خواب شیرین
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
- دوشیزه کلارا.
- کی باهاش کار دارد؟
- به او بگو همان آقایی که او را کنار اوستیا دیدی».
وقتی کلارا گوشی را گرفت، فقط شنید: «ساعت هفت عصر، قصر ونیز» و این یک دعوت آمرانه بود.
روزی که کلارا متولد شد (28 مارس 1912) دقیقا همان روزی بود که بنیتوموسولینی، سوسیالیست انقلابی 29ساله در زندان فولی محبوس بود. کلارا در یک خانواده بورژوازی محترم و در محله «لانگوتور» رم ساکن بود. پدرش پزشک مخصوص پدرپیوس یازدهم در واتیکان بود. از این رو خانوادهشان در ابتدای قرن بیستم جایگاهی محترمانه و مهم داشت. کلارا وسواس داشت و نگران آن بود که از عشق دوچه دچار بیماریهای جسمی و روحی شود. در خوردن شکلات زیادهروی میکرد. تقریبا غیر از آن، چیز دیگری نمیخورد. همین مساله مادرش را به شدت ناامید کرده بود. او دانشآموزی بود که درس را دوست نداشت. ارادهای ضعیف داشت و موسیقی را بر درس ترجیح میداد. ویلن و پیانو مینواخت. اما این دو از شدت عطش او نمیکاست. مشتاق «لیوپاردی» و «شوپان» بود. تعریف میکرد که در کودکی مادرش کیکی پخته بود و او به زبان لاتین روی آن کلمه دوچه را نوشته بود.
29 آوریل سال 1932 ساعت تقریبا به نزدیک هفت عصر رسید. کلارا به قصر ونیز نزدیک شد. قلبش داشت به شدت میکوبید. موسولینی در سالن «نقشه زمین» منتظرش بود و هزار سوال در ذهنش میچرخید. درباره اشتیاق خود به نقاشی و ادبیات و موسیقی گفت. با احترام از عشق خود به «پترارک» و «لیوپاردی» یاد کرد. مادرکلار بیصبرانه بیرون قصر در اتومبیلش منتظر ماند. دلشوره عجیبی گرفته بود. دیداری افلاطونی بود. چند بار دیگر نیز تکرار شد. آنهم در فاصله چند ماه. این دیدارها به فرصت گفتوگوهای صمیمانهتر منجر شد. نزد او شکایت کرد: «بوی بهار را حس میکنی؟ من از زندگی در این شهر رنج میبرم. با وجود اینکه همه چیز هست، احساس تنهایی میکنم. بدون دوست.» همچنین با او درباره گذر ایام که از آن گریزی نیست، صحبت کرد و از پدر مرحومش. دخترک را «پیکولا» صدا میزد. یعنی «کوچک» یا «طفلکم». با احترام و محبت با او برخورد میکرد. رفتاری که از این درنده وحشی بعید به نظر میرسید.
بین آن دو فضایی به وجود آمد؛ یک بازی عاشقانه که در آن ابهامی وجود نداشت. کلارا هر روز برای او نامههای آتشین مینوشت.
22مارس سال 1933 بود: «در خواب تو را ديدم. در تمام اعضاي بدنم روحي از زندگي و زيبايي دميده شد. با من درخواب حرف ميزدي. صداي شيرين و موزوني داشتي. لبخند گرم تو مانند لبخند خورشيد بود... مرا سرزنش نکن. من به تو فکر ميکنم. من شيفته تو هستم.»
به او قول داد هرروز با او تماس تلفني بگيرد. بين ساعت پنج و شش بعدازظهر. اين حرفش را جدي گرفت.
«آه. تواينجايي؟ خيليخب. ميخواستم مطمئن شوم که واقعا همانطور که گفته بودي بين ساعت پنج و شش بعدازظهر منتظرم ميماني.
-داري ميبيني که من همينجا هستم. بين ساعتهاي پنج و شش. چرا باور نميکردي؟
- ما هرگز نبايد کسي را باور کنيم. کسي چه ميداند؟
- چه آدم بدجنسي!
- آه... . پس معتقدم ميتوانيم اين هفته همديگر را ببينيم».
روز بعد، رفت تا بنيتو را در قصر ونيز ملاقات کند. پس از سلام و درود از او پرسيد:
- حال نامزدت چطور است؟
- اين مسايل به رضايت جنابعالي بستگي دارد.
- به من؟ نه! ميداني که اين غيرممکن است.
بنيتو به همان روش ادامه داد و تقريبا هرروز با او تماس تلفني داشت. درعين حال رد ميکرد که رابطهاش با آن دختر جوان داراي باري عاطفي است.
- چرا آمدي؟ اين غيرممکن است. مسخره ميکنند.
ولي... تو قول اين هفته را داده بودي. از آن گذشته، چيزي نيست. چرا؟ ميخواهي مرا عذاب بدهي.
- کی باهاش کار دارد؟
- به او بگو همان آقایی که او را کنار اوستیا دیدی».
وقتی کلارا گوشی را گرفت، فقط شنید: «ساعت هفت عصر، قصر ونیز» و این یک دعوت آمرانه بود.
روزی که کلارا متولد شد (28 مارس 1912) دقیقا همان روزی بود که بنیتوموسولینی، سوسیالیست انقلابی 29ساله در زندان فولی محبوس بود. کلارا در یک خانواده بورژوازی محترم و در محله «لانگوتور» رم ساکن بود. پدرش پزشک مخصوص پدرپیوس یازدهم در واتیکان بود. از این رو خانوادهشان در ابتدای قرن بیستم جایگاهی محترمانه و مهم داشت. کلارا وسواس داشت و نگران آن بود که از عشق دوچه دچار بیماریهای جسمی و روحی شود. در خوردن شکلات زیادهروی میکرد. تقریبا غیر از آن، چیز دیگری نمیخورد. همین مساله مادرش را به شدت ناامید کرده بود. او دانشآموزی بود که درس را دوست نداشت. ارادهای ضعیف داشت و موسیقی را بر درس ترجیح میداد. ویلن و پیانو مینواخت. اما این دو از شدت عطش او نمیکاست. مشتاق «لیوپاردی» و «شوپان» بود. تعریف میکرد که در کودکی مادرش کیکی پخته بود و او به زبان لاتین روی آن کلمه دوچه را نوشته بود.
29 آوریل سال 1932 ساعت تقریبا به نزدیک هفت عصر رسید. کلارا به قصر ونیز نزدیک شد. قلبش داشت به شدت میکوبید. موسولینی در سالن «نقشه زمین» منتظرش بود و هزار سوال در ذهنش میچرخید. درباره اشتیاق خود به نقاشی و ادبیات و موسیقی گفت. با احترام از عشق خود به «پترارک» و «لیوپاردی» یاد کرد. مادرکلار بیصبرانه بیرون قصر در اتومبیلش منتظر ماند. دلشوره عجیبی گرفته بود. دیداری افلاطونی بود. چند بار دیگر نیز تکرار شد. آنهم در فاصله چند ماه. این دیدارها به فرصت گفتوگوهای صمیمانهتر منجر شد. نزد او شکایت کرد: «بوی بهار را حس میکنی؟ من از زندگی در این شهر رنج میبرم. با وجود اینکه همه چیز هست، احساس تنهایی میکنم. بدون دوست.» همچنین با او درباره گذر ایام که از آن گریزی نیست، صحبت کرد و از پدر مرحومش. دخترک را «پیکولا» صدا میزد. یعنی «کوچک» یا «طفلکم». با احترام و محبت با او برخورد میکرد. رفتاری که از این درنده وحشی بعید به نظر میرسید.
بین آن دو فضایی به وجود آمد؛ یک بازی عاشقانه که در آن ابهامی وجود نداشت. کلارا هر روز برای او نامههای آتشین مینوشت.
22مارس سال 1933 بود: «در خواب تو را ديدم. در تمام اعضاي بدنم روحي از زندگي و زيبايي دميده شد. با من درخواب حرف ميزدي. صداي شيرين و موزوني داشتي. لبخند گرم تو مانند لبخند خورشيد بود... مرا سرزنش نکن. من به تو فکر ميکنم. من شيفته تو هستم.»
به او قول داد هرروز با او تماس تلفني بگيرد. بين ساعت پنج و شش بعدازظهر. اين حرفش را جدي گرفت.
«آه. تواينجايي؟ خيليخب. ميخواستم مطمئن شوم که واقعا همانطور که گفته بودي بين ساعت پنج و شش بعدازظهر منتظرم ميماني.
-داري ميبيني که من همينجا هستم. بين ساعتهاي پنج و شش. چرا باور نميکردي؟
- ما هرگز نبايد کسي را باور کنيم. کسي چه ميداند؟
- چه آدم بدجنسي!
- آه... . پس معتقدم ميتوانيم اين هفته همديگر را ببينيم».
روز بعد، رفت تا بنيتو را در قصر ونيز ملاقات کند. پس از سلام و درود از او پرسيد:
- حال نامزدت چطور است؟
- اين مسايل به رضايت جنابعالي بستگي دارد.
- به من؟ نه! ميداني که اين غيرممکن است.
بنيتو به همان روش ادامه داد و تقريبا هرروز با او تماس تلفني داشت. درعين حال رد ميکرد که رابطهاش با آن دختر جوان داراي باري عاطفي است.
- چرا آمدي؟ اين غيرممکن است. مسخره ميکنند.
ولي... تو قول اين هفته را داده بودي. از آن گذشته، چيزي نيست. چرا؟ ميخواهي مرا عذاب بدهي.
ادامه دارد...
- دوشیزه کلارا.
- کی باهاش کار دارد؟
- به او بگو همان آقایی که او را کنار اوستیا دیدی».
وقتی کلارا گوشی را گرفت، فقط شنید: «ساعت هفت عصر، قصر ونیز» و این یک دعوت آمرانه بود.
روزی که کلارا متولد شد (28 مارس 1912) دقیقا همان روزی بود که بنیتوموسولینی، سوسیالیست انقلابی 29ساله در زندان فولی محبوس بود. کلارا در یک خانواده بورژوازی محترم و در محله «لانگوتور» رم ساکن بود. پدرش پزشک مخصوص پدرپیوس یازدهم در واتیکان بود. از این رو خانوادهشان در ابتدای قرن بیستم جایگاهی محترمانه و مهم داشت. کلارا وسواس داشت و نگران آن بود که از عشق دوچه دچار بیماریهای جسمی و روحی شود. در خوردن شکلات زیادهروی میکرد. تقریبا غیر از آن، چیز دیگری نمیخورد. همین مساله مادرش را به شدت ناامید کرده بود. او دانشآموزی بود که درس را دوست نداشت. ارادهای ضعیف داشت و موسیقی را بر درس ترجیح میداد. ویلن و پیانو مینواخت. اما این دو از شدت عطش او نمیکاست. مشتاق «لیوپاردی» و «شوپان» بود. تعریف میکرد که در کودکی مادرش کیکی پخته بود و او به زبان لاتین روی آن کلمه دوچه را نوشته بود.
29 آوریل سال 1932 ساعت تقریبا به نزدیک هفت عصر رسید. کلارا به قصر ونیز نزدیک شد. قلبش داشت به شدت میکوبید. موسولینی در سالن «نقشه زمین» منتظرش بود و هزار سوال در ذهنش میچرخید. درباره اشتیاق خود به نقاشی و ادبیات و موسیقی گفت. با احترام از عشق خود به «پترارک» و «لیوپاردی» یاد کرد. مادرکلار بیصبرانه بیرون قصر در اتومبیلش منتظر ماند. دلشوره عجیبی گرفته بود. دیداری افلاطونی بود. چند بار دیگر نیز تکرار شد. آنهم در فاصله چند ماه. این دیدارها به فرصت گفتوگوهای صمیمانهتر منجر شد. نزد او شکایت کرد: «بوی بهار را حس میکنی؟ من از زندگی در این شهر رنج میبرم. با وجود اینکه همه چیز هست، احساس تنهایی میکنم. بدون دوست.» همچنین با او درباره گذر ایام که از آن گریزی نیست، صحبت کرد و از پدر مرحومش. دخترک را «پیکولا» صدا میزد. یعنی «کوچک» یا «طفلکم». با احترام و محبت با او برخورد میکرد. رفتاری که از این درنده وحشی بعید به نظر میرسید.
بین آن دو فضایی به وجود آمد؛ یک بازی عاشقانه که در آن ابهامی وجود نداشت. کلارا هر روز برای او نامههای آتشین مینوشت.
22مارس سال 1933 بود: «در خواب تو را ديدم. در تمام اعضاي بدنم روحي از زندگي و زيبايي دميده شد. با من درخواب حرف ميزدي. صداي شيرين و موزوني داشتي. لبخند گرم تو مانند لبخند خورشيد بود... مرا سرزنش نکن. من به تو فکر ميکنم. من شيفته تو هستم.»
به او قول داد هرروز با او تماس تلفني بگيرد. بين ساعت پنج و شش بعدازظهر. اين حرفش را جدي گرفت.
«آه. تواينجايي؟ خيليخب. ميخواستم مطمئن شوم که واقعا همانطور که گفته بودي بين ساعت پنج و شش بعدازظهر منتظرم ميماني.
-داري ميبيني که من همينجا هستم. بين ساعتهاي پنج و شش. چرا باور نميکردي؟
- ما هرگز نبايد کسي را باور کنيم. کسي چه ميداند؟
- چه آدم بدجنسي!
- آه... . پس معتقدم ميتوانيم اين هفته همديگر را ببينيم».
روز بعد، رفت تا بنيتو را در قصر ونيز ملاقات کند. پس از سلام و درود از او پرسيد:
- حال نامزدت چطور است؟
- اين مسايل به رضايت جنابعالي بستگي دارد.
- به من؟ نه! ميداني که اين غيرممکن است.
بنيتو به همان روش ادامه داد و تقريبا هرروز با او تماس تلفني داشت. درعين حال رد ميکرد که رابطهاش با آن دختر جوان داراي باري عاطفي است.
- چرا آمدي؟ اين غيرممکن است. مسخره ميکنند.
ولي... تو قول اين هفته را داده بودي. از آن گذشته، چيزي نيست. چرا؟ ميخواهي مرا عذاب بدهي.
- کی باهاش کار دارد؟
- به او بگو همان آقایی که او را کنار اوستیا دیدی».
وقتی کلارا گوشی را گرفت، فقط شنید: «ساعت هفت عصر، قصر ونیز» و این یک دعوت آمرانه بود.
روزی که کلارا متولد شد (28 مارس 1912) دقیقا همان روزی بود که بنیتوموسولینی، سوسیالیست انقلابی 29ساله در زندان فولی محبوس بود. کلارا در یک خانواده بورژوازی محترم و در محله «لانگوتور» رم ساکن بود. پدرش پزشک مخصوص پدرپیوس یازدهم در واتیکان بود. از این رو خانوادهشان در ابتدای قرن بیستم جایگاهی محترمانه و مهم داشت. کلارا وسواس داشت و نگران آن بود که از عشق دوچه دچار بیماریهای جسمی و روحی شود. در خوردن شکلات زیادهروی میکرد. تقریبا غیر از آن، چیز دیگری نمیخورد. همین مساله مادرش را به شدت ناامید کرده بود. او دانشآموزی بود که درس را دوست نداشت. ارادهای ضعیف داشت و موسیقی را بر درس ترجیح میداد. ویلن و پیانو مینواخت. اما این دو از شدت عطش او نمیکاست. مشتاق «لیوپاردی» و «شوپان» بود. تعریف میکرد که در کودکی مادرش کیکی پخته بود و او به زبان لاتین روی آن کلمه دوچه را نوشته بود.
29 آوریل سال 1932 ساعت تقریبا به نزدیک هفت عصر رسید. کلارا به قصر ونیز نزدیک شد. قلبش داشت به شدت میکوبید. موسولینی در سالن «نقشه زمین» منتظرش بود و هزار سوال در ذهنش میچرخید. درباره اشتیاق خود به نقاشی و ادبیات و موسیقی گفت. با احترام از عشق خود به «پترارک» و «لیوپاردی» یاد کرد. مادرکلار بیصبرانه بیرون قصر در اتومبیلش منتظر ماند. دلشوره عجیبی گرفته بود. دیداری افلاطونی بود. چند بار دیگر نیز تکرار شد. آنهم در فاصله چند ماه. این دیدارها به فرصت گفتوگوهای صمیمانهتر منجر شد. نزد او شکایت کرد: «بوی بهار را حس میکنی؟ من از زندگی در این شهر رنج میبرم. با وجود اینکه همه چیز هست، احساس تنهایی میکنم. بدون دوست.» همچنین با او درباره گذر ایام که از آن گریزی نیست، صحبت کرد و از پدر مرحومش. دخترک را «پیکولا» صدا میزد. یعنی «کوچک» یا «طفلکم». با احترام و محبت با او برخورد میکرد. رفتاری که از این درنده وحشی بعید به نظر میرسید.
بین آن دو فضایی به وجود آمد؛ یک بازی عاشقانه که در آن ابهامی وجود نداشت. کلارا هر روز برای او نامههای آتشین مینوشت.
22مارس سال 1933 بود: «در خواب تو را ديدم. در تمام اعضاي بدنم روحي از زندگي و زيبايي دميده شد. با من درخواب حرف ميزدي. صداي شيرين و موزوني داشتي. لبخند گرم تو مانند لبخند خورشيد بود... مرا سرزنش نکن. من به تو فکر ميکنم. من شيفته تو هستم.»
به او قول داد هرروز با او تماس تلفني بگيرد. بين ساعت پنج و شش بعدازظهر. اين حرفش را جدي گرفت.
«آه. تواينجايي؟ خيليخب. ميخواستم مطمئن شوم که واقعا همانطور که گفته بودي بين ساعت پنج و شش بعدازظهر منتظرم ميماني.
-داري ميبيني که من همينجا هستم. بين ساعتهاي پنج و شش. چرا باور نميکردي؟
- ما هرگز نبايد کسي را باور کنيم. کسي چه ميداند؟
- چه آدم بدجنسي!
- آه... . پس معتقدم ميتوانيم اين هفته همديگر را ببينيم».
روز بعد، رفت تا بنيتو را در قصر ونيز ملاقات کند. پس از سلام و درود از او پرسيد:
- حال نامزدت چطور است؟
- اين مسايل به رضايت جنابعالي بستگي دارد.
- به من؟ نه! ميداني که اين غيرممکن است.
بنيتو به همان روش ادامه داد و تقريبا هرروز با او تماس تلفني داشت. درعين حال رد ميکرد که رابطهاش با آن دختر جوان داراي باري عاطفي است.
- چرا آمدي؟ اين غيرممکن است. مسخره ميکنند.
ولي... تو قول اين هفته را داده بودي. از آن گذشته، چيزي نيست. چرا؟ ميخواهي مرا عذاب بدهي.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.