«جام» جانبخش در زلزله رودبار
جهانگیر کوثری
امروز تیمملی فوتبال ایران در دومین بازی خود در جامجهانی 2014 در شهر بلوهوریزنته در مقابل یکی از بزرگترین تیمهای جهان یعنی آرژانتین قرار میگیرد. تساوی ایران در مقابل نیجریه، روزنههایی را در ذهن ایرانیها باز کرد که میشود برد و نباخت و حتی موقعیت گل هم داشت. نیجریه در رده پنجم ردهبندی فیفا در سال 1994 قرار گرفت و قهرمان جام ملتهای آفریقا نیز در سال 2014 است. از این لقبهای آبکی هم - که گزارشگران ما ردیف میکنند- مثل عقابهای برتر و عقابهای سبز با خود یدک میکشد. چهاربار در جامجهانی بوده و بازیکنانی چون اینما(لیل فرانسه)، جوزف یوبو(نوریچسیتی انگلیس)، اچیله (موناکو)، اوبی میکل (چلسی) و دیگر باشگاههای بزرگ جهان را دارد. نیجریه تیم کمی نبود و میخواهم از نتیجهای که ایران در مقابل این تیم گرفت دفاع کنم. این شکل بازی در فوتبال نیز نوعی سنجیده و متکی بر تاکتیک است. بازی امروز ما در مقابل آرژانتین است، قله بزرگترین بازیکنان جهان که به اعجوبههای تاریخ پیوستهاند و لقب نابغه گرفتهاند، یعنی توانستهاند مسیر طبیعی این پدیده را تغییر دهند. «مارادونا» و حالا «مسی» در این کشور و تاریخ استابیلد آقای گل
اولین دوره جامجهانی (1930) تا لوییز مونتی و کارلوس پیکله، ماریوکمپس، پاسارلا، آیالا و کانیگیا را داشتهاند. امروز 31خرداد سال 1393 است.
24سال پیش در چنین روزی که بازیهای جامجهانی 1990 در ایتالیا جریان داشت، در ساعت 24 در اوایل نیمه دوم بازی برزیل و اسکاتلند که در گروه سوم در شهر تورین و ورزشگاه «دلآلپی» برگزار میشد، من در استودیو پخش تلویزیون که در محل ساختمان پخش خبر امروز بود این بازی را گزارش میکردم. در داخل استودیو تنها بودم و در پشت شیشه بقیه همکاران مشغول بودند. در این جمله بودم که آلمائو پاس عرضی خوبی برای جورجینیو فراهم میکند،روماریو به راست حرکت میکند و کاره کا در جهت مخالف خط دفاعی اسکاتلند را به خود مشغول میکند که ناگهان ساختمان لرزید، مونیتور مقابلم تکان شدیدی خورد و اکثر کسانی که در اتاق فرمان بودند، به بیرون ساختمان فرار کردند. من ماندم و میکروفن باز و بازی برزیل و اسکاتلند و ضربهای که کارهکا به بیرون زد، پس از چند لحظه ترسیدم. هیچکس نبود و از پشت میکروفن بلند شدم و من هم به بیرون ساختمان پخش آمدم. زلزله... زلزله و شدت آن که آنتنهای بالای ساختمان پخش را بههم کوبیده بود. خدایا... دوباره به داخل استودیو آمدم و بازی را گزارش کردم اما تمام فکر و حواسم به حادثهای بود که خبر نداده بود. در نزدیکی شهر رودبار در ناحیه طارم علیا، اتفاق بر زمین گیلان نشسته بود. در یک منطقه پرجمعیت و در 19کیلومتری زمین 35هزارنفر در 60ثانیه از ما جدا شدند و رفتند 500هزارنفر بیخانمان شدند. 4/7 ریشتر برای تارومارکردن تمام آن منطقه کافی بود. فقط در روستای حیر از بخش الموت 500نفر کشته شدند. منجیل، لوشان، رودبار و قاقازان که جای خود دارند. شدت زلزله بهاندازهای بود که فرصت نجات را از دست دادیم و تنها عباس کیارستمی با «زندگی و دیگر هیچ» و «درختان زیتون» سهگانه خود را با «خانه دوست کجاست» تکمیل کرد تا از احمد و بابک احمدپور خبری بگیرد. قهرمانان خانه دوست کجاست زنده بودند و فوتبال برزیل و اسکاتلند را تماشا میکردند. برای برزیل مولر که جانشین روماریو شده بود گل زد و بازی به پایان رسید، اما من هنوز در فکر زلزله رودبار بودم، که سینه زمینِ به زنجیربسته کهنسال در یک تکان خشم یا هقهق گریه بالا آمد و در یکدقیقه سراسر مسین، 20قرن افتخار و 60هزار آدمی در خاک فرو رفت. آنها که خواب بودند زیر آوار ماندند و احمد و بابک و بقیه که فوتبال نگاه میکردند فرار کردند. فوتبال و جامجهانی در این مهربانی که جان بعضی از همخاکیان ما را نجات داد به ما یادآور شد که دوستداشتن را از نو زادهشدن باور بداریم. آن شب در غوغای اخبار زمینلرزه رودبار، از جامجم پیاده به طرف میرداماد به راه افتادم. شتاب رسیدن به خانه خود را از یاد برده بودم، با خود فکر میکردم «رنجبردن، آموختن است» و میخواهیم امشب به تماشای ایران و آرژانتین بنشینیم! در روشنایی مهتاب باید مراقب آتش هم بود.
24سال پیش در چنین روزی که بازیهای جامجهانی 1990 در ایتالیا جریان داشت، در ساعت 24 در اوایل نیمه دوم بازی برزیل و اسکاتلند که در گروه سوم در شهر تورین و ورزشگاه «دلآلپی» برگزار میشد، من در استودیو پخش تلویزیون که در محل ساختمان پخش خبر امروز بود این بازی را گزارش میکردم. در داخل استودیو تنها بودم و در پشت شیشه بقیه همکاران مشغول بودند. در این جمله بودم که آلمائو پاس عرضی خوبی برای جورجینیو فراهم میکند،روماریو به راست حرکت میکند و کاره کا در جهت مخالف خط دفاعی اسکاتلند را به خود مشغول میکند که ناگهان ساختمان لرزید، مونیتور مقابلم تکان شدیدی خورد و اکثر کسانی که در اتاق فرمان بودند، به بیرون ساختمان فرار کردند. من ماندم و میکروفن باز و بازی برزیل و اسکاتلند و ضربهای که کارهکا به بیرون زد، پس از چند لحظه ترسیدم. هیچکس نبود و از پشت میکروفن بلند شدم و من هم به بیرون ساختمان پخش آمدم. زلزله... زلزله و شدت آن که آنتنهای بالای ساختمان پخش را بههم کوبیده بود. خدایا... دوباره به داخل استودیو آمدم و بازی را گزارش کردم اما تمام فکر و حواسم به حادثهای بود که خبر نداده بود. در نزدیکی شهر رودبار در ناحیه طارم علیا، اتفاق بر زمین گیلان نشسته بود. در یک منطقه پرجمعیت و در 19کیلومتری زمین 35هزارنفر در 60ثانیه از ما جدا شدند و رفتند 500هزارنفر بیخانمان شدند. 4/7 ریشتر برای تارومارکردن تمام آن منطقه کافی بود. فقط در روستای حیر از بخش الموت 500نفر کشته شدند. منجیل، لوشان، رودبار و قاقازان که جای خود دارند. شدت زلزله بهاندازهای بود که فرصت نجات را از دست دادیم و تنها عباس کیارستمی با «زندگی و دیگر هیچ» و «درختان زیتون» سهگانه خود را با «خانه دوست کجاست» تکمیل کرد تا از احمد و بابک احمدپور خبری بگیرد. قهرمانان خانه دوست کجاست زنده بودند و فوتبال برزیل و اسکاتلند را تماشا میکردند. برای برزیل مولر که جانشین روماریو شده بود گل زد و بازی به پایان رسید، اما من هنوز در فکر زلزله رودبار بودم، که سینه زمینِ به زنجیربسته کهنسال در یک تکان خشم یا هقهق گریه بالا آمد و در یکدقیقه سراسر مسین، 20قرن افتخار و 60هزار آدمی در خاک فرو رفت. آنها که خواب بودند زیر آوار ماندند و احمد و بابک و بقیه که فوتبال نگاه میکردند فرار کردند. فوتبال و جامجهانی در این مهربانی که جان بعضی از همخاکیان ما را نجات داد به ما یادآور شد که دوستداشتن را از نو زادهشدن باور بداریم. آن شب در غوغای اخبار زمینلرزه رودبار، از جامجم پیاده به طرف میرداماد به راه افتادم. شتاب رسیدن به خانه خود را از یاد برده بودم، با خود فکر میکردم «رنجبردن، آموختن است» و میخواهیم امشب به تماشای ایران و آرژانتین بنشینیم! در روشنایی مهتاب باید مراقب آتش هم بود.
امروز تیمملی فوتبال ایران در دومین بازی خود در جامجهانی 2014 در شهر بلوهوریزنته در مقابل یکی از بزرگترین تیمهای جهان یعنی آرژانتین قرار میگیرد. تساوی ایران در مقابل نیجریه، روزنههایی را در ذهن ایرانیها باز کرد که میشود برد و نباخت و حتی موقعیت گل هم داشت. نیجریه در رده پنجم ردهبندی فیفا در سال 1994 قرار گرفت و قهرمان جام ملتهای آفریقا نیز در سال 2014 است. از این لقبهای آبکی هم - که گزارشگران ما ردیف میکنند- مثل عقابهای برتر و عقابهای سبز با خود یدک میکشد. چهاربار در جامجهانی بوده و بازیکنانی چون اینما(لیل فرانسه)، جوزف یوبو(نوریچسیتی انگلیس)، اچیله (موناکو)، اوبی میکل (چلسی) و دیگر باشگاههای بزرگ جهان را دارد. نیجریه تیم کمی نبود و میخواهم از نتیجهای که ایران در مقابل این تیم گرفت دفاع کنم. این شکل بازی در فوتبال نیز نوعی سنجیده و متکی بر تاکتیک است. بازی امروز ما در مقابل آرژانتین است، قله بزرگترین بازیکنان جهان که به اعجوبههای تاریخ پیوستهاند و لقب نابغه گرفتهاند، یعنی توانستهاند مسیر طبیعی این پدیده را تغییر دهند. «مارادونا» و حالا «مسی» در این کشور و تاریخ استابیلد آقای گل
اولین دوره جامجهانی (1930) تا لوییز مونتی و کارلوس پیکله، ماریوکمپس، پاسارلا، آیالا و کانیگیا را داشتهاند. امروز 31خرداد سال 1393 است.
24سال پیش در چنین روزی که بازیهای جامجهانی 1990 در ایتالیا جریان داشت، در ساعت 24 در اوایل نیمه دوم بازی برزیل و اسکاتلند که در گروه سوم در شهر تورین و ورزشگاه «دلآلپی» برگزار میشد، من در استودیو پخش تلویزیون که در محل ساختمان پخش خبر امروز بود این بازی را گزارش میکردم. در داخل استودیو تنها بودم و در پشت شیشه بقیه همکاران مشغول بودند. در این جمله بودم که آلمائو پاس عرضی خوبی برای جورجینیو فراهم میکند،روماریو به راست حرکت میکند و کاره کا در جهت مخالف خط دفاعی اسکاتلند را به خود مشغول میکند که ناگهان ساختمان لرزید، مونیتور مقابلم تکان شدیدی خورد و اکثر کسانی که در اتاق فرمان بودند، به بیرون ساختمان فرار کردند. من ماندم و میکروفن باز و بازی برزیل و اسکاتلند و ضربهای که کارهکا به بیرون زد، پس از چند لحظه ترسیدم. هیچکس نبود و از پشت میکروفن بلند شدم و من هم به بیرون ساختمان پخش آمدم. زلزله... زلزله و شدت آن که آنتنهای بالای ساختمان پخش را بههم کوبیده بود. خدایا... دوباره به داخل استودیو آمدم و بازی را گزارش کردم اما تمام فکر و حواسم به حادثهای بود که خبر نداده بود. در نزدیکی شهر رودبار در ناحیه طارم علیا، اتفاق بر زمین گیلان نشسته بود. در یک منطقه پرجمعیت و در 19کیلومتری زمین 35هزارنفر در 60ثانیه از ما جدا شدند و رفتند 500هزارنفر بیخانمان شدند. 4/7 ریشتر برای تارومارکردن تمام آن منطقه کافی بود. فقط در روستای حیر از بخش الموت 500نفر کشته شدند. منجیل، لوشان، رودبار و قاقازان که جای خود دارند. شدت زلزله بهاندازهای بود که فرصت نجات را از دست دادیم و تنها عباس کیارستمی با «زندگی و دیگر هیچ» و «درختان زیتون» سهگانه خود را با «خانه دوست کجاست» تکمیل کرد تا از احمد و بابک احمدپور خبری بگیرد. قهرمانان خانه دوست کجاست زنده بودند و فوتبال برزیل و اسکاتلند را تماشا میکردند. برای برزیل مولر که جانشین روماریو شده بود گل زد و بازی به پایان رسید، اما من هنوز در فکر زلزله رودبار بودم، که سینه زمینِ به زنجیربسته کهنسال در یک تکان خشم یا هقهق گریه بالا آمد و در یکدقیقه سراسر مسین، 20قرن افتخار و 60هزار آدمی در خاک فرو رفت. آنها که خواب بودند زیر آوار ماندند و احمد و بابک و بقیه که فوتبال نگاه میکردند فرار کردند. فوتبال و جامجهانی در این مهربانی که جان بعضی از همخاکیان ما را نجات داد به ما یادآور شد که دوستداشتن را از نو زادهشدن باور بداریم. آن شب در غوغای اخبار زمینلرزه رودبار، از جامجم پیاده به طرف میرداماد به راه افتادم. شتاب رسیدن به خانه خود را از یاد برده بودم، با خود فکر میکردم «رنجبردن، آموختن است» و میخواهیم امشب به تماشای ایران و آرژانتین بنشینیم! در روشنایی مهتاب باید مراقب آتش هم بود.
24سال پیش در چنین روزی که بازیهای جامجهانی 1990 در ایتالیا جریان داشت، در ساعت 24 در اوایل نیمه دوم بازی برزیل و اسکاتلند که در گروه سوم در شهر تورین و ورزشگاه «دلآلپی» برگزار میشد، من در استودیو پخش تلویزیون که در محل ساختمان پخش خبر امروز بود این بازی را گزارش میکردم. در داخل استودیو تنها بودم و در پشت شیشه بقیه همکاران مشغول بودند. در این جمله بودم که آلمائو پاس عرضی خوبی برای جورجینیو فراهم میکند،روماریو به راست حرکت میکند و کاره کا در جهت مخالف خط دفاعی اسکاتلند را به خود مشغول میکند که ناگهان ساختمان لرزید، مونیتور مقابلم تکان شدیدی خورد و اکثر کسانی که در اتاق فرمان بودند، به بیرون ساختمان فرار کردند. من ماندم و میکروفن باز و بازی برزیل و اسکاتلند و ضربهای که کارهکا به بیرون زد، پس از چند لحظه ترسیدم. هیچکس نبود و از پشت میکروفن بلند شدم و من هم به بیرون ساختمان پخش آمدم. زلزله... زلزله و شدت آن که آنتنهای بالای ساختمان پخش را بههم کوبیده بود. خدایا... دوباره به داخل استودیو آمدم و بازی را گزارش کردم اما تمام فکر و حواسم به حادثهای بود که خبر نداده بود. در نزدیکی شهر رودبار در ناحیه طارم علیا، اتفاق بر زمین گیلان نشسته بود. در یک منطقه پرجمعیت و در 19کیلومتری زمین 35هزارنفر در 60ثانیه از ما جدا شدند و رفتند 500هزارنفر بیخانمان شدند. 4/7 ریشتر برای تارومارکردن تمام آن منطقه کافی بود. فقط در روستای حیر از بخش الموت 500نفر کشته شدند. منجیل، لوشان، رودبار و قاقازان که جای خود دارند. شدت زلزله بهاندازهای بود که فرصت نجات را از دست دادیم و تنها عباس کیارستمی با «زندگی و دیگر هیچ» و «درختان زیتون» سهگانه خود را با «خانه دوست کجاست» تکمیل کرد تا از احمد و بابک احمدپور خبری بگیرد. قهرمانان خانه دوست کجاست زنده بودند و فوتبال برزیل و اسکاتلند را تماشا میکردند. برای برزیل مولر که جانشین روماریو شده بود گل زد و بازی به پایان رسید، اما من هنوز در فکر زلزله رودبار بودم، که سینه زمینِ به زنجیربسته کهنسال در یک تکان خشم یا هقهق گریه بالا آمد و در یکدقیقه سراسر مسین، 20قرن افتخار و 60هزار آدمی در خاک فرو رفت. آنها که خواب بودند زیر آوار ماندند و احمد و بابک و بقیه که فوتبال نگاه میکردند فرار کردند. فوتبال و جامجهانی در این مهربانی که جان بعضی از همخاکیان ما را نجات داد به ما یادآور شد که دوستداشتن را از نو زادهشدن باور بداریم. آن شب در غوغای اخبار زمینلرزه رودبار، از جامجم پیاده به طرف میرداماد به راه افتادم. شتاب رسیدن به خانه خود را از یاد برده بودم، با خود فکر میکردم «رنجبردن، آموختن است» و میخواهیم امشب به تماشای ایران و آرژانتین بنشینیم! در روشنایی مهتاب باید مراقب آتش هم بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.