داش آکلها
جواد انصافی . بازیگر
خلیل عقاب یکی از افتخارات ایران است که در کشورهای مختلف از جمله انگلستان و ایتالیا کارهای خارقالعادهای انجام داده که مهمترینش بلندکردن فیل بوده است که در «گینس» هم ثبت شده یا وزنههایی که هیچکس نمیتواند با دست بلند کند را با دندان بلند کرده است. سالها قبل من در یکی از نمایشهای خیابانی که داشتند و ماشین از روی بدنشان رد میشد حضور داشتم.
نمایشهای آیینی و سنتی و خیابانی به قبل از اسلام برمیگردد و چیزی که ثبتشده برای دوره ساسانیان است که درواقع «عمونوروز» و «حاجیفیروز» معروفترین شخصیتهایی بودند که نمایشهای خیابانی اجرا میکردند و درواقع همان ارباب و نوکر هستند که در نمایشهای سیاهبازی هم میبینیم. بهجرات میتوانم بگویم این نمایشها به قبل از دوران ساسانیان برمیگردد. البته اینها فضای کمدی دارند ولی قبل از آن ما نمایشها و کشتیهای پهلوانی و هم معرکهگیری داریم که برای قبل از اسلام است که همه آنها بعد از اسلام رونق بیشتری گرفت چون میخواستند شاهنامه و داستانهایش از بین نرود، قصهگوها و نقالها شروع میکنند به اجرای داستانهای شاهنامه و به این شکل این نمایشها بین مردم آمد که جدا از شاهنامهخوانی در کنارش قصههای مذهبی هم میخواندند. ما در زمینه نمایش شخصیتهای مختلفی داشتیم که در دربار پادشاهان کار میکردند مثل «تلخک»یا همان «دلقک» که برای دوران دربار سلطان محمود است که بعدها به اروپا میرود. اسم «دلقک» درواقع از ایران به اروپا رفته. بعدها در دوران شاهعباسی که «کل عنایت» را داریم و دوران کلبازیها شروع میشود. ریشه این کلبازیها همان پهلوانی است. کلبازی یعنی کچلبازی. بالای سرشان را میتراشیدند و این کلها همه پهلوانمنش بودند و کارهای نمایشی انجام میدادند. کلها دو گروه بودند؛ یک عده از آنها فضای پهلوانی کار میکردند و عدهای در فضای سیاهبازی بودند و کلها از همان دوران شاهعباسی معروف میشوند و این ادامه دارد تا زمان قاجار که «داش آکُل» یا «داش آکَل» که معروفترین شخصیت در بین کلهاست و کلها همان شخصیت جوانمرد و چشمپاکی هستند که به ناموس دیگران نگاه نمیکنند و یک شاخه مهم از پهلوانان ایران هستند.
نمایشهای آیینی و سنتی و خیابانی به قبل از اسلام برمیگردد و چیزی که ثبتشده برای دوره ساسانیان است که درواقع «عمونوروز» و «حاجیفیروز» معروفترین شخصیتهایی بودند که نمایشهای خیابانی اجرا میکردند و درواقع همان ارباب و نوکر هستند که در نمایشهای سیاهبازی هم میبینیم. بهجرات میتوانم بگویم این نمایشها به قبل از دوران ساسانیان برمیگردد. البته اینها فضای کمدی دارند ولی قبل از آن ما نمایشها و کشتیهای پهلوانی و هم معرکهگیری داریم که برای قبل از اسلام است که همه آنها بعد از اسلام رونق بیشتری گرفت چون میخواستند شاهنامه و داستانهایش از بین نرود، قصهگوها و نقالها شروع میکنند به اجرای داستانهای شاهنامه و به این شکل این نمایشها بین مردم آمد که جدا از شاهنامهخوانی در کنارش قصههای مذهبی هم میخواندند. ما در زمینه نمایش شخصیتهای مختلفی داشتیم که در دربار پادشاهان کار میکردند مثل «تلخک»یا همان «دلقک» که برای دوران دربار سلطان محمود است که بعدها به اروپا میرود. اسم «دلقک» درواقع از ایران به اروپا رفته. بعدها در دوران شاهعباسی که «کل عنایت» را داریم و دوران کلبازیها شروع میشود. ریشه این کلبازیها همان پهلوانی است. کلبازی یعنی کچلبازی. بالای سرشان را میتراشیدند و این کلها همه پهلوانمنش بودند و کارهای نمایشی انجام میدادند. کلها دو گروه بودند؛ یک عده از آنها فضای پهلوانی کار میکردند و عدهای در فضای سیاهبازی بودند و کلها از همان دوران شاهعباسی معروف میشوند و این ادامه دارد تا زمان قاجار که «داش آکُل» یا «داش آکَل» که معروفترین شخصیت در بین کلهاست و کلها همان شخصیت جوانمرد و چشمپاکی هستند که به ناموس دیگران نگاه نمیکنند و یک شاخه مهم از پهلوانان ایران هستند.
خلیل عقاب یکی از افتخارات ایران است که در کشورهای مختلف از جمله انگلستان و ایتالیا کارهای خارقالعادهای انجام داده که مهمترینش بلندکردن فیل بوده است که در «گینس» هم ثبت شده یا وزنههایی که هیچکس نمیتواند با دست بلند کند را با دندان بلند کرده است. سالها قبل من در یکی از نمایشهای خیابانی که داشتند و ماشین از روی بدنشان رد میشد حضور داشتم.
نمایشهای آیینی و سنتی و خیابانی به قبل از اسلام برمیگردد و چیزی که ثبتشده برای دوره ساسانیان است که درواقع «عمونوروز» و «حاجیفیروز» معروفترین شخصیتهایی بودند که نمایشهای خیابانی اجرا میکردند و درواقع همان ارباب و نوکر هستند که در نمایشهای سیاهبازی هم میبینیم. بهجرات میتوانم بگویم این نمایشها به قبل از دوران ساسانیان برمیگردد. البته اینها فضای کمدی دارند ولی قبل از آن ما نمایشها و کشتیهای پهلوانی و هم معرکهگیری داریم که برای قبل از اسلام است که همه آنها بعد از اسلام رونق بیشتری گرفت چون میخواستند شاهنامه و داستانهایش از بین نرود، قصهگوها و نقالها شروع میکنند به اجرای داستانهای شاهنامه و به این شکل این نمایشها بین مردم آمد که جدا از شاهنامهخوانی در کنارش قصههای مذهبی هم میخواندند. ما در زمینه نمایش شخصیتهای مختلفی داشتیم که در دربار پادشاهان کار میکردند مثل «تلخک»یا همان «دلقک» که برای دوران دربار سلطان محمود است که بعدها به اروپا میرود. اسم «دلقک» درواقع از ایران به اروپا رفته. بعدها در دوران شاهعباسی که «کل عنایت» را داریم و دوران کلبازیها شروع میشود. ریشه این کلبازیها همان پهلوانی است. کلبازی یعنی کچلبازی. بالای سرشان را میتراشیدند و این کلها همه پهلوانمنش بودند و کارهای نمایشی انجام میدادند. کلها دو گروه بودند؛ یک عده از آنها فضای پهلوانی کار میکردند و عدهای در فضای سیاهبازی بودند و کلها از همان دوران شاهعباسی معروف میشوند و این ادامه دارد تا زمان قاجار که «داش آکُل» یا «داش آکَل» که معروفترین شخصیت در بین کلهاست و کلها همان شخصیت جوانمرد و چشمپاکی هستند که به ناموس دیگران نگاه نمیکنند و یک شاخه مهم از پهلوانان ایران هستند.
نمایشهای آیینی و سنتی و خیابانی به قبل از اسلام برمیگردد و چیزی که ثبتشده برای دوره ساسانیان است که درواقع «عمونوروز» و «حاجیفیروز» معروفترین شخصیتهایی بودند که نمایشهای خیابانی اجرا میکردند و درواقع همان ارباب و نوکر هستند که در نمایشهای سیاهبازی هم میبینیم. بهجرات میتوانم بگویم این نمایشها به قبل از دوران ساسانیان برمیگردد. البته اینها فضای کمدی دارند ولی قبل از آن ما نمایشها و کشتیهای پهلوانی و هم معرکهگیری داریم که برای قبل از اسلام است که همه آنها بعد از اسلام رونق بیشتری گرفت چون میخواستند شاهنامه و داستانهایش از بین نرود، قصهگوها و نقالها شروع میکنند به اجرای داستانهای شاهنامه و به این شکل این نمایشها بین مردم آمد که جدا از شاهنامهخوانی در کنارش قصههای مذهبی هم میخواندند. ما در زمینه نمایش شخصیتهای مختلفی داشتیم که در دربار پادشاهان کار میکردند مثل «تلخک»یا همان «دلقک» که برای دوران دربار سلطان محمود است که بعدها به اروپا میرود. اسم «دلقک» درواقع از ایران به اروپا رفته. بعدها در دوران شاهعباسی که «کل عنایت» را داریم و دوران کلبازیها شروع میشود. ریشه این کلبازیها همان پهلوانی است. کلبازی یعنی کچلبازی. بالای سرشان را میتراشیدند و این کلها همه پهلوانمنش بودند و کارهای نمایشی انجام میدادند. کلها دو گروه بودند؛ یک عده از آنها فضای پهلوانی کار میکردند و عدهای در فضای سیاهبازی بودند و کلها از همان دوران شاهعباسی معروف میشوند و این ادامه دارد تا زمان قاجار که «داش آکُل» یا «داش آکَل» که معروفترین شخصیت در بین کلهاست و کلها همان شخصیت جوانمرد و چشمپاکی هستند که به ناموس دیگران نگاه نمیکنند و یک شاخه مهم از پهلوانان ایران هستند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.