|

آینه

ایران
سرمقاله: «چند نکته با دلواپسان»؛ یوسف مولایی

نقد کارشناسی جز با درنظرگرفتن همه جوانب امر و درمیان‌ نگاه‌داشتن «حسن‌نیت» ممکن نیست. در این چارچوب لازم است منتقدان نخست به این پرسش پاسخ دهند که تیم مذاکره‌کننده برای ورود به این مذاکرات چه امکاناتی در اختیار داشته‌اند. در شرایطی که دو قطعنامه مقدماتی و چهار قطعنامه تحریمی شورای امنیت و نیز تحریم‌های یک‌جانبه امریکا و کشورهای اروپایی در سال‌های گذشته و بر اساس عملکرد مسوولان پیشین روی دست تیم مذاکره جدید قرار دارد، چگونه توقع داریم که آنها به صددرصد وضعیت مطلوب منتقدان دست یابند؟... حقوق بین‌الملل ممکن است به‌نظر ما غیرعادلانه باشد، اما واقعیت این است که همین حقوق به مناسبات کشورهای جهان شکل داده است و در نقد عملکرد دولت و تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای بی‌توجهی به این واقعیت‌ها بی‌انصافی است.

اعتماد
ابراهیم اصغرزاده: «دولت عقب بنشیند، افراطی‌ها پیش‌می‌آیند»

توافق ژنو فرصت مهم پیش‌روی دولت یازدهم است... توفیق در مذاکرات خارجی، دست روحانی را برای چانه‌زنی در مسایل داخلی باز می‌کند... کرکره همکاری با احمدی‌نژاد پایین کشیده شده است... جبهه پایداری سرمایه اجتماعی برای رقابت ندارد... گروه‌های تندرو اگر یک گام پس گذاشته شود، دو گام پیش خواهند آمد زیرا مایلند هر خیالی مبنی بر امکان تغییر و اصلاح اوضاع را نقش بر آب کنند... به هر اندازه که دولت روحانی متهم به همسویی با اصلاحات در زمینه‌های فرهنگی، سیاسی و دیپلماتیک بشود، بیشتر هدف تهدید توپخانه این جبهه قرار خواهد گرفت.

قانون
یادداشت: «شما دلواپسید؟ ما بیشتر!»
مسعود کاظمی

این‌روزها همه دلواپس شده‌اند. ظاهرا دلواپسی هم مد است و هم نان دارد... حالا سانتریفیوژ بر عکس گذشته می‌چرخد و نه‌تنها دیناری به بابک و هم‌کاسه‌هایش نمی‌دهد که می‌گوید باید آنچه را به ناحق بلعیده‌اید باز پس دهید. همه حق دارند دلواپس باشند اما دلواپس ایران و عزت و عظمت آن، نه دلواپس خود و دلتنگ هشت‌سال گذشته‌شان. به همین دلیل است که دولت را لحظه‌ای آسوده نمی‌گذارند تا مبادا به سراغ غارتگران بیت‌المال برود.

جمهوری اسلامی
سرمقاله: «انتقاد یا انتقام؟»؛ حسن خیاطی

موج جدیدی... این‌روزها با هدف تخریب مسوولان دولت یازدهم به راه افتاده... متاسفانه در هجمه‌هایی که این روزها به بهانه انتقاد علیه دولتمردان صورت می‌گیرد، نشانی از انتقاد دیده نمی‌شود و بیشتر انتقام‌گیری است تا انتقاد... تخریب‌کنندگان... قادر نیستند با صراحت، علت مخالفت‌هایشان را بر زبان جاری کنند... این دولت، تایید و تنفیذ رهبری نظام را دارد، اعلام صریح قبول نداشتن دولت یازدهم از جانب آنان مخالفت آشکار با نظر رهبری و ولی فقیه تلقی خواهد شد که آنها هیچ‌گاه حاضر به پذیرفتن این برچسب نیستند.

کیهان
سرمقاله: «با کدام آمریکا مواجهیم؟!»؛ سعدالله زارعی

آمریکا هنوز یک قدرت مهم در عرصه بین‌المللی است ولی دیگر یک «ابرقدرت تمام‌عیار» نیست... تحولات همین روزها و تجربه برگزاری چندین انتخابات که با محوریت متحدان ایران انجام شده یا در آستانه انجام است به‌خوبی نشان می‌دهد که یک قدرت منطقه‌ای منهای آمریکا در این منطقه «نهادینه» شده است. این قدرت یک بعدی نیست بلکه دارای توانمندی‌های زیاد در عرصه‌های سیاست، فرهنگ، اقتصاد، ارتش و... است و بشارت‌دهنده برپایی یک تمدن تمام‌عیار است. غلبه این جبهه حول محور ایران در بحران‌های عراق، سوریه، لبنان، یمن و... به خوبی نشان می‌دهد که منطقه خاورمیانه از شکل بسته تحت فرمان آمریکا به شکل فعال درآمده و هویت مستقلی را شکل داده است.

رسالت
سرمقاله: «آیا ما به روی دنیا خنجر کشیده‌ایم؟!» محمدکاظم انبارلویی

روزنامه ایران، ارگان دولت جمهوری اسلامی، دیروز تیتر اول خود را به این جمله اختصاص داد: «نمی‌خواهیم به روی دنیا خنجر بکشیم.» این مطلب را رییس‌جمهور محترم در دیدار با استادان نمونه دانشگاهی کشور مطرح کرده‌اند... خدا با ماست. دست دنیا و دنیاطلبان به خدا نمی‌رسد و خدا به واسطه ایمان ملت دست دنیا (بخوانید آمریکا و انگلیس) را از ایران قطع می‌کند. رییس‌جمهور باید به «دنیا»، «سیاست»، «منطقه» و «حقوق» از این زاویه نگاه کند، هر زاویه‌دیدی غیر از این با زاویه دید ملت، انحراف دارد.

وطن امروز
یادداشت: «مردی پیدا نمی‌شود؟!»؛ حسین قدیانی

‌من می‌خواهم امروز بپرسم آیا مردی در دولت اعتدال پیدا نمی‌شود یک کشیده بخواباند در گوش بعضی‌ها؟! اگر قرار بود مسوولی در جمهوری اسلامی بگوید؛ «حتی امروز حکومت بنی‌اسراییل هم در نسل جدید به آنچه نسل جوان ایران درباره همزیستی و اصلاح‌طلبی می‌گوید، نزدیک شده»، دیگر چرا ۳۰۰هزار شهید داد این ملت؟! راستی! این کدام وزیر باتدبیری بود که به ما می‌گفت «همصدا با اسراییل»! طرف از داخل دولت به صهیونیست‌های تروریست، چراغ سبز نشان می‌دهد و علاوه بر این خبط و خطای مرموز سیاسی در خیانتی اعتقادی- فرهنگی، روحانیت آگاه، مبارز و دردآشنای شیعه را با خاخام‌های یهودی، یکی می‌کند، آن وقت دولت اعتدال انگار نه انگار!
ایران
سرمقاله: «چند نکته با دلواپسان»؛ یوسف مولایی

نقد کارشناسی جز با درنظرگرفتن همه جوانب امر و درمیان‌ نگاه‌داشتن «حسن‌نیت» ممکن نیست. در این چارچوب لازم است منتقدان نخست به این پرسش پاسخ دهند که تیم مذاکره‌کننده برای ورود به این مذاکرات چه امکاناتی در اختیار داشته‌اند. در شرایطی که دو قطعنامه مقدماتی و چهار قطعنامه تحریمی شورای امنیت و نیز تحریم‌های یک‌جانبه امریکا و کشورهای اروپایی در سال‌های گذشته و بر اساس عملکرد مسوولان پیشین روی دست تیم مذاکره جدید قرار دارد، چگونه توقع داریم که آنها به صددرصد وضعیت مطلوب منتقدان دست یابند؟... حقوق بین‌الملل ممکن است به‌نظر ما غیرعادلانه باشد، اما واقعیت این است که همین حقوق به مناسبات کشورهای جهان شکل داده است و در نقد عملکرد دولت و تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای بی‌توجهی به این واقعیت‌ها بی‌انصافی است.

اعتماد
ابراهیم اصغرزاده: «دولت عقب بنشیند، افراطی‌ها پیش‌می‌آیند»

توافق ژنو فرصت مهم پیش‌روی دولت یازدهم است... توفیق در مذاکرات خارجی، دست روحانی را برای چانه‌زنی در مسایل داخلی باز می‌کند... کرکره همکاری با احمدی‌نژاد پایین کشیده شده است... جبهه پایداری سرمایه اجتماعی برای رقابت ندارد... گروه‌های تندرو اگر یک گام پس گذاشته شود، دو گام پیش خواهند آمد زیرا مایلند هر خیالی مبنی بر امکان تغییر و اصلاح اوضاع را نقش بر آب کنند... به هر اندازه که دولت روحانی متهم به همسویی با اصلاحات در زمینه‌های فرهنگی، سیاسی و دیپلماتیک بشود، بیشتر هدف تهدید توپخانه این جبهه قرار خواهد گرفت.

قانون
یادداشت: «شما دلواپسید؟ ما بیشتر!»
مسعود کاظمی

این‌روزها همه دلواپس شده‌اند. ظاهرا دلواپسی هم مد است و هم نان دارد... حالا سانتریفیوژ بر عکس گذشته می‌چرخد و نه‌تنها دیناری به بابک و هم‌کاسه‌هایش نمی‌دهد که می‌گوید باید آنچه را به ناحق بلعیده‌اید باز پس دهید. همه حق دارند دلواپس باشند اما دلواپس ایران و عزت و عظمت آن، نه دلواپس خود و دلتنگ هشت‌سال گذشته‌شان. به همین دلیل است که دولت را لحظه‌ای آسوده نمی‌گذارند تا مبادا به سراغ غارتگران بیت‌المال برود.

جمهوری اسلامی
سرمقاله: «انتقاد یا انتقام؟»؛ حسن خیاطی

موج جدیدی... این‌روزها با هدف تخریب مسوولان دولت یازدهم به راه افتاده... متاسفانه در هجمه‌هایی که این روزها به بهانه انتقاد علیه دولتمردان صورت می‌گیرد، نشانی از انتقاد دیده نمی‌شود و بیشتر انتقام‌گیری است تا انتقاد... تخریب‌کنندگان... قادر نیستند با صراحت، علت مخالفت‌هایشان را بر زبان جاری کنند... این دولت، تایید و تنفیذ رهبری نظام را دارد، اعلام صریح قبول نداشتن دولت یازدهم از جانب آنان مخالفت آشکار با نظر رهبری و ولی فقیه تلقی خواهد شد که آنها هیچ‌گاه حاضر به پذیرفتن این برچسب نیستند.

کیهان
سرمقاله: «با کدام آمریکا مواجهیم؟!»؛ سعدالله زارعی

آمریکا هنوز یک قدرت مهم در عرصه بین‌المللی است ولی دیگر یک «ابرقدرت تمام‌عیار» نیست... تحولات همین روزها و تجربه برگزاری چندین انتخابات که با محوریت متحدان ایران انجام شده یا در آستانه انجام است به‌خوبی نشان می‌دهد که یک قدرت منطقه‌ای منهای آمریکا در این منطقه «نهادینه» شده است. این قدرت یک بعدی نیست بلکه دارای توانمندی‌های زیاد در عرصه‌های سیاست، فرهنگ، اقتصاد، ارتش و... است و بشارت‌دهنده برپایی یک تمدن تمام‌عیار است. غلبه این جبهه حول محور ایران در بحران‌های عراق، سوریه، لبنان، یمن و... به خوبی نشان می‌دهد که منطقه خاورمیانه از شکل بسته تحت فرمان آمریکا به شکل فعال درآمده و هویت مستقلی را شکل داده است.

رسالت
سرمقاله: «آیا ما به روی دنیا خنجر کشیده‌ایم؟!» محمدکاظم انبارلویی

روزنامه ایران، ارگان دولت جمهوری اسلامی، دیروز تیتر اول خود را به این جمله اختصاص داد: «نمی‌خواهیم به روی دنیا خنجر بکشیم.» این مطلب را رییس‌جمهور محترم در دیدار با استادان نمونه دانشگاهی کشور مطرح کرده‌اند... خدا با ماست. دست دنیا و دنیاطلبان به خدا نمی‌رسد و خدا به واسطه ایمان ملت دست دنیا (بخوانید آمریکا و انگلیس) را از ایران قطع می‌کند. رییس‌جمهور باید به «دنیا»، «سیاست»، «منطقه» و «حقوق» از این زاویه نگاه کند، هر زاویه‌دیدی غیر از این با زاویه دید ملت، انحراف دارد.

وطن امروز
یادداشت: «مردی پیدا نمی‌شود؟!»؛ حسین قدیانی

‌من می‌خواهم امروز بپرسم آیا مردی در دولت اعتدال پیدا نمی‌شود یک کشیده بخواباند در گوش بعضی‌ها؟! اگر قرار بود مسوولی در جمهوری اسلامی بگوید؛ «حتی امروز حکومت بنی‌اسراییل هم در نسل جدید به آنچه نسل جوان ایران درباره همزیستی و اصلاح‌طلبی می‌گوید، نزدیک شده»، دیگر چرا ۳۰۰هزار شهید داد این ملت؟! راستی! این کدام وزیر باتدبیری بود که به ما می‌گفت «همصدا با اسراییل»! طرف از داخل دولت به صهیونیست‌های تروریست، چراغ سبز نشان می‌دهد و علاوه بر این خبط و خطای مرموز سیاسی در خیانتی اعتقادی- فرهنگی، روحانیت آگاه، مبارز و دردآشنای شیعه را با خاخام‌های یهودی، یکی می‌کند، آن وقت دولت اعتدال انگار نه انگار!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.