|

از هزینه 2برابری درمان اتباع تا نبود مرکز دیالیز کودکان

نسترن فرخه: قد کوتاه و جثه نحیفی دارد، کوله‌پشتی که به دوش می‌گیرد، همه محو کوچکی اندامش می‌شوند، کودکی بی‌سروصدا که تا چشم به جهان گشوده، سر چهارراه در حال تکدی‌گری بوده. روشنک حالا 11 سال دارد؛ دختری که تمام روزهای زندگی‌اش در لابه‌لای ماشین‌های سر چهارراه و اسپند دودکردن گذشته است؛ اما گویی درد و رنج برای او تمامی ندارد. حالا بخت نامهربان، رویی دیگر را برایش ترسیم کرده و آن درد بیماری و ازکارافتادن هر دو کلیه در این سن است که باید دیالیز همراه همیشگی‌اش شود. دو الی سه روزی بود که درد تمام وجودش را در بر گرفته بود و صورت و دست‌های کوچکش شروع به ورم‌کردن کرده بودند، با خانواده راهی بیمارستان امیرالمؤمنین نازی‌آباد می‌شود و آنجا بعد از سم‌زدایی و انجام بررسی‌ها پزشکان متوجه ازکارافتادن هر دو کلیه می‌شوند و سه بار دیالیز در هفته را تجویز می‌کنند؛ اما موضوعی که همه پرسنل درمانی را به شوک وا‌داشته بود، تحمل این دختر‌بچه در برابر این درد بوده، آن‌قدر بی‌تابی کمی در برابرش نشان داده که خانواده خیلی دیر متوجه این بیماری شدند؛ بیماری‌ای که به دلیل کمبود متخصص دیالیز در بیمارستان‌های تهران مشکلات این دختران را دو‌چندان خواهد کرد. هنوز چند ماهی از ماجرای کم‌شنوایی هر دو گوش روشنک نمی‌گذرد که به توصیه پزشک مجبور به استفاده از سمعک می‌شود و حالا هم هفته‌ای سه بار دیالیز برای این تن رنجور و دردکشیده و هزینه‌های سرسام‌آور که از تحمل این خانواده خارج است؛ همچنین طبق قوانین هزینه‌های درمان برای اتباع دو برابر حساب می‌شود که این خانواده به دلیل پاکستانی‌بودن باید از این قانون تبعیت کنند. داوطلب و مددکار اجتماعی جمعیت امام علی در مرکز شهرری از این ماجرا این‌طور می‌گوید «مدتی بود که روشنک حال روحی خوبی نداشت، به حدی به دلیل کارکردن تحت فشار بود که وقتی حالش را می‌پرسیدم، زیر گریه می‌زد. سر چهارراه کودکان با انواع آسیب‌های جنسی و جسمی و روانی دست به گریبان هستند و این دختر به زبان می‌آورد که از این شرایط خسته شده است. ما در حال ارائه خدمات روان‌شناسی و مددکاری بودیم که ماجرای بیماری کلیوی پیش آمد». روشنک بعد از یک روز بستری در بیمارستان امیرالمؤمنین باید به بیمارستان دیگری که متخصص بخش اطفال داشته باشد، منتقل می‌شد که به بیمارستان نیمه‌خصوصی فرهیختگان منتقل می‌شود. زهرا پیمان مددکار این دختر ادامه می‌دهد: «در این بیمارستان به دلیل نداشتن اوراق هویتی و مسائل مالی پذیرش بیمار به این بد‌حالی چهار ساعت طول کشید و در کنار این موضوع، چشمگیر است که معاونت درمانی باید با توجه به شرایط خانواده بیمار بیمارستان معرفی می‌کرد؛ یعنی بیمارستان کودکان دیگر که نیمه‌خصوصی هم نباشد تا برای تهیه هزینه دچار مشکل شوند. خلاصه سه‌شنبه بستری شد؛ اما به دلیل تب بالا در بیمارستان می‌ماند و شنبه مرخص می‌شود. همچنین به ما گفتند باید تا مدتی دیالیز شود که ببینیم نیاز به پیوند دارد یا نه؛ در‌صورتی‌که طبق تجربه‌های قبلی کودکان‌مان در جمعیت امام علی که داشتیم، پیداکردن کلیه برای اتباع کار دشواری است؛ چون حتما باید از کلیه اتباع پیوند انجام شود و زمان بسیاری می‌طلبد و بهتر است اگر واقعا نیاز به کلیه وجود دارد، زودتر پیگیری‌ها را ما انجام دهیم. ما کودک دیگری داشتیم که دقیقا به‌همین‌دلیل از دست رفت. برای پیوند کلیه اتباع نیاز به دستور شخص وزیر است که برای مورد قبلی حتی ما این دستور را هم گرفتیم و بیمار در نوبت دریافت پیوند عضو از یک ایرانی بود؛ اما دیگر خیلی دیر شده بود و آن کودک را از دست دادیم». بعد از مرخصی، روز دوشنبه، خانواده، روشنک را به هر مرکز درمانی و بیمارستانی که می‌برند، هیچ کجا دیالیز کودک انجام نمی‌دهند یا به دلیل نداشتن اوراق هویتی قبول نمی‌کنند، این داوطلب اضافه می‌کند: «معاونت درمان برای بیمارستان اشرفی‌اصفهانی مولوی نامه زد تا آنجا برویم؛ اما با وجود نامه آنجا هم پذیرش نکرد، این کودک تا پنجشنبه دیالیز نشده بود و حالی به‌شدت بد داشت، داوطلب‌های خانه ایرانی همه بیمارستان‌ها را پیگیری کردند تا اینکه به صورت اورژانسی به بیمارستان فیروز‌آبادی رفتیم که بخش دیالیز بیمارستان تعطیل بود و مجبور شدیم دوباره به فرهیختگان برویم که هزینه هر بار دیالیز سه میلیون تومان می‌شود و در کل حدود 30 میلیون هزینه این چند روز بستری در بیمارستان فرهیختگان شد که چون روشنک اتباع محسوب می‌شود، هزینه‌ها دو برابر حساب می‌شود و این مبلغ را با کمک خیرین جمعیت تهیه کردیم. در‌حال‌حاضر معاونت درمان به بیمارستان امیراعلم نامه زده تا دیالیزها آنجا انجام شود و هزینه هر بار دیالیز 500 هزار تومان می‌شود، همه این مسائل و چالش‌هایی که به آن اشاره کردم، در حالی است که در تمام مراحل مددکار همراه این خانواده بوده و اگر در این نا‌هماهنگی‌های معاونت درمان با بیمارستان‌ها که نمی‌داند کدام بیمارستان بخش دیالیز اطفال دارد و فقط نامه می‌زند یا ناهماهنگی‌های داخل بیمارستان‌ها، این خانواده تنها بود، این بچه تا به حال تلف شده بود و ما از دستش داده بودیم». زهرا پیمان ادامه می‌دهد: «به طور مثال این بچه دیروز به دلیل ضعف بدنی بعد از دیالیز تشنج کرد و پنج صبح به بیمارستان هفت تیر برده می‌شود، تا حدی که ایست قلبی می‌کند و دوباره احیا می‌شود، بعد از آن به بیمارستان دولتی رسول اکرم منتقل می‌شود؛ اما برای پذیرش باید 10 میلیون پرداخت می‌شد تا کارهای پذیرش انجام شود، برای همین با وجود حال بد روشنک پذیرش طول می‌کشد که آخر با میانجیگری اجازه بستری می‌دهند. به همین توجه کنید که اگر مددکار همراه خانواده نبود، خانواده با این نا‌هماهنگی‌ها و گاه رفتارهای نامناسب باید چه کار می‌کرد. این در حالی است که مددکارهای بیمارستان هم خیلی در این زمینه توانمندی از خود نشان ندادند و اغلب مواقع این بخش تعطیل بوده است».
حال با وجود هزینه‌های بالای درمان و افزایش این مبلغ به دلیل اتباع‌بودن، این مرکز طالب کمک مادی و معنوی است.

نسترن فرخه: قد کوتاه و جثه نحیفی دارد، کوله‌پشتی که به دوش می‌گیرد، همه محو کوچکی اندامش می‌شوند، کودکی بی‌سروصدا که تا چشم به جهان گشوده، سر چهارراه در حال تکدی‌گری بوده. روشنک حالا 11 سال دارد؛ دختری که تمام روزهای زندگی‌اش در لابه‌لای ماشین‌های سر چهارراه و اسپند دودکردن گذشته است؛ اما گویی درد و رنج برای او تمامی ندارد. حالا بخت نامهربان، رویی دیگر را برایش ترسیم کرده و آن درد بیماری و ازکارافتادن هر دو کلیه در این سن است که باید دیالیز همراه همیشگی‌اش شود. دو الی سه روزی بود که درد تمام وجودش را در بر گرفته بود و صورت و دست‌های کوچکش شروع به ورم‌کردن کرده بودند، با خانواده راهی بیمارستان امیرالمؤمنین نازی‌آباد می‌شود و آنجا بعد از سم‌زدایی و انجام بررسی‌ها پزشکان متوجه ازکارافتادن هر دو کلیه می‌شوند و سه بار دیالیز در هفته را تجویز می‌کنند؛ اما موضوعی که همه پرسنل درمانی را به شوک وا‌داشته بود، تحمل این دختر‌بچه در برابر این درد بوده، آن‌قدر بی‌تابی کمی در برابرش نشان داده که خانواده خیلی دیر متوجه این بیماری شدند؛ بیماری‌ای که به دلیل کمبود متخصص دیالیز در بیمارستان‌های تهران مشکلات این دختران را دو‌چندان خواهد کرد. هنوز چند ماهی از ماجرای کم‌شنوایی هر دو گوش روشنک نمی‌گذرد که به توصیه پزشک مجبور به استفاده از سمعک می‌شود و حالا هم هفته‌ای سه بار دیالیز برای این تن رنجور و دردکشیده و هزینه‌های سرسام‌آور که از تحمل این خانواده خارج است؛ همچنین طبق قوانین هزینه‌های درمان برای اتباع دو برابر حساب می‌شود که این خانواده به دلیل پاکستانی‌بودن باید از این قانون تبعیت کنند. داوطلب و مددکار اجتماعی جمعیت امام علی در مرکز شهرری از این ماجرا این‌طور می‌گوید «مدتی بود که روشنک حال روحی خوبی نداشت، به حدی به دلیل کارکردن تحت فشار بود که وقتی حالش را می‌پرسیدم، زیر گریه می‌زد. سر چهارراه کودکان با انواع آسیب‌های جنسی و جسمی و روانی دست به گریبان هستند و این دختر به زبان می‌آورد که از این شرایط خسته شده است. ما در حال ارائه خدمات روان‌شناسی و مددکاری بودیم که ماجرای بیماری کلیوی پیش آمد». روشنک بعد از یک روز بستری در بیمارستان امیرالمؤمنین باید به بیمارستان دیگری که متخصص بخش اطفال داشته باشد، منتقل می‌شد که به بیمارستان نیمه‌خصوصی فرهیختگان منتقل می‌شود. زهرا پیمان مددکار این دختر ادامه می‌دهد: «در این بیمارستان به دلیل نداشتن اوراق هویتی و مسائل مالی پذیرش بیمار به این بد‌حالی چهار ساعت طول کشید و در کنار این موضوع، چشمگیر است که معاونت درمانی باید با توجه به شرایط خانواده بیمار بیمارستان معرفی می‌کرد؛ یعنی بیمارستان کودکان دیگر که نیمه‌خصوصی هم نباشد تا برای تهیه هزینه دچار مشکل شوند. خلاصه سه‌شنبه بستری شد؛ اما به دلیل تب بالا در بیمارستان می‌ماند و شنبه مرخص می‌شود. همچنین به ما گفتند باید تا مدتی دیالیز شود که ببینیم نیاز به پیوند دارد یا نه؛ در‌صورتی‌که طبق تجربه‌های قبلی کودکان‌مان در جمعیت امام علی که داشتیم، پیداکردن کلیه برای اتباع کار دشواری است؛ چون حتما باید از کلیه اتباع پیوند انجام شود و زمان بسیاری می‌طلبد و بهتر است اگر واقعا نیاز به کلیه وجود دارد، زودتر پیگیری‌ها را ما انجام دهیم. ما کودک دیگری داشتیم که دقیقا به‌همین‌دلیل از دست رفت. برای پیوند کلیه اتباع نیاز به دستور شخص وزیر است که برای مورد قبلی حتی ما این دستور را هم گرفتیم و بیمار در نوبت دریافت پیوند عضو از یک ایرانی بود؛ اما دیگر خیلی دیر شده بود و آن کودک را از دست دادیم». بعد از مرخصی، روز دوشنبه، خانواده، روشنک را به هر مرکز درمانی و بیمارستانی که می‌برند، هیچ کجا دیالیز کودک انجام نمی‌دهند یا به دلیل نداشتن اوراق هویتی قبول نمی‌کنند، این داوطلب اضافه می‌کند: «معاونت درمان برای بیمارستان اشرفی‌اصفهانی مولوی نامه زد تا آنجا برویم؛ اما با وجود نامه آنجا هم پذیرش نکرد، این کودک تا پنجشنبه دیالیز نشده بود و حالی به‌شدت بد داشت، داوطلب‌های خانه ایرانی همه بیمارستان‌ها را پیگیری کردند تا اینکه به صورت اورژانسی به بیمارستان فیروز‌آبادی رفتیم که بخش دیالیز بیمارستان تعطیل بود و مجبور شدیم دوباره به فرهیختگان برویم که هزینه هر بار دیالیز سه میلیون تومان می‌شود و در کل حدود 30 میلیون هزینه این چند روز بستری در بیمارستان فرهیختگان شد که چون روشنک اتباع محسوب می‌شود، هزینه‌ها دو برابر حساب می‌شود و این مبلغ را با کمک خیرین جمعیت تهیه کردیم. در‌حال‌حاضر معاونت درمان به بیمارستان امیراعلم نامه زده تا دیالیزها آنجا انجام شود و هزینه هر بار دیالیز 500 هزار تومان می‌شود، همه این مسائل و چالش‌هایی که به آن اشاره کردم، در حالی است که در تمام مراحل مددکار همراه این خانواده بوده و اگر در این نا‌هماهنگی‌های معاونت درمان با بیمارستان‌ها که نمی‌داند کدام بیمارستان بخش دیالیز اطفال دارد و فقط نامه می‌زند یا ناهماهنگی‌های داخل بیمارستان‌ها، این خانواده تنها بود، این بچه تا به حال تلف شده بود و ما از دستش داده بودیم». زهرا پیمان ادامه می‌دهد: «به طور مثال این بچه دیروز به دلیل ضعف بدنی بعد از دیالیز تشنج کرد و پنج صبح به بیمارستان هفت تیر برده می‌شود، تا حدی که ایست قلبی می‌کند و دوباره احیا می‌شود، بعد از آن به بیمارستان دولتی رسول اکرم منتقل می‌شود؛ اما برای پذیرش باید 10 میلیون پرداخت می‌شد تا کارهای پذیرش انجام شود، برای همین با وجود حال بد روشنک پذیرش طول می‌کشد که آخر با میانجیگری اجازه بستری می‌دهند. به همین توجه کنید که اگر مددکار همراه خانواده نبود، خانواده با این نا‌هماهنگی‌ها و گاه رفتارهای نامناسب باید چه کار می‌کرد. این در حالی است که مددکارهای بیمارستان هم خیلی در این زمینه توانمندی از خود نشان ندادند و اغلب مواقع این بخش تعطیل بوده است».
حال با وجود هزینه‌های بالای درمان و افزایش این مبلغ به دلیل اتباع‌بودن، این مرکز طالب کمک مادی و معنوی است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.