دزفول قهرمان؛ پایتخت مقاومت
علی ثابت
از روزهای آغازین جنگ، شهری که مدام مورد حمله توپخانه، بمبارانهای هوایی و موشکهای دوربرد قرار میگرفت دزفول بود. بعد از عملیات فتحالمبین و پس از آزادسازی سایتهای چهار و پنج، دزفول از تیررس توپخانه ارتش بعثی بیرون آمد. چه روزها و شبهایی که گلوله توپ بر سر مردم مظلوم و بیدفاع دزفول فرومیریخت. یک شب تا صبح فقط 75گلوله شلیک شد اما مردم دزفول دست از مقاومت برنداشته و به زندگی روزمره خود ادامه میدادند. مهمترین کاری که دزفولیان در جنگ هرگز فراموش نمیکردند، میزبانی از رزمندگان بود. وقتی عراقیها عقبنشینی کردند شهر دزفول آماج حمله موشکی و بمبارانهای هوایی قرار گرفت و دشمن بعثی هرچه حملات خود را شدیدتر میکرد مردم دزفول از خود پایداری و مقاومت بیشتری نشان میدادند. دزفول جزو معدود مناطق جنگی بهشمار میرفت که با وجود حملات شدید موشکی، مردم به زندگی و معیشتشان ادامه میدادند و تا آخرین روز نبرد ارتش بعث با ایران، مردم شهر را خالی نکرده و میزبان رزمندگان بودند. یکی از فرماندهان میگفت: وقتی میخواستیم برای عقبه لشکر31 عاشورا منطقهای مناسب پیدا کنیم سردار شهید مهدی باکری اصرار داشتند که در اطراف دزفول
باشد. محلی را پیدا کردیم که در شمال شهر جایی بالاتر از شهیدآباد دزفول بود. آنجا پادگانی را برای لشکر31عاشورا آماده کردیم. هیچکس علت اینهمه اصرار شهید مهدی باکری را نمیدانست. چندینسال گذشت و باکری هم شهید شد تا آنکه یک روز 50 هواپیمای جنگی عراقی (سوخو) بر فراز دزفول پرواز و پادگان و عقبه لشکر 31 عاشورا را بمباران کردند. عدهای شهید و مجروح شدند. آمبولانسها و ماشینهای لشکر31عاشورا آسیب جدی دیدند. وقتی خودمان را به پادگان رساندیم با تعجب دیدیم مردم دزفول بهصورت خودجوش با اتومبیلهای شخصی خود به پادگان آمده و در حال انتقال مجروحان و تخلیه شهدا و کمک به رزمندگان لشکر31عاشورای آذربایجان بودند. تازه متوجه شدیم علت آنکه سردار شهیدمهدی باکری اینهمه اصرار داشتند چه بود. بعد از جنگتحمیلی روز چهارمخرداد را روز مقاومت و پایداری مردم دزفول نامیدند. پایداری این مردم و مقاومتی که در طول هشتسال دفاعمقدس از خود نشان دادند، تا ابد در برگهای زرین تاریخ ثبت شده است.
از روزهای آغازین جنگ، شهری که مدام مورد حمله توپخانه، بمبارانهای هوایی و موشکهای دوربرد قرار میگرفت دزفول بود. بعد از عملیات فتحالمبین و پس از آزادسازی سایتهای چهار و پنج، دزفول از تیررس توپخانه ارتش بعثی بیرون آمد. چه روزها و شبهایی که گلوله توپ بر سر مردم مظلوم و بیدفاع دزفول فرومیریخت. یک شب تا صبح فقط 75گلوله شلیک شد اما مردم دزفول دست از مقاومت برنداشته و به زندگی روزمره خود ادامه میدادند. مهمترین کاری که دزفولیان در جنگ هرگز فراموش نمیکردند، میزبانی از رزمندگان بود. وقتی عراقیها عقبنشینی کردند شهر دزفول آماج حمله موشکی و بمبارانهای هوایی قرار گرفت و دشمن بعثی هرچه حملات خود را شدیدتر میکرد مردم دزفول از خود پایداری و مقاومت بیشتری نشان میدادند. دزفول جزو معدود مناطق جنگی بهشمار میرفت که با وجود حملات شدید موشکی، مردم به زندگی و معیشتشان ادامه میدادند و تا آخرین روز نبرد ارتش بعث با ایران، مردم شهر را خالی نکرده و میزبان رزمندگان بودند. یکی از فرماندهان میگفت: وقتی میخواستیم برای عقبه لشکر31 عاشورا منطقهای مناسب پیدا کنیم سردار شهید مهدی باکری اصرار داشتند که در اطراف دزفول
باشد. محلی را پیدا کردیم که در شمال شهر جایی بالاتر از شهیدآباد دزفول بود. آنجا پادگانی را برای لشکر31عاشورا آماده کردیم. هیچکس علت اینهمه اصرار شهید مهدی باکری را نمیدانست. چندینسال گذشت و باکری هم شهید شد تا آنکه یک روز 50 هواپیمای جنگی عراقی (سوخو) بر فراز دزفول پرواز و پادگان و عقبه لشکر 31 عاشورا را بمباران کردند. عدهای شهید و مجروح شدند. آمبولانسها و ماشینهای لشکر31عاشورا آسیب جدی دیدند. وقتی خودمان را به پادگان رساندیم با تعجب دیدیم مردم دزفول بهصورت خودجوش با اتومبیلهای شخصی خود به پادگان آمده و در حال انتقال مجروحان و تخلیه شهدا و کمک به رزمندگان لشکر31عاشورای آذربایجان بودند. تازه متوجه شدیم علت آنکه سردار شهیدمهدی باکری اینهمه اصرار داشتند چه بود. بعد از جنگتحمیلی روز چهارمخرداد را روز مقاومت و پایداری مردم دزفول نامیدند. پایداری این مردم و مقاومتی که در طول هشتسال دفاعمقدس از خود نشان دادند، تا ابد در برگهای زرین تاریخ ثبت شده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.