آینه
اطلاعات
یادداشت: «آزمون درستکاری»؛ فتح ا... آملی (جوادی)
مدتی است که رسانه ملی از مردم میخواهد که از دریافت یارانه صرفنظر کنند... . مخاطب این پیامها چه کسانی هستند؟ قاعدتا تمام مردم؛ اما در واقع و متاسفانه آنها که در این میانه تحتتاثیر این پیامها قرار میگیرند، درصد بالایی را شامل نمیشوند... اینکه دولت وقتی از ما میخواهد از این رقم اندک ۴۵هزارتومانی بگذریم، آیا ارادهای برای استیفای حقوق ملت و ستاندن خود آنان از فرد یا افرادی که به تنهایی به قدر یارانه پرداختی یک ماه و یا چند ماه دولت به کل مردم ایران سوءاستفاده کردهاند، دارد؟ آیا دولت که از مردم میخواهد از این رقم بگذرند آیا خود ارادهای برای کاستن از بودجه دهها سازمان و موسسه و نهاد که میزان لزوم استفادهشان از بیتالمال و فایدهای که برای دین و دولت و مملکت دارند، چندان معلوم نیست، دارد؟
قانون
یادداشت: «درآمدها را گفتید هزینهها را هم بگویید» مرتضی گلپور
درست در کشاکش بحث یارانهگرفتن و انصرافدادن، تناقضاتی از درون دولت مشاهده میشود، تناقضاتی که نشان میدهد دولتمردان، واقعیتهای زندگی را میدانند، اما نمیخواهند مردم بدانند که آنان میدانند. یا شاید هم سیاست این باشد که دولت، چه مهرورز باشد و چه اعتدالی، همواره سعی میکند تصویری رسمی از زندگی و واقعیتهای اجتماعی و اقتصادی ارایه کند، تصویری که البته خودشان میدانند واقعی نیست. یک نمونه بارز این تناقض، از اظهارنظر اخیر علی ربیعی، وزیر رفاه، کار و امور اجتماعی بیرون میزند. وی گفته است که باحداقل حقوق میتوان زندگی کرد؛ یعنی با همین 600 تا 700هزارتومان دریافتیهای ماهانه. این درحالی است که وی پیشتر گفته بود خط فقر چیزی بیشتر از یکمیلیونو500هزارتومان است. اما این اظهارنظر گذشته وی، نشاندهنده تناقض مورد نظر نیست. تناقض وقتی خود را نشان داد که باوجود اظهارنظر ربیعی درباره حداقل حقوق، دولت از مردم خواسته است اطلاعات اقتصادی و دریافتیهای مالی شغل دوم خود را نیز در سایت هدفمندی یارانهها اعلام کنند. این یعنی، اگرچه وزیر کار معتقد است که مردم میتوانند با حداقل حقوق زندگی کنند، اما خود دولت میداند که بسیاری از شهروندانش ناچار از داشتن شغل دوم هستند... حداقل انتظار میرود واقعیتهای جامعه را درست بیان کنند. درغیر این صورت، مجبور میشویم اینطور فکر کنیم که تصدی سمتهای دولتی و حضور در هیات دولت، اقتضائات اجتماعی و سیاسی دارد و این اقتضائات باعث میشود ناطقان، حرفهایی برخلاف آنچه باور دارند یا میبینند، بر زبان بیاورند.
کیهان
سرمقاله: «میتوانست بهتر بچرخد!»، حسین شمسیان
تبلیغات گسترده رسانهای، بهخصوص در سیمای جمهوری اسلامی که به دیالوگ سریالهای نوروزی هم رسید، در حالی مردم را دایما به چشمپوشی از یارانه دعوت میکند که ابعاد اقتصادی سال جدید روشن نبوده و معلوم نیست در سال جدید با چه وضعیتی به لحاظ تورم و افزایش قیمتها روبهرو خواهیم بود... القا و ایجاد حس بیاعتمادی و نگرانکردن مردم از «سرککشیدن» به زندگی خصوصی آنها، امر دیگری است که این روزها شاهد آن هستیم... تلاش وسیع برای منصرفکردن مردم از دریافت یارانه و حتی تهدید آنها به جریمه در صورت عدم صحت اطلاعات ثبتشده و اخذ وجوه گذشته و... وقتی با بسیاری از هزینههای زاید که هیچ توجیه شرعی و قانونی ندارد مقایسه میشود، جز تلخکامی برای مردم حاصلی نداشته و این پرسش را به ذهن متبادر میکند که قرار است از یارانه اندک خود انصراف بدهیم تا پول حاصل به جیب فلان فوتبالیست برود؟! از یارانه انصراف بدهیم تا عدهای کمتر از 50 نفر، حدود یکصدهزارمیلیاردتومان بدهی بانکی داشته باشند و راستراست راه بروند و هیچکس به آنها نگوید بالای چشمتان ابروست و بیتالمال را از آنها مطالبه کند؟ این دوگانگی در سیاستها و اموری مشابه که متاسفانه کم هم نیستند، سبب تلخکامی مردم و بیاعتمادیشان به قول و وعده مسوولان اجرایی میشود.
اعتماد
یادداشت: «خوشامدگویی به فراخوان»؛ یوسف مولایی
تقویت تیم مذاکره هستهای با بهرهگیری از تجارب استادان برجسته و کارشناسان مجرب، با استقبال جامعه علمی و حقوقی ایران مواجه شده است و حضور دکتر جمشید ممتاز، استاد پرآوازه حقوق بینالملل موجب دلگرمی و امیدواری هرچهبیشتر مدافعان نیروهای دلسوز و علاقهمند به حاکمیت و منافع ملی شده است. از این بابت باید قدردان دولت تدبیر و امید و وزیر محترم امور خارجه بود. با این وجود با توجه به درهمتنیدگی و پیوستگی ساختاری ابعاد سیاسی، حقوقی و فنی پرونده هستهای این پرسش مطرح است که چرا استادان و کارشناسان مجرب از همان ابتدای آغاز مذاکره به اتاق فکر و مشاوره تیم هستهیی دعوت نشدهاند.
جوان
یادداشت: «اعتدال روحانی، میانهروی یزدی؟!»؛ کبری آسوپار
آیا حسن روحانی مواضع ابراهیمیزدی را که تیتر یک روزنامه حامی هاشمی و روحانی است، تایید خواهد کرد: «بقای همه ما در ماندن روحانی است.»... رییسجمهور کوچکترین انتقاد و اعتراض رسانههای منتقد را بیجواب نمیگذارد... آنانی که در بهمن 66 امام تکلیف بقایشان را معلوم کرد، حالا برای بقای خویش چشم امید به روحانی دوختهاند؛ اینکه چه چیزی در دولت یازدهم آنان را امیدوار ساخته، بماند اما آیا رییسجمهور امید اینانی را که امام آب پاکی بر دستشان ریخت، ناامید خواهد کرد؟
یادداشت: «آزمون درستکاری»؛ فتح ا... آملی (جوادی)
مدتی است که رسانه ملی از مردم میخواهد که از دریافت یارانه صرفنظر کنند... . مخاطب این پیامها چه کسانی هستند؟ قاعدتا تمام مردم؛ اما در واقع و متاسفانه آنها که در این میانه تحتتاثیر این پیامها قرار میگیرند، درصد بالایی را شامل نمیشوند... اینکه دولت وقتی از ما میخواهد از این رقم اندک ۴۵هزارتومانی بگذریم، آیا ارادهای برای استیفای حقوق ملت و ستاندن خود آنان از فرد یا افرادی که به تنهایی به قدر یارانه پرداختی یک ماه و یا چند ماه دولت به کل مردم ایران سوءاستفاده کردهاند، دارد؟ آیا دولت که از مردم میخواهد از این رقم بگذرند آیا خود ارادهای برای کاستن از بودجه دهها سازمان و موسسه و نهاد که میزان لزوم استفادهشان از بیتالمال و فایدهای که برای دین و دولت و مملکت دارند، چندان معلوم نیست، دارد؟
قانون
یادداشت: «درآمدها را گفتید هزینهها را هم بگویید» مرتضی گلپور
درست در کشاکش بحث یارانهگرفتن و انصرافدادن، تناقضاتی از درون دولت مشاهده میشود، تناقضاتی که نشان میدهد دولتمردان، واقعیتهای زندگی را میدانند، اما نمیخواهند مردم بدانند که آنان میدانند. یا شاید هم سیاست این باشد که دولت، چه مهرورز باشد و چه اعتدالی، همواره سعی میکند تصویری رسمی از زندگی و واقعیتهای اجتماعی و اقتصادی ارایه کند، تصویری که البته خودشان میدانند واقعی نیست. یک نمونه بارز این تناقض، از اظهارنظر اخیر علی ربیعی، وزیر رفاه، کار و امور اجتماعی بیرون میزند. وی گفته است که باحداقل حقوق میتوان زندگی کرد؛ یعنی با همین 600 تا 700هزارتومان دریافتیهای ماهانه. این درحالی است که وی پیشتر گفته بود خط فقر چیزی بیشتر از یکمیلیونو500هزارتومان است. اما این اظهارنظر گذشته وی، نشاندهنده تناقض مورد نظر نیست. تناقض وقتی خود را نشان داد که باوجود اظهارنظر ربیعی درباره حداقل حقوق، دولت از مردم خواسته است اطلاعات اقتصادی و دریافتیهای مالی شغل دوم خود را نیز در سایت هدفمندی یارانهها اعلام کنند. این یعنی، اگرچه وزیر کار معتقد است که مردم میتوانند با حداقل حقوق زندگی کنند، اما خود دولت میداند که بسیاری از شهروندانش ناچار از داشتن شغل دوم هستند... حداقل انتظار میرود واقعیتهای جامعه را درست بیان کنند. درغیر این صورت، مجبور میشویم اینطور فکر کنیم که تصدی سمتهای دولتی و حضور در هیات دولت، اقتضائات اجتماعی و سیاسی دارد و این اقتضائات باعث میشود ناطقان، حرفهایی برخلاف آنچه باور دارند یا میبینند، بر زبان بیاورند.
کیهان
سرمقاله: «میتوانست بهتر بچرخد!»، حسین شمسیان
تبلیغات گسترده رسانهای، بهخصوص در سیمای جمهوری اسلامی که به دیالوگ سریالهای نوروزی هم رسید، در حالی مردم را دایما به چشمپوشی از یارانه دعوت میکند که ابعاد اقتصادی سال جدید روشن نبوده و معلوم نیست در سال جدید با چه وضعیتی به لحاظ تورم و افزایش قیمتها روبهرو خواهیم بود... القا و ایجاد حس بیاعتمادی و نگرانکردن مردم از «سرککشیدن» به زندگی خصوصی آنها، امر دیگری است که این روزها شاهد آن هستیم... تلاش وسیع برای منصرفکردن مردم از دریافت یارانه و حتی تهدید آنها به جریمه در صورت عدم صحت اطلاعات ثبتشده و اخذ وجوه گذشته و... وقتی با بسیاری از هزینههای زاید که هیچ توجیه شرعی و قانونی ندارد مقایسه میشود، جز تلخکامی برای مردم حاصلی نداشته و این پرسش را به ذهن متبادر میکند که قرار است از یارانه اندک خود انصراف بدهیم تا پول حاصل به جیب فلان فوتبالیست برود؟! از یارانه انصراف بدهیم تا عدهای کمتر از 50 نفر، حدود یکصدهزارمیلیاردتومان بدهی بانکی داشته باشند و راستراست راه بروند و هیچکس به آنها نگوید بالای چشمتان ابروست و بیتالمال را از آنها مطالبه کند؟ این دوگانگی در سیاستها و اموری مشابه که متاسفانه کم هم نیستند، سبب تلخکامی مردم و بیاعتمادیشان به قول و وعده مسوولان اجرایی میشود.
اعتماد
یادداشت: «خوشامدگویی به فراخوان»؛ یوسف مولایی
تقویت تیم مذاکره هستهای با بهرهگیری از تجارب استادان برجسته و کارشناسان مجرب، با استقبال جامعه علمی و حقوقی ایران مواجه شده است و حضور دکتر جمشید ممتاز، استاد پرآوازه حقوق بینالملل موجب دلگرمی و امیدواری هرچهبیشتر مدافعان نیروهای دلسوز و علاقهمند به حاکمیت و منافع ملی شده است. از این بابت باید قدردان دولت تدبیر و امید و وزیر محترم امور خارجه بود. با این وجود با توجه به درهمتنیدگی و پیوستگی ساختاری ابعاد سیاسی، حقوقی و فنی پرونده هستهای این پرسش مطرح است که چرا استادان و کارشناسان مجرب از همان ابتدای آغاز مذاکره به اتاق فکر و مشاوره تیم هستهیی دعوت نشدهاند.
جوان
یادداشت: «اعتدال روحانی، میانهروی یزدی؟!»؛ کبری آسوپار
آیا حسن روحانی مواضع ابراهیمیزدی را که تیتر یک روزنامه حامی هاشمی و روحانی است، تایید خواهد کرد: «بقای همه ما در ماندن روحانی است.»... رییسجمهور کوچکترین انتقاد و اعتراض رسانههای منتقد را بیجواب نمیگذارد... آنانی که در بهمن 66 امام تکلیف بقایشان را معلوم کرد، حالا برای بقای خویش چشم امید به روحانی دوختهاند؛ اینکه چه چیزی در دولت یازدهم آنان را امیدوار ساخته، بماند اما آیا رییسجمهور امید اینانی را که امام آب پاکی بر دستشان ریخت، ناامید خواهد کرد؟
اطلاعات
یادداشت: «آزمون درستکاری»؛ فتح ا... آملی (جوادی)
مدتی است که رسانه ملی از مردم میخواهد که از دریافت یارانه صرفنظر کنند... . مخاطب این پیامها چه کسانی هستند؟ قاعدتا تمام مردم؛ اما در واقع و متاسفانه آنها که در این میانه تحتتاثیر این پیامها قرار میگیرند، درصد بالایی را شامل نمیشوند... اینکه دولت وقتی از ما میخواهد از این رقم اندک ۴۵هزارتومانی بگذریم، آیا ارادهای برای استیفای حقوق ملت و ستاندن خود آنان از فرد یا افرادی که به تنهایی به قدر یارانه پرداختی یک ماه و یا چند ماه دولت به کل مردم ایران سوءاستفاده کردهاند، دارد؟ آیا دولت که از مردم میخواهد از این رقم بگذرند آیا خود ارادهای برای کاستن از بودجه دهها سازمان و موسسه و نهاد که میزان لزوم استفادهشان از بیتالمال و فایدهای که برای دین و دولت و مملکت دارند، چندان معلوم نیست، دارد؟
قانون
یادداشت: «درآمدها را گفتید هزینهها را هم بگویید» مرتضی گلپور
درست در کشاکش بحث یارانهگرفتن و انصرافدادن، تناقضاتی از درون دولت مشاهده میشود، تناقضاتی که نشان میدهد دولتمردان، واقعیتهای زندگی را میدانند، اما نمیخواهند مردم بدانند که آنان میدانند. یا شاید هم سیاست این باشد که دولت، چه مهرورز باشد و چه اعتدالی، همواره سعی میکند تصویری رسمی از زندگی و واقعیتهای اجتماعی و اقتصادی ارایه کند، تصویری که البته خودشان میدانند واقعی نیست. یک نمونه بارز این تناقض، از اظهارنظر اخیر علی ربیعی، وزیر رفاه، کار و امور اجتماعی بیرون میزند. وی گفته است که باحداقل حقوق میتوان زندگی کرد؛ یعنی با همین 600 تا 700هزارتومان دریافتیهای ماهانه. این درحالی است که وی پیشتر گفته بود خط فقر چیزی بیشتر از یکمیلیونو500هزارتومان است. اما این اظهارنظر گذشته وی، نشاندهنده تناقض مورد نظر نیست. تناقض وقتی خود را نشان داد که باوجود اظهارنظر ربیعی درباره حداقل حقوق، دولت از مردم خواسته است اطلاعات اقتصادی و دریافتیهای مالی شغل دوم خود را نیز در سایت هدفمندی یارانهها اعلام کنند. این یعنی، اگرچه وزیر کار معتقد است که مردم میتوانند با حداقل حقوق زندگی کنند، اما خود دولت میداند که بسیاری از شهروندانش ناچار از داشتن شغل دوم هستند... حداقل انتظار میرود واقعیتهای جامعه را درست بیان کنند. درغیر این صورت، مجبور میشویم اینطور فکر کنیم که تصدی سمتهای دولتی و حضور در هیات دولت، اقتضائات اجتماعی و سیاسی دارد و این اقتضائات باعث میشود ناطقان، حرفهایی برخلاف آنچه باور دارند یا میبینند، بر زبان بیاورند.
کیهان
سرمقاله: «میتوانست بهتر بچرخد!»، حسین شمسیان
تبلیغات گسترده رسانهای، بهخصوص در سیمای جمهوری اسلامی که به دیالوگ سریالهای نوروزی هم رسید، در حالی مردم را دایما به چشمپوشی از یارانه دعوت میکند که ابعاد اقتصادی سال جدید روشن نبوده و معلوم نیست در سال جدید با چه وضعیتی به لحاظ تورم و افزایش قیمتها روبهرو خواهیم بود... القا و ایجاد حس بیاعتمادی و نگرانکردن مردم از «سرککشیدن» به زندگی خصوصی آنها، امر دیگری است که این روزها شاهد آن هستیم... تلاش وسیع برای منصرفکردن مردم از دریافت یارانه و حتی تهدید آنها به جریمه در صورت عدم صحت اطلاعات ثبتشده و اخذ وجوه گذشته و... وقتی با بسیاری از هزینههای زاید که هیچ توجیه شرعی و قانونی ندارد مقایسه میشود، جز تلخکامی برای مردم حاصلی نداشته و این پرسش را به ذهن متبادر میکند که قرار است از یارانه اندک خود انصراف بدهیم تا پول حاصل به جیب فلان فوتبالیست برود؟! از یارانه انصراف بدهیم تا عدهای کمتر از 50 نفر، حدود یکصدهزارمیلیاردتومان بدهی بانکی داشته باشند و راستراست راه بروند و هیچکس به آنها نگوید بالای چشمتان ابروست و بیتالمال را از آنها مطالبه کند؟ این دوگانگی در سیاستها و اموری مشابه که متاسفانه کم هم نیستند، سبب تلخکامی مردم و بیاعتمادیشان به قول و وعده مسوولان اجرایی میشود.
اعتماد
یادداشت: «خوشامدگویی به فراخوان»؛ یوسف مولایی
تقویت تیم مذاکره هستهای با بهرهگیری از تجارب استادان برجسته و کارشناسان مجرب، با استقبال جامعه علمی و حقوقی ایران مواجه شده است و حضور دکتر جمشید ممتاز، استاد پرآوازه حقوق بینالملل موجب دلگرمی و امیدواری هرچهبیشتر مدافعان نیروهای دلسوز و علاقهمند به حاکمیت و منافع ملی شده است. از این بابت باید قدردان دولت تدبیر و امید و وزیر محترم امور خارجه بود. با این وجود با توجه به درهمتنیدگی و پیوستگی ساختاری ابعاد سیاسی، حقوقی و فنی پرونده هستهای این پرسش مطرح است که چرا استادان و کارشناسان مجرب از همان ابتدای آغاز مذاکره به اتاق فکر و مشاوره تیم هستهیی دعوت نشدهاند.
جوان
یادداشت: «اعتدال روحانی، میانهروی یزدی؟!»؛ کبری آسوپار
آیا حسن روحانی مواضع ابراهیمیزدی را که تیتر یک روزنامه حامی هاشمی و روحانی است، تایید خواهد کرد: «بقای همه ما در ماندن روحانی است.»... رییسجمهور کوچکترین انتقاد و اعتراض رسانههای منتقد را بیجواب نمیگذارد... آنانی که در بهمن 66 امام تکلیف بقایشان را معلوم کرد، حالا برای بقای خویش چشم امید به روحانی دوختهاند؛ اینکه چه چیزی در دولت یازدهم آنان را امیدوار ساخته، بماند اما آیا رییسجمهور امید اینانی را که امام آب پاکی بر دستشان ریخت، ناامید خواهد کرد؟
یادداشت: «آزمون درستکاری»؛ فتح ا... آملی (جوادی)
مدتی است که رسانه ملی از مردم میخواهد که از دریافت یارانه صرفنظر کنند... . مخاطب این پیامها چه کسانی هستند؟ قاعدتا تمام مردم؛ اما در واقع و متاسفانه آنها که در این میانه تحتتاثیر این پیامها قرار میگیرند، درصد بالایی را شامل نمیشوند... اینکه دولت وقتی از ما میخواهد از این رقم اندک ۴۵هزارتومانی بگذریم، آیا ارادهای برای استیفای حقوق ملت و ستاندن خود آنان از فرد یا افرادی که به تنهایی به قدر یارانه پرداختی یک ماه و یا چند ماه دولت به کل مردم ایران سوءاستفاده کردهاند، دارد؟ آیا دولت که از مردم میخواهد از این رقم بگذرند آیا خود ارادهای برای کاستن از بودجه دهها سازمان و موسسه و نهاد که میزان لزوم استفادهشان از بیتالمال و فایدهای که برای دین و دولت و مملکت دارند، چندان معلوم نیست، دارد؟
قانون
یادداشت: «درآمدها را گفتید هزینهها را هم بگویید» مرتضی گلپور
درست در کشاکش بحث یارانهگرفتن و انصرافدادن، تناقضاتی از درون دولت مشاهده میشود، تناقضاتی که نشان میدهد دولتمردان، واقعیتهای زندگی را میدانند، اما نمیخواهند مردم بدانند که آنان میدانند. یا شاید هم سیاست این باشد که دولت، چه مهرورز باشد و چه اعتدالی، همواره سعی میکند تصویری رسمی از زندگی و واقعیتهای اجتماعی و اقتصادی ارایه کند، تصویری که البته خودشان میدانند واقعی نیست. یک نمونه بارز این تناقض، از اظهارنظر اخیر علی ربیعی، وزیر رفاه، کار و امور اجتماعی بیرون میزند. وی گفته است که باحداقل حقوق میتوان زندگی کرد؛ یعنی با همین 600 تا 700هزارتومان دریافتیهای ماهانه. این درحالی است که وی پیشتر گفته بود خط فقر چیزی بیشتر از یکمیلیونو500هزارتومان است. اما این اظهارنظر گذشته وی، نشاندهنده تناقض مورد نظر نیست. تناقض وقتی خود را نشان داد که باوجود اظهارنظر ربیعی درباره حداقل حقوق، دولت از مردم خواسته است اطلاعات اقتصادی و دریافتیهای مالی شغل دوم خود را نیز در سایت هدفمندی یارانهها اعلام کنند. این یعنی، اگرچه وزیر کار معتقد است که مردم میتوانند با حداقل حقوق زندگی کنند، اما خود دولت میداند که بسیاری از شهروندانش ناچار از داشتن شغل دوم هستند... حداقل انتظار میرود واقعیتهای جامعه را درست بیان کنند. درغیر این صورت، مجبور میشویم اینطور فکر کنیم که تصدی سمتهای دولتی و حضور در هیات دولت، اقتضائات اجتماعی و سیاسی دارد و این اقتضائات باعث میشود ناطقان، حرفهایی برخلاف آنچه باور دارند یا میبینند، بر زبان بیاورند.
کیهان
سرمقاله: «میتوانست بهتر بچرخد!»، حسین شمسیان
تبلیغات گسترده رسانهای، بهخصوص در سیمای جمهوری اسلامی که به دیالوگ سریالهای نوروزی هم رسید، در حالی مردم را دایما به چشمپوشی از یارانه دعوت میکند که ابعاد اقتصادی سال جدید روشن نبوده و معلوم نیست در سال جدید با چه وضعیتی به لحاظ تورم و افزایش قیمتها روبهرو خواهیم بود... القا و ایجاد حس بیاعتمادی و نگرانکردن مردم از «سرککشیدن» به زندگی خصوصی آنها، امر دیگری است که این روزها شاهد آن هستیم... تلاش وسیع برای منصرفکردن مردم از دریافت یارانه و حتی تهدید آنها به جریمه در صورت عدم صحت اطلاعات ثبتشده و اخذ وجوه گذشته و... وقتی با بسیاری از هزینههای زاید که هیچ توجیه شرعی و قانونی ندارد مقایسه میشود، جز تلخکامی برای مردم حاصلی نداشته و این پرسش را به ذهن متبادر میکند که قرار است از یارانه اندک خود انصراف بدهیم تا پول حاصل به جیب فلان فوتبالیست برود؟! از یارانه انصراف بدهیم تا عدهای کمتر از 50 نفر، حدود یکصدهزارمیلیاردتومان بدهی بانکی داشته باشند و راستراست راه بروند و هیچکس به آنها نگوید بالای چشمتان ابروست و بیتالمال را از آنها مطالبه کند؟ این دوگانگی در سیاستها و اموری مشابه که متاسفانه کم هم نیستند، سبب تلخکامی مردم و بیاعتمادیشان به قول و وعده مسوولان اجرایی میشود.
اعتماد
یادداشت: «خوشامدگویی به فراخوان»؛ یوسف مولایی
تقویت تیم مذاکره هستهای با بهرهگیری از تجارب استادان برجسته و کارشناسان مجرب، با استقبال جامعه علمی و حقوقی ایران مواجه شده است و حضور دکتر جمشید ممتاز، استاد پرآوازه حقوق بینالملل موجب دلگرمی و امیدواری هرچهبیشتر مدافعان نیروهای دلسوز و علاقهمند به حاکمیت و منافع ملی شده است. از این بابت باید قدردان دولت تدبیر و امید و وزیر محترم امور خارجه بود. با این وجود با توجه به درهمتنیدگی و پیوستگی ساختاری ابعاد سیاسی، حقوقی و فنی پرونده هستهای این پرسش مطرح است که چرا استادان و کارشناسان مجرب از همان ابتدای آغاز مذاکره به اتاق فکر و مشاوره تیم هستهیی دعوت نشدهاند.
جوان
یادداشت: «اعتدال روحانی، میانهروی یزدی؟!»؛ کبری آسوپار
آیا حسن روحانی مواضع ابراهیمیزدی را که تیتر یک روزنامه حامی هاشمی و روحانی است، تایید خواهد کرد: «بقای همه ما در ماندن روحانی است.»... رییسجمهور کوچکترین انتقاد و اعتراض رسانههای منتقد را بیجواب نمیگذارد... آنانی که در بهمن 66 امام تکلیف بقایشان را معلوم کرد، حالا برای بقای خویش چشم امید به روحانی دوختهاند؛ اینکه چه چیزی در دولت یازدهم آنان را امیدوار ساخته، بماند اما آیا رییسجمهور امید اینانی را که امام آب پاکی بر دستشان ریخت، ناامید خواهد کرد؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.