تناولی به رییسجمهور نامه نوشت
شرق: به نظر میرسد پرویز تناولی برای بازگرداندن مجسمهها و روشنکردن تکلیف موزهاش از همهجا ناامید شده که در نهایت از رییسجمهور درخواست کمک کرده است. او در نامهای سرگشاده که متن آن را در اختیار رسانهها قرار داد با شرح کاملی از اتفاقاتی که از زمان نوشتن قرارداد با شهرداری تهران برای ساخت موزه و اتفاقاتی که سال گذشته میان او و سازمان فرهنگی هنری شهرداری رخ داده از حسن روحانی خواست تا با تدبیر خود این ماجرا را فیصله دهد. در این نامه آمده است: «جناب آقای روحانی، ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران؛ با سلام، به استحضار میرساند بیش از 10سال است شهرداری تهران 57 قطعه از آثارم را برخلاف قانون از خانهام برده است. در این مدت طولانی برای بازپسگیری آثارم به هر دری زدهام، اما نتیجهای نگرفتهام. پس از انتخاب جنابعالی و پدیدارشدن روزنههای امید مصمم به پیگیری مجدد شدم و پرونده را به آقای صدرالدین ماحوزی از وکلای متعین و قدمای جامعه وکلا سپردم. ایشان پس از طرح دعوی اقدام به تودیع مبلغ 600میلیونتومان وجه قرارداد 57 اثر به عرضه مستندات کافی در تاریخ 92/11/6 حکمی از شعبه 37 مجتمع قضایی شهید صدر، دائر
بر توقیف هر 57 اثر و انتقال آنها به خانهای که در آن زاده شده بودند، کردند؛ اما شهرداری تنها 11 اثر را تحویل داد و از تحویل 46 اثر دیگر سر باز زد.
علاوه بر تخلف فوق، شهرداری با اعمال نفوذ و با وجود معتبربودن حکم قبلی، حکم دیگری از همان شعبه دریافت و در روز 25 اسفند 92 با شکستن قفل در و ورود به عنف اقدام به بردن 11 اثر فوق از خانهام کرد. اعمال فوق زیر نظر حدود 20 نفر با نهایت خشونت و بیادبی انجام گرفت. آنها علاوه بر توهین، در صدد بیرونکردن دخترم از خانه بودند؛ چرا که خواهان رویت حکم دادگاه شده بود.
صدماتی که این افراد ظرف چند ساعت به آثاری که طی سالهای متمادی ساخته شده بود، وارد کردند، حد و وصفی ندارد.
پیشینه این پرونده به این قرار است: در خرداد سال 1382 به پیشنهاد شهردار وقت تهران -آقای ملک مدنی- خانه اینجانب در نیاوران با عنوان «موزه پردیس تناولی» رسما افتتاح شد، اما عمر موزه کوتاه بود. با روی کار آمدن آقای احمدینژاد بهعنوان شهردار و به دستور ایشان موزه تعطیل و آثارم به مکانهای مختلف شهرداری منتقل شد.
پس از پنجسال دوندگی در سال 1387 موفق شدم با حکم دادگاه، خانهام را از شهرداری پس بگیرم، اما آثارم همچنان در دست شهرداری باقی ماند. مطابق قرارداد، این آثار برای موزه و ماندگاری در خانه من بود، به علاوه مدت قرارداد یک ساله بود که پس از سه ماه منفک و قرارداد باطل شد. مطابق قوانین مدنی و عرفی و شرعی این آثار متعلق به اینجانب است و باید بازگردانده شود. تا عمر دارم این امر را دنبال میکنم و پس از آن از فرزندانم خواهم خواست آن را پیگیری کنند و حق را به حقدار بازگردانند.
جناب آقای رییسجمهور! کلیه اموری که به آن اشاره شد از روز افتتاحیه موزه تا به یغمابردن آثارم فیلم شده و در صورت تمایل عرضه خواهد شد. با احترام/ پرویز تناولی»
علاوه بر تخلف فوق، شهرداری با اعمال نفوذ و با وجود معتبربودن حکم قبلی، حکم دیگری از همان شعبه دریافت و در روز 25 اسفند 92 با شکستن قفل در و ورود به عنف اقدام به بردن 11 اثر فوق از خانهام کرد. اعمال فوق زیر نظر حدود 20 نفر با نهایت خشونت و بیادبی انجام گرفت. آنها علاوه بر توهین، در صدد بیرونکردن دخترم از خانه بودند؛ چرا که خواهان رویت حکم دادگاه شده بود.
صدماتی که این افراد ظرف چند ساعت به آثاری که طی سالهای متمادی ساخته شده بود، وارد کردند، حد و وصفی ندارد.
پیشینه این پرونده به این قرار است: در خرداد سال 1382 به پیشنهاد شهردار وقت تهران -آقای ملک مدنی- خانه اینجانب در نیاوران با عنوان «موزه پردیس تناولی» رسما افتتاح شد، اما عمر موزه کوتاه بود. با روی کار آمدن آقای احمدینژاد بهعنوان شهردار و به دستور ایشان موزه تعطیل و آثارم به مکانهای مختلف شهرداری منتقل شد.
پس از پنجسال دوندگی در سال 1387 موفق شدم با حکم دادگاه، خانهام را از شهرداری پس بگیرم، اما آثارم همچنان در دست شهرداری باقی ماند. مطابق قرارداد، این آثار برای موزه و ماندگاری در خانه من بود، به علاوه مدت قرارداد یک ساله بود که پس از سه ماه منفک و قرارداد باطل شد. مطابق قوانین مدنی و عرفی و شرعی این آثار متعلق به اینجانب است و باید بازگردانده شود. تا عمر دارم این امر را دنبال میکنم و پس از آن از فرزندانم خواهم خواست آن را پیگیری کنند و حق را به حقدار بازگردانند.
جناب آقای رییسجمهور! کلیه اموری که به آن اشاره شد از روز افتتاحیه موزه تا به یغمابردن آثارم فیلم شده و در صورت تمایل عرضه خواهد شد. با احترام/ پرویز تناولی»
شرق: به نظر میرسد پرویز تناولی برای بازگرداندن مجسمهها و روشنکردن تکلیف موزهاش از همهجا ناامید شده که در نهایت از رییسجمهور درخواست کمک کرده است. او در نامهای سرگشاده که متن آن را در اختیار رسانهها قرار داد با شرح کاملی از اتفاقاتی که از زمان نوشتن قرارداد با شهرداری تهران برای ساخت موزه و اتفاقاتی که سال گذشته میان او و سازمان فرهنگی هنری شهرداری رخ داده از حسن روحانی خواست تا با تدبیر خود این ماجرا را فیصله دهد. در این نامه آمده است: «جناب آقای روحانی، ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران؛ با سلام، به استحضار میرساند بیش از 10سال است شهرداری تهران 57 قطعه از آثارم را برخلاف قانون از خانهام برده است. در این مدت طولانی برای بازپسگیری آثارم به هر دری زدهام، اما نتیجهای نگرفتهام. پس از انتخاب جنابعالی و پدیدارشدن روزنههای امید مصمم به پیگیری مجدد شدم و پرونده را به آقای صدرالدین ماحوزی از وکلای متعین و قدمای جامعه وکلا سپردم. ایشان پس از طرح دعوی اقدام به تودیع مبلغ 600میلیونتومان وجه قرارداد 57 اثر به عرضه مستندات کافی در تاریخ 92/11/6 حکمی از شعبه 37 مجتمع قضایی شهید صدر، دائر
بر توقیف هر 57 اثر و انتقال آنها به خانهای که در آن زاده شده بودند، کردند؛ اما شهرداری تنها 11 اثر را تحویل داد و از تحویل 46 اثر دیگر سر باز زد.
علاوه بر تخلف فوق، شهرداری با اعمال نفوذ و با وجود معتبربودن حکم قبلی، حکم دیگری از همان شعبه دریافت و در روز 25 اسفند 92 با شکستن قفل در و ورود به عنف اقدام به بردن 11 اثر فوق از خانهام کرد. اعمال فوق زیر نظر حدود 20 نفر با نهایت خشونت و بیادبی انجام گرفت. آنها علاوه بر توهین، در صدد بیرونکردن دخترم از خانه بودند؛ چرا که خواهان رویت حکم دادگاه شده بود.
صدماتی که این افراد ظرف چند ساعت به آثاری که طی سالهای متمادی ساخته شده بود، وارد کردند، حد و وصفی ندارد.
پیشینه این پرونده به این قرار است: در خرداد سال 1382 به پیشنهاد شهردار وقت تهران -آقای ملک مدنی- خانه اینجانب در نیاوران با عنوان «موزه پردیس تناولی» رسما افتتاح شد، اما عمر موزه کوتاه بود. با روی کار آمدن آقای احمدینژاد بهعنوان شهردار و به دستور ایشان موزه تعطیل و آثارم به مکانهای مختلف شهرداری منتقل شد.
پس از پنجسال دوندگی در سال 1387 موفق شدم با حکم دادگاه، خانهام را از شهرداری پس بگیرم، اما آثارم همچنان در دست شهرداری باقی ماند. مطابق قرارداد، این آثار برای موزه و ماندگاری در خانه من بود، به علاوه مدت قرارداد یک ساله بود که پس از سه ماه منفک و قرارداد باطل شد. مطابق قوانین مدنی و عرفی و شرعی این آثار متعلق به اینجانب است و باید بازگردانده شود. تا عمر دارم این امر را دنبال میکنم و پس از آن از فرزندانم خواهم خواست آن را پیگیری کنند و حق را به حقدار بازگردانند.
جناب آقای رییسجمهور! کلیه اموری که به آن اشاره شد از روز افتتاحیه موزه تا به یغمابردن آثارم فیلم شده و در صورت تمایل عرضه خواهد شد. با احترام/ پرویز تناولی»
علاوه بر تخلف فوق، شهرداری با اعمال نفوذ و با وجود معتبربودن حکم قبلی، حکم دیگری از همان شعبه دریافت و در روز 25 اسفند 92 با شکستن قفل در و ورود به عنف اقدام به بردن 11 اثر فوق از خانهام کرد. اعمال فوق زیر نظر حدود 20 نفر با نهایت خشونت و بیادبی انجام گرفت. آنها علاوه بر توهین، در صدد بیرونکردن دخترم از خانه بودند؛ چرا که خواهان رویت حکم دادگاه شده بود.
صدماتی که این افراد ظرف چند ساعت به آثاری که طی سالهای متمادی ساخته شده بود، وارد کردند، حد و وصفی ندارد.
پیشینه این پرونده به این قرار است: در خرداد سال 1382 به پیشنهاد شهردار وقت تهران -آقای ملک مدنی- خانه اینجانب در نیاوران با عنوان «موزه پردیس تناولی» رسما افتتاح شد، اما عمر موزه کوتاه بود. با روی کار آمدن آقای احمدینژاد بهعنوان شهردار و به دستور ایشان موزه تعطیل و آثارم به مکانهای مختلف شهرداری منتقل شد.
پس از پنجسال دوندگی در سال 1387 موفق شدم با حکم دادگاه، خانهام را از شهرداری پس بگیرم، اما آثارم همچنان در دست شهرداری باقی ماند. مطابق قرارداد، این آثار برای موزه و ماندگاری در خانه من بود، به علاوه مدت قرارداد یک ساله بود که پس از سه ماه منفک و قرارداد باطل شد. مطابق قوانین مدنی و عرفی و شرعی این آثار متعلق به اینجانب است و باید بازگردانده شود. تا عمر دارم این امر را دنبال میکنم و پس از آن از فرزندانم خواهم خواست آن را پیگیری کنند و حق را به حقدار بازگردانند.
جناب آقای رییسجمهور! کلیه اموری که به آن اشاره شد از روز افتتاحیه موزه تا به یغمابردن آثارم فیلم شده و در صورت تمایل عرضه خواهد شد. با احترام/ پرویز تناولی»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.