده‌های روزهای انتخابات و وعده‌ووعیدهای اقتصادی که عملی نشد، دلخورند. هر چند گفته می‌شود میراث جام‌جهانی برزیل برای مردم این کشور ارتقای سطح سرمایه‌گذاری خصوصی در این کشور خواهد بود، اما با وجود اینکه طی 10سال گذشته توسعه اقتصادی در این کشور رشد فراوانی داشته، هنوز 11درصد جمعیت این اقتصاد نوظهور با درآمد روزانه کمتر از دو دلار زیر خط فقر زندگی می‌کنند که این میزان فقر شش‌برابر کشور همسایه یعنی آرژانتین است. در واقع برزیلی‌ها قصد داشتند جام‌جهانی را از طریق سرمایه‌گذاری شرکت‌های خصوصی برگزار کنند تا از این راه هم فرصت‌های شغلی ایجاد کنند و هم از طریق صنعت توریسم و آمدن گردشگر در ایام برگزاری جام‌جهانی روند بهبود اقتصاد کشور را ادامه دهند. شاید به‌خاطر جامه عمل پوشاندن به این ایده بود که شهرهایی مثل مانوئوس و ناتال هم که فرهنگ فوتبال کمتر در آنها جریان دارد به عنوان دو شهر میزبان جام‌جهانی انتخاب شدند. برزیلی‌ها جام‌جهانی را با هزینه بالغ بر 11میلیارددلار برگزار کردند و شاید این مبلغ برای کشوری با 200میلیون‌نفر جمعیت مبلغ چندان زیادی نباشد اما وقتی بدانیم گاهی بودجه یک‌نفر برای یک وعده غذا تنها یک پنی است برای مردمی که به سیاستمدارانشان هم اعتمادی ندارند هزینه‌ای کمرشکن می‌شود. با این همه برزیل بزرگ‌ترین کشور و قطب اقتصادی آمریکای‌جنوبی است و این کشور در طول دهه‌های گذشته شاهد دستاوردهای زیادی، از آن جمله اقتصاد قدرتمندتر و توجه بیشتر به نیازهای اقشار فقیر جامعه بوده؛ اما مشکل عمده، توزیع نابرابر درآمد‌هاست. به گفته منتقدان، میلیون‌هادلاری که باید برای ارایه خدمات پزشکی بهتر، خدمات آموزشی، حمل و نقل و امور مسکن در برزیل هزینه شود برای میزبانی این رویداد ورزشی هزینه شده و شاید میراث جام‌جهانی برزیل برای ساکنان کشور قهوه فقط افزایش شکاف میان طبقه فقیر و غنی بوده است.
مینا ساجدی‌نیا: در تمام روزهای برگزاری جام‌جهانی حرف‌وحدیث‌ها در مورد هزینه‌های هنگفت 11میلیارددلاری برگزاری جام‌جهانی و تبعات سیاسی و اقتصادی و اجتماعی که بعدها گریبان مردم این کشور را خواهد گرفت بر سر زبان‌ها بود و حتی خیلی‌ها آینده سیاسی رییس‌جمهور این کشور، دیلما روسف را به‌خاطر این همه ریخت‌وپاش و البته در روزهای آخر ناکامی برزیل با آن نتیجه حقارت‌آمیز مقابل آلمان در خطر می‌دیدند. اما در همان روزها خانم رییس‌جمهور بر این نکته تاکید کرد که هیچ‌یک از پیش‌بینی‌ها در خصوص هرج‌ومرج در فرودگاه‌ها، قطع برق و شیوع بیماری‌های مختلف در برزیل درست از آب درنیامده است و البته گفت که طبق یک سنت دیرینه و باوجود حرف‌وحدیث‌ها مردم برزیل عادت ندارند فوتبال را با سیاست قاطی کنند. اتفاقا در روزهای برگزاری جام بیستم چندان خبری هم از آشوب نبود. آنطور که از نوشته‌های خبرنگاران خارجی حاضر در برزیل برمی‌آید به جز چند مورد اعتراض آرام حرکات اعتراضی به آن معنا صورت نگرفته و اتفاقا محور تمام صحبت‌های روزمره حول‌وحوش برگزاری این مسابقات بوده است. با این همه اکثر مردمی که در روز بازی برزیل با هلند به ورزشگاه آمده بودند یا در اطراف ورزشگاه منتظر شروع بازی بودند بر این نکته تاکید داشتند که اگرچه برزیل بد بازی می‌کند و بدترین نتایج تاریخ فوتبالش را گرفته اما آنها بیشتر از دست مقامات سیاسی این کشور شاکی هستند و بیش از اینکه بخواهند اسکولاری از سمتش کناره‌گیری کند خواهان برکناری رییس‌جمهور هستند. این در حالی است که تازه‌ترین نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد روسف همچنان نامزد پیشتاز در انتخابات ریاست‌جمهوری آینده خواهد بود و در این مدت تلاش زیادی را برای ارتقای وضعیت اجتماعی و اقتصادی برزیل آغاز کرده است. شاید غیرمنطقی به‌نظر برسد اما در کشوری مثل برزیل باوجود ادعای دیلما روسف، موفقیت یا عدم‌موفقیت در یک رویداد ورزشی به‌خصوص فوتبال می‌تواند موجبات محبوبیت یا تنفر از یک سیاستمدار را به همراه داشته باشد به خصوص در مورد رویداد عظیمی مثل جام‌جهانی که عموم مردم با میزبانی و صرف هزینه‌های هنگفت ملی در جهت میزبانی هر چه بهتر از همان ابتدا مخالفت کرده‌اند. روسف که در گذشته یک پارتیزان مارکسیست بوده حالا در کسوت یک سیاستمدار میانه‌رو حتی تا قبل از برگزاری جام‌جهانی مخالفان زیادی داشت. اگر قسمت عمده این مخالفت را ریشه در فرهنگ آمریکای‌جنوبی و نپذیرفتن یک زن در کسوت رییس‌جمهور بدانیم، اکثر مخالفان از عمل‌نکردن به وعده‌های روزهای انتخابات و وعده‌ووعیدهای اقتصادی که عملی نشد، دلخورند. هر چند گفته می‌شود میراث جام‌جهانی برزیل برای مردم این کشور ارتقای سطح سرمایه‌گذاری خصوصی در این کشور خواهد بود، اما با وجود اینکه طی 10سال گذشته توسعه اقتصادی در این کشور رشد فراوانی داشته، هنوز 11درصد جمعیت این اقتصاد نوظهور با درآمد روزانه کمتر از دو دلار زیر خط فقر زندگی می‌کنند که این میزان فقر شش‌برابر کشور همسایه یعنی آرژانتین است. در واقع برزیلی‌ها قصد داشتند جام‌جهانی را از طریق سرمایه‌گذاری شرکت‌های خصوصی برگزار کنند تا از این راه هم فرصت‌های شغلی ایجاد کنند و هم از طریق صنعت توریسم و آمدن گردشگر در ایام برگزاری جام‌جهانی روند بهبود اقتصاد کشور را ادامه دهند. شاید به‌خاطر جامه عمل پوشاندن به این ایده بود که شهرهایی مثل مانوئوس و ناتال هم که فرهنگ فوتبال کمتر در آنها جریان دارد به عنوان دو شهر میزبان جام‌جهانی انتخاب شدند. برزیلی‌ها جام‌جهانی را با هزینه بالغ بر 11میلیارددلار برگزار کردند و شاید این مبلغ برای کشوری با 200میلیون‌نفر جمعیت مبلغ چندان زیادی نباشد اما وقتی بدانیم گاهی بودجه یک‌نفر برای یک وعده غذا تنها یک پنی است برای مردمی که به سیاستمدارانشان هم اعتمادی ندارند هزینه‌ای کمرشکن می‌شود. با این همه برزیل بزرگ‌ترین کشور و قطب اقتصادی آمریکای‌جنوبی است و این کشور در طول دهه‌های گذشته شاهد دستاوردهای زیادی، از آن جمله اقتصاد قدرتمندتر و توجه بیشتر به نیازهای اقشار فقیر جامعه بوده؛ اما مشکل عمده، توزیع نابرابر درآمد‌هاست. به گفته منتقدان، میلیون‌هادلاری که باید برای ارایه خدمات پزشکی بهتر، خدمات آموزشی، حمل و نقل و امور مسکن در برزیل هزینه شود برای میزبانی این رویداد ورزشی هزینه شده و شاید میراث جام‌جهانی برزیل برای ساکنان کشور قهوه فقط افزایش شکاف میان طبقه فقیر و غنی بوده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.