|

برای قهرمانان وطنم

پرواز خلبانان به اوج معنای زندگی

عبدالرضا ناصرمقدسی- متخصص مغز و اعصاب

این روزها که تمام توجه‌ها به جنگی است که پوتین در اوکراین به راه انداخته و سبب مرگ و بی‌خانمان‌شدن بسیاری از مردمان شده است، به این فکر می‌کردم که انسان‌ها چه به‌راحتی به خود حق می‌دهند درباره افراد دیگر تصمیم بگیرند و این‌گونه با جنایات جنگی، زندگی دیگران را به خاک و خون کشیده و استقلال یک کشور را زیر سؤال ببرند. به هواپیماهای جنگی روسی فکر می‌کردم که چگونه بر سر مردمان بمب می‌ریزند، آنها را به خاک و خون کشیده و دست به تخریب تمام زیرساخت‌های اوکراین می‌زنند. احتمالا از خیلی از این خلبانان روسی اگر پرسیده شود می‌گویند ما مأمور و معذور هستیم و صرفا به دستورات عمل می‌کنیم. موضوعی که یادآور همان «ابتذال شر»ی است که هانا آرنت در برخورد با محاکمه آیشمن بیان می‌کند. انگار اخلاقیات و اینکه در درون خود فکر کنیم که چه کار داریم انجام می‌دهیم، هیچ‌گونه جایگاهی در نظر این افراد ندارد. آنها به دستورات عمل می‌کنند، هر چقدر هم که جنایتکارانه باشد، فقط برای اینکه موقعیت و جان خود را حفظ کنند. در هفته پیش اتفاقی در تبریز افتاد که نشان داد هنوز می‌توان قهرمانان بزرگی را یافت که فداکارانه از جان خود می‌گذرند تا جان دیگری را نجات دهند. سرهنگ دوم صادق فلاحی و سروان علیرضا حنیفه‌زاد جنگده اف 5 ر ا که به دلیل نقص فنی در حال سقوط بود، طوری هدایت کردند که سبب کمترین خسارت شود. اگر از جنگده بیرون می‌پریدند و جان خود را نجات می‌دادند، جنگنده در منطقه پرجمعیتی از تبریز سقوط کرده و موجب مرگ تعداد زیادی از هم‌وطنانمان می‌شد. آنها اما تصمیم گرفتند در جنگنده بمانند و آن را به منطقه‌ای خلوت هدایت کنند. این‌گونه جان خود را فدا کردند تا بقیه زنده بمانند. متأسفانه یکی از هم‌وطنان نیز در جریان این حادثه جان خود را از دست داد. وقتی تشییع جنازه این قهرمانان را می‌دیدم، فکر می‌کردم این خاک چه بزرگانی را از دست داد. آنها بدون هیچ‌گونه تردیدی جان دیگران را بر جان خود ترجیح دادند در حالی که می‌دانستند تنها فرصتشان برای زندگی پریدن با چتر نجات از جنگنده است. معنای زندگی چیست؟ به گمانم هر فردی خود به زندگی‌اش معنا می‌دهد. آن خلبان روسی که بمب بر سر مردمان می‌ریزد معنای زندگی‌اش را در ابتذالی پیدا کرده که تا آخر عمر گریبانگیرش خواهد بود. سرهنگ دوم صادق فلاحی و سروان علیرضا حنیفه‌زاد اما معنای زندگی را در همان اوجی یافتند که در فراز آن به پرواز درآمدند. نامشان جاوید و راهشان پررهرو باد.

این روزها که تمام توجه‌ها به جنگی است که پوتین در اوکراین به راه انداخته و سبب مرگ و بی‌خانمان‌شدن بسیاری از مردمان شده است، به این فکر می‌کردم که انسان‌ها چه به‌راحتی به خود حق می‌دهند درباره افراد دیگر تصمیم بگیرند و این‌گونه با جنایات جنگی، زندگی دیگران را به خاک و خون کشیده و استقلال یک کشور را زیر سؤال ببرند. به هواپیماهای جنگی روسی فکر می‌کردم که چگونه بر سر مردمان بمب می‌ریزند، آنها را به خاک و خون کشیده و دست به تخریب تمام زیرساخت‌های اوکراین می‌زنند. احتمالا از خیلی از این خلبانان روسی اگر پرسیده شود می‌گویند ما مأمور و معذور هستیم و صرفا به دستورات عمل می‌کنیم. موضوعی که یادآور همان «ابتذال شر»ی است که هانا آرنت در برخورد با محاکمه آیشمن بیان می‌کند. انگار اخلاقیات و اینکه در درون خود فکر کنیم که چه کار داریم انجام می‌دهیم، هیچ‌گونه جایگاهی در نظر این افراد ندارد. آنها به دستورات عمل می‌کنند، هر چقدر هم که جنایتکارانه باشد، فقط برای اینکه موقعیت و جان خود را حفظ کنند. در هفته پیش اتفاقی در تبریز افتاد که نشان داد هنوز می‌توان قهرمانان بزرگی را یافت که فداکارانه از جان خود می‌گذرند تا جان دیگری را نجات دهند. سرهنگ دوم صادق فلاحی و سروان علیرضا حنیفه‌زاد جنگده اف 5 ر ا که به دلیل نقص فنی در حال سقوط بود، طوری هدایت کردند که سبب کمترین خسارت شود. اگر از جنگده بیرون می‌پریدند و جان خود را نجات می‌دادند، جنگنده در منطقه پرجمعیتی از تبریز سقوط کرده و موجب مرگ تعداد زیادی از هم‌وطنانمان می‌شد. آنها اما تصمیم گرفتند در جنگنده بمانند و آن را به منطقه‌ای خلوت هدایت کنند. این‌گونه جان خود را فدا کردند تا بقیه زنده بمانند. متأسفانه یکی از هم‌وطنان نیز در جریان این حادثه جان خود را از دست داد. وقتی تشییع جنازه این قهرمانان را می‌دیدم، فکر می‌کردم این خاک چه بزرگانی را از دست داد. آنها بدون هیچ‌گونه تردیدی جان دیگران را بر جان خود ترجیح دادند در حالی که می‌دانستند تنها فرصتشان برای زندگی پریدن با چتر نجات از جنگنده است. معنای زندگی چیست؟ به گمانم هر فردی خود به زندگی‌اش معنا می‌دهد. آن خلبان روسی که بمب بر سر مردمان می‌ریزد معنای زندگی‌اش را در ابتذالی پیدا کرده که تا آخر عمر گریبانگیرش خواهد بود. سرهنگ دوم صادق فلاحی و سروان علیرضا حنیفه‌زاد اما معنای زندگی را در همان اوجی یافتند که در فراز آن به پرواز درآمدند. نامشان جاوید و راهشان پررهرو باد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.