|

برای منوچهر سعیدوزیری، روزنامه‌نگار پیشکسوت

پایان یک رویا

پژمان موسوی

چرخ روزگار گویی نمی‌خواست حتی «مرگ»، مرد فراموش‌شده تاریخ مطبوعات ایران را به سرخط خبرها آورد و نام او را حتی با این بهانه بر سر زبان‌ها بیندازد که اگر جز این بود، سایه شوم مرگ، ظهر بیست‌ونهم اسفند درست در دقایقی که ایرانیان خود را برای لحظات تحویل سال نو آماده می‌کردند، بر بیمارستان جم تهران حاکم نمی‌شد و منوچهر سعیدوزیری را با خود نمی‌برد. منوچهر سعیدوزیری روزنامه‌نگار پیشکسوتی بود که از سال‌های دور، سال‌هایی که فرقه دموکرات کنترل تبریز را به دست گرفته بودند و او مجبور شده بود به دستور شخص جعفر پیشه‌وری، ارگان این فرقه در شهر زادگاهش زنجان را سردبیری کند، تا سال‌هایی که او در دهه 30 و 40 مجله اطلاعات هفتگی و روزنامه اطلاعات به‌عنوان یکی از دو روزنامه اصلی ایران را سردبیری می‌کرد، او در تمام این سال‌ها روزنامه‌نگاری مبتکر، خلاق و صاحب ایده با روحیه «مشارکتی» بود و همواره سعی در تقویت روحیه کار مشارکتی در تحریریه‌ها داشت. همین سال گذشته بود که در بزرگداشت این مرد فراموش‌شده تاریخ مطبوعات ایران در روزنامه «شرق» و در شرح نخستین مواجهه او با مطبوعات پس از سال‌ها بی‌خبری از مردی نوشته بودم که روزی در «متن» خبرها بوده است و امروز حتی در «حاشیه»اش هم نیست؛ مردی که از نوجوانی در آرزوی «تولستوی»شدن بود و در نهایت هم به‌قول خودش «دریغا آن نهال آرزو هرگز به بار ننشست»! تعجب کرده بود که چرا سراغش را گرفته‌ام و به‌قول خودش می‌خواهم احیایش کنم. من اما در کارم مطمئن بودم زیرا آن زمان می‌دانستم منوچهر سعیدوزیری، یادگاری است از قرنی که اینک در سال‌های پایانی آن قرار داریم؛ قرنی که او در سال‌های بحرانی‌اش حضور و «مسوولیت» داشته است و هیچ‌گاه فراموش نکرده است که باید همواره در کنار مردم باشد و برای آنها بگوید و بنویسد. شاید از همین‌رو هم بود که « احیای» او برای بازخوانی کارنامه روزنامه‌نگاری‌اش و کنکاش در روزنامه‌نگاری آن‌سال‌ها در کنار آشنایی نسل جدید با یکی از تاثیرگذاران سال‌های دور، ضرورتی انکار‌ناپذیر رخ می‌نمود. حیف و صد حیف که پرونده زندگی منوچهر سعیدوزیری حداقل برای روزنامه‌نگاران نسل جدید خیلی زود بسته شد و زمینه آشنایی عمیق‌تر این نسل با وی به‌عنوان یکی از روزنامه‌نگاران نسل ازیادرفته و فراموش‌شده، فراهم نشد؛ نسلی که او یکی از بازیگرانش بود و چندین نفر دیگر از نسل او، نسلی که دود چراغ خورده‌اند و منبعی زنده برای تاریخ شفاهی روزنامه‌نگاری ایران هستند، هنوز در بین ما هستند و می‌توان امیدوار بود که هم‌صحبتی و انتقال تجربه از اینان، بتواند روشنگر تفاوت‌ها و شباهت‌های روزنامه‌نگاری نسل‌های مختلف روزنامه‌نگاران ایران از نظرگاه کار حرفه‌ای و مسوولیت‌های اجتماعی و اخلاقی باشد.
چرخ روزگار گویی نمی‌خواست حتی «مرگ»، مرد فراموش‌شده تاریخ مطبوعات ایران را به سرخط خبرها آورد و نام او را حتی با این بهانه بر سر زبان‌ها بیندازد که اگر جز این بود، سایه شوم مرگ، ظهر بیست‌ونهم اسفند درست در دقایقی که ایرانیان خود را برای لحظات تحویل سال نو آماده می‌کردند، بر بیمارستان جم تهران حاکم نمی‌شد و منوچهر سعیدوزیری را با خود نمی‌برد. منوچهر سعیدوزیری روزنامه‌نگار پیشکسوتی بود که از سال‌های دور، سال‌هایی که فرقه دموکرات کنترل تبریز را به دست گرفته بودند و او مجبور شده بود به دستور شخص جعفر پیشه‌وری، ارگان این فرقه در شهر زادگاهش زنجان را سردبیری کند، تا سال‌هایی که او در دهه 30 و 40 مجله اطلاعات هفتگی و روزنامه اطلاعات به‌عنوان یکی از دو روزنامه اصلی ایران را سردبیری می‌کرد، او در تمام این سال‌ها روزنامه‌نگاری مبتکر، خلاق و صاحب ایده با روحیه «مشارکتی» بود و همواره سعی در تقویت روحیه کار مشارکتی در تحریریه‌ها داشت. همین سال گذشته بود که در بزرگداشت این مرد فراموش‌شده تاریخ مطبوعات ایران در روزنامه «شرق» و در شرح نخستین مواجهه او با مطبوعات پس از سال‌ها بی‌خبری از مردی نوشته بودم که روزی در «متن» خبرها بوده است و امروز حتی در «حاشیه»اش هم نیست؛ مردی که از نوجوانی در آرزوی «تولستوی»شدن بود و در نهایت هم به‌قول خودش «دریغا آن نهال آرزو هرگز به بار ننشست»! تعجب کرده بود که چرا سراغش را گرفته‌ام و به‌قول خودش می‌خواهم احیایش کنم. من اما در کارم مطمئن بودم زیرا آن زمان می‌دانستم منوچهر سعیدوزیری، یادگاری است از قرنی که اینک در سال‌های پایانی آن قرار داریم؛ قرنی که او در سال‌های بحرانی‌اش حضور و «مسوولیت» داشته است و هیچ‌گاه فراموش نکرده است که باید همواره در کنار مردم باشد و برای آنها بگوید و بنویسد. شاید از همین‌رو هم بود که « احیای» او برای بازخوانی کارنامه روزنامه‌نگاری‌اش و کنکاش در روزنامه‌نگاری آن‌سال‌ها در کنار آشنایی نسل جدید با یکی از تاثیرگذاران سال‌های دور، ضرورتی انکار‌ناپذیر رخ می‌نمود. حیف و صد حیف که پرونده زندگی منوچهر سعیدوزیری حداقل برای روزنامه‌نگاران نسل جدید خیلی زود بسته شد و زمینه آشنایی عمیق‌تر این نسل با وی به‌عنوان یکی از روزنامه‌نگاران نسل ازیادرفته و فراموش‌شده، فراهم نشد؛ نسلی که او یکی از بازیگرانش بود و چندین نفر دیگر از نسل او، نسلی که دود چراغ خورده‌اند و منبعی زنده برای تاریخ شفاهی روزنامه‌نگاری ایران هستند، هنوز در بین ما هستند و می‌توان امیدوار بود که هم‌صحبتی و انتقال تجربه از اینان، بتواند روشنگر تفاوت‌ها و شباهت‌های روزنامه‌نگاری نسل‌های مختلف روزنامه‌نگاران ایران از نظرگاه کار حرفه‌ای و مسوولیت‌های اجتماعی و اخلاقی باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.