|

نسل طلایی ساحل‌عاج در حال افول

جاناتان ویلسون / گاردین ترجمه: سحر طلوعی

قضا و قدر در جام‌جهانی به ساحل‌عاج کمک نمی‌کند. تیمی که در جام‌جهانی ۲۰۰۶ به‌عنوان نسل طلایی ساحل‌عاج ظهور کرد، در گروهی قرار گرفت که صعود از آن غیرممکن می‌نمود. آنها در گروه آرژانتین، هلند، صربستان و مونته‌نگرو (هنوز صربستان از مونته‌نگرو جدا نشده بود) قرار داشتند. ساحل‌عاج در دو بازی اولش شکست خورد و زودتر از آنچه فکر می‌کرد، حذف شد. چهارسال بعد در جام‌جهانی ۲۰۱۰ آنها به برزیل باختند، مقابل پرتغال مساوی کردند، کره‌شمالی را شکست دادند، اما با تساوی بدون گل دوتیم پرتغال و برزیل، باز هم از جام‌جهانی حذف شدند. به نظر می‌رسد تورنمنت امسال برای ساحل‌عاج آسان‌تر از دوره‌های گذشته باشد، اما واقعیت این است که آنها شانسشان را در دوره قبل از دست دادند. ساحل‌عاج در 10سال گذشته، مجموعه‌ای از کم‌نظیرترین بازیکنان فوتبال تاریخش را در اختیار داشته است. شاید تیمی که در سال ۱۹۹۲ در جام ملت‌های آفریقا قهرمان شد، تیم بهتری بود، اما بازیکنان آن تیم به اندازه بازیکنانی چون دیدیه دروگبا، برادران توره، دیدیه زوکورا، سالومون کالو، امانوئل ابوئه و ژروینو شاخص و درجه‌یک نبودند. این نام‌ها مستحق کسب افتخارات بی‌شمار هستند، اما آنها به آخر خط رسیده‌اند.
بیایید سن بازیکنان ساحل‌عاج را بررسی کنیم. دروگبا ۳۶ساله است و بعید است بتواند سه بازی کامل در یک‌هفته‌ونیم انجام دهد. زوکورا به‌عنوان یک هافبک میانی دونده و پرکار، کند شده و حالا مجبور است یک خط عقب‌تر به‌عنوان دفاع میانی بازی کند. کولو توره مبتلا به مالاریاست و بعید است از شر آن خلاص شود. او دیگر شبیه آن بازیکن سال ۲۰۰۸ نیست که در نیمه‌نهایی جام ملت‌های آفریقا با عمر زکی مصری برخورد کرد، کشاله رانش آسیب دید، اما به‌سرعت به بازی‌ها برگشت. دیگربازیکن حیاتی ساحل‌عاج یعنی یایا توره هم هرگز تا امروز به‌طور کامل تمرین نکرده و بعید است بتواند در نخستین بازی تیمش را مقابل ژاپن همراهی کند. تیوته هم که از دوسال پیش تا حالا از فرم ایده‌آلش خارج شده و هیچ ربطی به آن بازیکن سال‌های پیش ندارد. مشکلات و ضعف جناح راست ساحل‌عاج هنوز برطرف نشده است. در این جناح سرژ اوریه بازی می‌کند؛ بازیکنی ۲۱ساله که در تیم تولوز فرانسه خودش را به‌عنوان یک دفاع راست مستعد معرفی کرده است. او بازیکن مقتدری است، اما ضعف‌هایش پابر‌جاست. زمانی که ژروینو برای نخستین‌بار در خط حمله تیم لیل به میدان رفت، اینطور به نظر رسید که ساحل‌عاج با او می‌تواند کمبودهایش را در این پست برطرف کند، اما اعتمادبه‌نفس شکننده‌اش امیدها را برای تیم‌ملی بر باد داد. کافی است فینال جام ملت‌های آفریقا در سال ۲۰۱۲ را به یاد بیاوریم؛ زمانی که ژروینو به‌عنوان پنالتی‌زن ساحل‌عاج باید پشت ضربه هشتم قرار می‌گرفت، اما او پیشنهاد پنالتی را رد کرد و کولو توره مجبور شد آن را بپذیرد که البته او، آن ضربه را از دست داد. بالاخره ژروینو برای پنالتی نهم با اکراه پشت توپ قرار گرفت و با گل‌نکردن ضربه پنالتی، ساحل‌عاج فینال را به زامبیا باخت و قهرمان نشد.
بدترین نتایج ساحل‌عاج در مسابقات جام ملت‌های آفریقا در سال ۲۰۱۳ به دست آمده است. آنها با گلزنی ژروینو تونس را شکست دادند. همینطور توانستند توگو را هم با درخشش این بازیکن از پیش‌رو بردارند. اما در دور یک‌چهارم 2 بر یک به نیجریه باختند. طی یک دهه گذشته برای اولین‌بار است که صبر و شکیبایی ساحل‌عاجی‌ها را مشاهده می‌کنیم. آنها بعد از شکست در جام ملت‌های آفریقا مربی خود را عوض نکردند. به لطف قرعه‌کشی مناسب جام‌جهانی، ساحل‌عاج در گروهی نسبتا آسان حضور دارد، اما این تیم اخیرا در مسابقات دوستانه شرکت نکرده و در شرایط مسابقه نیست. آنها در ماه مارس یک بازی دوستانه مقابل بلژیک داشتند که ۲ - ۲ تمام شد. ساحل‌عاجی‌ها تا قبل از دو گل دیرهنگامشان از ساختار بازی دور بودند و به‌هیچ‌وجه شکل و شمایل تیمی نداشتند. این تیم بعد از بلژیک به دیدار بوسنی رفت و ۲ بر یک شکست خورد. بازیکنان ساحل‌عاج بسیار شلخته بازی کردند و بارهاوبارها ضعف دفاع چهارنفره را در خط دفاعی این تیم نشان دادند. ساحل‌عاج در آخرین بازی دوستانه مقابل السالوادور قرار گرفت و کمی امیدها را زنده کرد. آنها بدون یحیی توره بازی کردند. همکاری ژروینو و دروگبا قابل‌توجه بود و باعث پیروزی ۲ بر یک مقابل السالوادور شد. با همه این حرف‌ها اما این پیروزی خیلی سخت به دست آمد. گرچه خیلی نمی‌شود به نتایج مسابقات دوستانه پیش از آغاز جام‌جهانی اطمینان و بر اساس آن حال‌وروز تیم‌ها را مشخص کرد، اما واقعیت این است که ساحل‌عاج طی دوسال گذشته روبه‌راه نبوده است. این تیم پیر است و لاموشی هم برای تزریق نیروی جوانی به آن کاری نکرده است.
قضا و قدر در جام‌جهانی به ساحل‌عاج کمک نمی‌کند. تیمی که در جام‌جهانی ۲۰۰۶ به‌عنوان نسل طلایی ساحل‌عاج ظهور کرد، در گروهی قرار گرفت که صعود از آن غیرممکن می‌نمود. آنها در گروه آرژانتین، هلند، صربستان و مونته‌نگرو (هنوز صربستان از مونته‌نگرو جدا نشده بود) قرار داشتند. ساحل‌عاج در دو بازی اولش شکست خورد و زودتر از آنچه فکر می‌کرد، حذف شد. چهارسال بعد در جام‌جهانی ۲۰۱۰ آنها به برزیل باختند، مقابل پرتغال مساوی کردند، کره‌شمالی را شکست دادند، اما با تساوی بدون گل دوتیم پرتغال و برزیل، باز هم از جام‌جهانی حذف شدند. به نظر می‌رسد تورنمنت امسال برای ساحل‌عاج آسان‌تر از دوره‌های گذشته باشد، اما واقعیت این است که آنها شانسشان را در دوره قبل از دست دادند. ساحل‌عاج در 10سال گذشته، مجموعه‌ای از کم‌نظیرترین بازیکنان فوتبال تاریخش را در اختیار داشته است. شاید تیمی که در سال ۱۹۹۲ در جام ملت‌های آفریقا قهرمان شد، تیم بهتری بود، اما بازیکنان آن تیم به اندازه بازیکنانی چون دیدیه دروگبا، برادران توره، دیدیه زوکورا، سالومون کالو، امانوئل ابوئه و ژروینو شاخص و درجه‌یک نبودند. این نام‌ها مستحق کسب افتخارات بی‌شمار هستند، اما آنها به آخر خط رسیده‌اند.
بیایید سن بازیکنان ساحل‌عاج را بررسی کنیم. دروگبا ۳۶ساله است و بعید است بتواند سه بازی کامل در یک‌هفته‌ونیم انجام دهد. زوکورا به‌عنوان یک هافبک میانی دونده و پرکار، کند شده و حالا مجبور است یک خط عقب‌تر به‌عنوان دفاع میانی بازی کند. کولو توره مبتلا به مالاریاست و بعید است از شر آن خلاص شود. او دیگر شبیه آن بازیکن سال ۲۰۰۸ نیست که در نیمه‌نهایی جام ملت‌های آفریقا با عمر زکی مصری برخورد کرد، کشاله رانش آسیب دید، اما به‌سرعت به بازی‌ها برگشت. دیگربازیکن حیاتی ساحل‌عاج یعنی یایا توره هم هرگز تا امروز به‌طور کامل تمرین نکرده و بعید است بتواند در نخستین بازی تیمش را مقابل ژاپن همراهی کند. تیوته هم که از دوسال پیش تا حالا از فرم ایده‌آلش خارج شده و هیچ ربطی به آن بازیکن سال‌های پیش ندارد. مشکلات و ضعف جناح راست ساحل‌عاج هنوز برطرف نشده است. در این جناح سرژ اوریه بازی می‌کند؛ بازیکنی ۲۱ساله که در تیم تولوز فرانسه خودش را به‌عنوان یک دفاع راست مستعد معرفی کرده است. او بازیکن مقتدری است، اما ضعف‌هایش پابر‌جاست. زمانی که ژروینو برای نخستین‌بار در خط حمله تیم لیل به میدان رفت، اینطور به نظر رسید که ساحل‌عاج با او می‌تواند کمبودهایش را در این پست برطرف کند، اما اعتمادبه‌نفس شکننده‌اش امیدها را برای تیم‌ملی بر باد داد. کافی است فینال جام ملت‌های آفریقا در سال ۲۰۱۲ را به یاد بیاوریم؛ زمانی که ژروینو به‌عنوان پنالتی‌زن ساحل‌عاج باید پشت ضربه هشتم قرار می‌گرفت، اما او پیشنهاد پنالتی را رد کرد و کولو توره مجبور شد آن را بپذیرد که البته او، آن ضربه را از دست داد. بالاخره ژروینو برای پنالتی نهم با اکراه پشت توپ قرار گرفت و با گل‌نکردن ضربه پنالتی، ساحل‌عاج فینال را به زامبیا باخت و قهرمان نشد.
بدترین نتایج ساحل‌عاج در مسابقات جام ملت‌های آفریقا در سال ۲۰۱۳ به دست آمده است. آنها با گلزنی ژروینو تونس را شکست دادند. همینطور توانستند توگو را هم با درخشش این بازیکن از پیش‌رو بردارند. اما در دور یک‌چهارم 2 بر یک به نیجریه باختند. طی یک دهه گذشته برای اولین‌بار است که صبر و شکیبایی ساحل‌عاجی‌ها را مشاهده می‌کنیم. آنها بعد از شکست در جام ملت‌های آفریقا مربی خود را عوض نکردند. به لطف قرعه‌کشی مناسب جام‌جهانی، ساحل‌عاج در گروهی نسبتا آسان حضور دارد، اما این تیم اخیرا در مسابقات دوستانه شرکت نکرده و در شرایط مسابقه نیست. آنها در ماه مارس یک بازی دوستانه مقابل بلژیک داشتند که ۲ - ۲ تمام شد. ساحل‌عاجی‌ها تا قبل از دو گل دیرهنگامشان از ساختار بازی دور بودند و به‌هیچ‌وجه شکل و شمایل تیمی نداشتند. این تیم بعد از بلژیک به دیدار بوسنی رفت و ۲ بر یک شکست خورد. بازیکنان ساحل‌عاج بسیار شلخته بازی کردند و بارهاوبارها ضعف دفاع چهارنفره را در خط دفاعی این تیم نشان دادند. ساحل‌عاج در آخرین بازی دوستانه مقابل السالوادور قرار گرفت و کمی امیدها را زنده کرد. آنها بدون یحیی توره بازی کردند. همکاری ژروینو و دروگبا قابل‌توجه بود و باعث پیروزی ۲ بر یک مقابل السالوادور شد. با همه این حرف‌ها اما این پیروزی خیلی سخت به دست آمد. گرچه خیلی نمی‌شود به نتایج مسابقات دوستانه پیش از آغاز جام‌جهانی اطمینان و بر اساس آن حال‌وروز تیم‌ها را مشخص کرد، اما واقعیت این است که ساحل‌عاج طی دوسال گذشته روبه‌راه نبوده است. این تیم پیر است و لاموشی هم برای تزریق نیروی جوانی به آن کاری نکرده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.