|

غرش «سه‌شیر»

مرتضی یاسری‌نیا . روزنامه‌نگار

شاه‌بیت «سینما پارادیزو» قرابت ویژه‌ای با حال‌وروز سه شیرها و طرفداران متعصبش دارد؛ آنجا که مادر «توتو» به پسر عاشقش می‌گوید تا وقتی وفادار هستی، تنها می‌مانی. طرفداران تیم ملی انگلیس هم تا وقتی چیزی به نام پنالتی وجود دارد، همیشه با حسرت‌هایشان تنها می‌شوند، باید با چشمانی اشکبار تیم ناکامشان را بدرقه کنند و به انتظار دوره بعدی، امیدوار بمانند. کریس وادل، استیوارت پیرس، گرث ساوت گیت، پل اینس، دیوید بتی، فیل نویل، دیوید بکام، داریوژ واسل، جیمی کاراگر، استیون جرارد، فرانک لمپارد، اشلی کول و اشلی یانگ از آغاز دهه90 تا به‌حال یا در ضربات پنالتی تورنمنت‌های مهم ضربه‌شان را هدر داده‌اند یا مانند فیل نویل در آخرین لحظات، بانی پنالتی برای رقبا شدند. انگار انگلیس هرجا باشد، آسمان همان ‌رنگ کدر 48سال اخیر را برایش دارد. از شیزواوکا تا بلوم فونتن، شارلوا و ویمبلی، به قول نخست‌وزیر فعلی، پنالتی پایان کار سه شیرهاست. آغاز اما همیشه از جایی شروع می‌شود که امید وجود دارد. البته که انگلیس فعلی در مقایسه با اسلاف پرسروصداتر خود در دوره‌های قبلی، کم‌امید‌تر به نظر می‌رسد. اصلا شاید همین عدم‌توجه رسانه‌ها نوعی توفیق اجباری برای حرکت در سایه و حضور ناگهانی زیر تیغ آفتاب موفقیت باشد. هر چقدر هم بازنده امیدواری باشید، بازهم نمی‌توانید شروع یک دوره جام‌جهانی با ایتالیای همیشه سرسخت را نشانه خوبی بدانید اما این‌بار نقطه‌قوت انگلیس نه بازیکنان که تئوری‌پردازی به اسم «روی هاجسون» است. حتی اگر دودوتا چهارتای او هم جواب ندهد، شور انگلیسی هواداران که به اندازه ناکامی نسل‌های مختلف بازیکنان سفیدپوش قدمت دارد، توان زدن ضربه نهایی را دارد. آن اسامی پنالتی خراب‌کن انگلیس را از یاد ببرید و حالا به این نام‌ها فکر کنید: هارت، کاهیل، جاگیلکا، بینس، جانسون، جرارد، ویلشر، رونی، ولبک، استوریج، لمپارد و... معمولا ضعیف‌ترین غرش شیر هم گربه‌ها را می‌ترساند!
شاه‌بیت «سینما پارادیزو» قرابت ویژه‌ای با حال‌وروز سه شیرها و طرفداران متعصبش دارد؛ آنجا که مادر «توتو» به پسر عاشقش می‌گوید تا وقتی وفادار هستی، تنها می‌مانی. طرفداران تیم ملی انگلیس هم تا وقتی چیزی به نام پنالتی وجود دارد، همیشه با حسرت‌هایشان تنها می‌شوند، باید با چشمانی اشکبار تیم ناکامشان را بدرقه کنند و به انتظار دوره بعدی، امیدوار بمانند. کریس وادل، استیوارت پیرس، گرث ساوت گیت، پل اینس، دیوید بتی، فیل نویل، دیوید بکام، داریوژ واسل، جیمی کاراگر، استیون جرارد، فرانک لمپارد، اشلی کول و اشلی یانگ از آغاز دهه90 تا به‌حال یا در ضربات پنالتی تورنمنت‌های مهم ضربه‌شان را هدر داده‌اند یا مانند فیل نویل در آخرین لحظات، بانی پنالتی برای رقبا شدند. انگار انگلیس هرجا باشد، آسمان همان ‌رنگ کدر 48سال اخیر را برایش دارد. از شیزواوکا تا بلوم فونتن، شارلوا و ویمبلی، به قول نخست‌وزیر فعلی، پنالتی پایان کار سه شیرهاست. آغاز اما همیشه از جایی شروع می‌شود که امید وجود دارد. البته که انگلیس فعلی در مقایسه با اسلاف پرسروصداتر خود در دوره‌های قبلی، کم‌امید‌تر به نظر می‌رسد. اصلا شاید همین عدم‌توجه رسانه‌ها نوعی توفیق اجباری برای حرکت در سایه و حضور ناگهانی زیر تیغ آفتاب موفقیت باشد. هر چقدر هم بازنده امیدواری باشید، بازهم نمی‌توانید شروع یک دوره جام‌جهانی با ایتالیای همیشه سرسخت را نشانه خوبی بدانید اما این‌بار نقطه‌قوت انگلیس نه بازیکنان که تئوری‌پردازی به اسم «روی هاجسون» است. حتی اگر دودوتا چهارتای او هم جواب ندهد، شور انگلیسی هواداران که به اندازه ناکامی نسل‌های مختلف بازیکنان سفیدپوش قدمت دارد، توان زدن ضربه نهایی را دارد. آن اسامی پنالتی خراب‌کن انگلیس را از یاد ببرید و حالا به این نام‌ها فکر کنید: هارت، کاهیل، جاگیلکا، بینس، جانسون، جرارد، ویلشر، رونی، ولبک، استوریج، لمپارد و... معمولا ضعیف‌ترین غرش شیر هم گربه‌ها را می‌ترساند!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.