|

عطف کتاب

فقط نوح می‌داند
«نوح، پسر هیجده ساله لیلا و یونس، ساعت ده‌ونیم صبح روز بیست‌وهفتم مهرماه 1366، به همراه سی‌ودو سرباز وظیفه، عازم جبهه است. سربازهای وظیفه و بدرقه‌کنندگان، همه‌شان می‌دانند اتوبوس آبکش‌شده قرار است سرنشینانش را یکراست ببرد جبهه غرب. سال‌هاست توی شهر چو افتاده است که امریه هرکسی را برای جبهه غرب صادر کنند، فاتحه‌اش ناجور خوانده شده.» آنچه خواندید سطرهای آغازین رمان «روضه نوح» بود، از حسن محمودی که این روزها از طرف نشر ثالث منتشر شده است. روضه نوح اولین رمان و چهارمین اثر داستانی حسن محمودی است. حسن محمودی در روضه نوح، جنگ را دستمایه روایت خود قرار داده و وقایع رمان، در دوران جنگ رخ می‌دهد. شخصیت اصلی این رمان، پسری است به نام «نوح» که دانشجوی رتبه اول کنکور است و قصد دارد به جبهه برود. برای آنها که او را فرورفته در صندلی اتوبوس، عازم جبهه می‌بینند؛ اینکه دانشجوی رتبه اول کنکور رخت سربازی به تن دارد، تعجب‌آور است. ماجرا چیست؟ باید رمان را خواند تا روشن شود. نویسنده در همان صفحات آغازین اطلاعاتی جسته‌وگریخته از نوح و خانواده‌اش می‌دهد اما همه‌چیز را همان اول کار نمی‌گوید تا خواننده را با خود همراه کند. روضه نوح پر از ماجراها و خرده‌روایت‌ها و داستان‌های فرعی است. رمان، شامل 21فصل است و هر فصل نه با شماره که با یک عنوان از فصل‌های قبل و بعد از خود جدا شده است. در روضه نوح، نویسنده کوشیده است تا از خلال روایت داستان نوح، تصویری از دوران جنگ و زندگی آدم‌ها در آن دوران به دست دهد. تصویری که در جاهایی تکان‌دهنده و هولناک است. اینک سطرهایی دیگر از صفحات آغازین این رمان: «پسرعموی نوح را در پاوه سر می‌برند. حسین، پاسدار است. عمو و زن‌عمو و بچه عمو، چشمشان به پی‌سرگرو مانده بچه یکی یک‌دانه‌شان است. سر بریده حسین را به گروگان با خودشان می‌برند. به خواسته‌شان که نمی‌رسند، معلوم نیست چه بلایی سر حسین می‌آورند. سر بریده، هزار شب به خواب عمو می‌آید. شب هزار و یکم از خواب عمو به خواب زن‌عمو می‌رود. دو سال آزگار، زن عمو، شب‌ها توی خواب، مویه می‌کند. صدای مویه زن‌عمو، فامیل و همسایه‌ها و اقوام دور و نزدیک را کلافه می‌کند. سر بریده، از خواب زن‌عمو به خواب نوه عمو می‌رود. سجاد، با قضیه کنار می‌آید. نوح به سجاد قول می‌دهد برود دنبال سر پسرعمویش. فقط نوح می‌داند چه بلایی بر سر بریده حسین عمو می‌آورند...»

خطاب به ماهور
«راویان روایت تو»، عنوان کتابی تازه است از سعید عباسپور که این روزها از طرف نشر ثالث به چاپ رسیده. مجموعه داستان‌های «بوی تلخ قهوه»، «پیاده‌روی در هوای آزاد» و داستان بلند «صداهای سوخته»، از جمله آثاری است که پیش از این از سعید عباسپور منتشر شده بود. راویان روایت تو، شامل دو داستان است به نام‌های «نم و نسیم و نارنج» و «راویان روایت تو». عباسپور در این کتاب، مانند داستان‌های قبلی‌اش به درون آدم‌ها نقب زده است و روانشناسی آدم‌ها و روابط آنها با یکدیگر از مشخصه‌های اصلی هر دو داستان این کتاب است، ضمن اینکه هر دو داستان، تمی کم‌وبیش عاشقانه دارند. داستان نم و نسیم و نارنج که داستان اول کتاب است، به صورت خطاب راوی به معشوقه‌ای روایت می‌شود که گویا دیگر نیست. انگار نامه‌ای است به این معشوقه غایب. داستان، پر از ارجاع به موسیقی سنتی است چراکه راوی، خود اهل موسیقی است و نام معشوقه‌اش هم «ماهور». داستان دوم کتاب نیز به لحاظ نحوه روایت شبیه داستان اول است. آنچه می‌خوانید سطرهایی است از داستان «نم و نسیم و نارنج» از این کتاب: «نباید می‌گذاشتم توضیح عمو محی‌خان تمام شود؛ این بود که قضیه آن سریال را سر هم کردم. سریالی که باید راوی‌اش صدای زنی باشد که غمگین و با وسعت دکلمه می‌کند و گاه زمزمه‌ای. تنها چشم عمو محی برق زد. بعد از تو گفت؛ از تنها یادگار برادرش. از اینکه گاه ناخنی به سه‌تار می‌زنی، از اینکه مونست از همان نوجوانی سعدی بوده و حافظ، از اینکه سیدحسین طاهرزاده می‌شنوی، از اینکه معماری خوانده‌ای و جوان‌ترین استاد دانشکده هنری، از اینکه مجله‌ای درمی‌آوری و از اینکه نقد موسیقی می‌نویسی و موسیقی مدرن را می‌شناسی. از خانه‌ات گفت و از خیلی چیزهای دیگر. ندیده بودم عمو محی‌خان این‌طور به حرف بیفتد. بی‌آنکه چیزی بپرسم گفت و گفت و باز گفت. تنها از دام آن چشم‌های ویرانگر نگفت. قرار شد جمعه‌شب خانه شما باشم. زیاد آنجا آمده بودم. تنها، با دوستان. هربار پله‌های سمت چپ را می‌گرفتیم می‌رفتیم پایین و می‌شدیم پرده‌نشین گوشه امن عمو محی‌خان. «به گوشه امن ما خوش آمدید. گوشه امن ما.» می‌گفت و می‌خندید و تنها چشمش می‌درخشید...»
فقط نوح می‌داند
«نوح، پسر هیجده ساله لیلا و یونس، ساعت ده‌ونیم صبح روز بیست‌وهفتم مهرماه 1366، به همراه سی‌ودو سرباز وظیفه، عازم جبهه است. سربازهای وظیفه و بدرقه‌کنندگان، همه‌شان می‌دانند اتوبوس آبکش‌شده قرار است سرنشینانش را یکراست ببرد جبهه غرب. سال‌هاست توی شهر چو افتاده است که امریه هرکسی را برای جبهه غرب صادر کنند، فاتحه‌اش ناجور خوانده شده.» آنچه خواندید سطرهای آغازین رمان «روضه نوح» بود، از حسن محمودی که این روزها از طرف نشر ثالث منتشر شده است. روضه نوح اولین رمان و چهارمین اثر داستانی حسن محمودی است. حسن محمودی در روضه نوح، جنگ را دستمایه روایت خود قرار داده و وقایع رمان، در دوران جنگ رخ می‌دهد. شخصیت اصلی این رمان، پسری است به نام «نوح» که دانشجوی رتبه اول کنکور است و قصد دارد به جبهه برود. برای آنها که او را فرورفته در صندلی اتوبوس، عازم جبهه می‌بینند؛ اینکه دانشجوی رتبه اول کنکور رخت سربازی به تن دارد، تعجب‌آور است. ماجرا چیست؟ باید رمان را خواند تا روشن شود. نویسنده در همان صفحات آغازین اطلاعاتی جسته‌وگریخته از نوح و خانواده‌اش می‌دهد اما همه‌چیز را همان اول کار نمی‌گوید تا خواننده را با خود همراه کند. روضه نوح پر از ماجراها و خرده‌روایت‌ها و داستان‌های فرعی است. رمان، شامل 21فصل است و هر فصل نه با شماره که با یک عنوان از فصل‌های قبل و بعد از خود جدا شده است. در روضه نوح، نویسنده کوشیده است تا از خلال روایت داستان نوح، تصویری از دوران جنگ و زندگی آدم‌ها در آن دوران به دست دهد. تصویری که در جاهایی تکان‌دهنده و هولناک است. اینک سطرهایی دیگر از صفحات آغازین این رمان: «پسرعموی نوح را در پاوه سر می‌برند. حسین، پاسدار است. عمو و زن‌عمو و بچه عمو، چشمشان به پی‌سرگرو مانده بچه یکی یک‌دانه‌شان است. سر بریده حسین را به گروگان با خودشان می‌برند. به خواسته‌شان که نمی‌رسند، معلوم نیست چه بلایی سر حسین می‌آورند. سر بریده، هزار شب به خواب عمو می‌آید. شب هزار و یکم از خواب عمو به خواب زن‌عمو می‌رود. دو سال آزگار، زن عمو، شب‌ها توی خواب، مویه می‌کند. صدای مویه زن‌عمو، فامیل و همسایه‌ها و اقوام دور و نزدیک را کلافه می‌کند. سر بریده، از خواب زن‌عمو به خواب نوه عمو می‌رود. سجاد، با قضیه کنار می‌آید. نوح به سجاد قول می‌دهد برود دنبال سر پسرعمویش. فقط نوح می‌داند چه بلایی بر سر بریده حسین عمو می‌آورند...»

خطاب به ماهور
«راویان روایت تو»، عنوان کتابی تازه است از سعید عباسپور که این روزها از طرف نشر ثالث به چاپ رسیده. مجموعه داستان‌های «بوی تلخ قهوه»، «پیاده‌روی در هوای آزاد» و داستان بلند «صداهای سوخته»، از جمله آثاری است که پیش از این از سعید عباسپور منتشر شده بود. راویان روایت تو، شامل دو داستان است به نام‌های «نم و نسیم و نارنج» و «راویان روایت تو». عباسپور در این کتاب، مانند داستان‌های قبلی‌اش به درون آدم‌ها نقب زده است و روانشناسی آدم‌ها و روابط آنها با یکدیگر از مشخصه‌های اصلی هر دو داستان این کتاب است، ضمن اینکه هر دو داستان، تمی کم‌وبیش عاشقانه دارند. داستان نم و نسیم و نارنج که داستان اول کتاب است، به صورت خطاب راوی به معشوقه‌ای روایت می‌شود که گویا دیگر نیست. انگار نامه‌ای است به این معشوقه غایب. داستان، پر از ارجاع به موسیقی سنتی است چراکه راوی، خود اهل موسیقی است و نام معشوقه‌اش هم «ماهور». داستان دوم کتاب نیز به لحاظ نحوه روایت شبیه داستان اول است. آنچه می‌خوانید سطرهایی است از داستان «نم و نسیم و نارنج» از این کتاب: «نباید می‌گذاشتم توضیح عمو محی‌خان تمام شود؛ این بود که قضیه آن سریال را سر هم کردم. سریالی که باید راوی‌اش صدای زنی باشد که غمگین و با وسعت دکلمه می‌کند و گاه زمزمه‌ای. تنها چشم عمو محی برق زد. بعد از تو گفت؛ از تنها یادگار برادرش. از اینکه گاه ناخنی به سه‌تار می‌زنی، از اینکه مونست از همان نوجوانی سعدی بوده و حافظ، از اینکه سیدحسین طاهرزاده می‌شنوی، از اینکه معماری خوانده‌ای و جوان‌ترین استاد دانشکده هنری، از اینکه مجله‌ای درمی‌آوری و از اینکه نقد موسیقی می‌نویسی و موسیقی مدرن را می‌شناسی. از خانه‌ات گفت و از خیلی چیزهای دیگر. ندیده بودم عمو محی‌خان این‌طور به حرف بیفتد. بی‌آنکه چیزی بپرسم گفت و گفت و باز گفت. تنها از دام آن چشم‌های ویرانگر نگفت. قرار شد جمعه‌شب خانه شما باشم. زیاد آنجا آمده بودم. تنها، با دوستان. هربار پله‌های سمت چپ را می‌گرفتیم می‌رفتیم پایین و می‌شدیم پرده‌نشین گوشه امن عمو محی‌خان. «به گوشه امن ما خوش آمدید. گوشه امن ما.» می‌گفت و می‌خندید و تنها چشمش می‌درخشید...»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.