|

زنی سرخ‌پوش به نام نخ‌نما خانم

ماهرخ ابراهیم‌پور

یک شب سرد دی‌ماه در میان نور و تاریکی زنی سرخ‌پوش را می‌بینم که گاه زن‌گونه گلایه می‌کند و گاه در کسوت مردی خشن فریاد می‌زند و هر دفعه با بالا و پایین رفتن تن صدایش من از یک دنیای زنانه پر از ترس و دلهره به دنیای خشن و سرد مردانه پرتاب می‌شوم. در این شب سرد «نخ‌نما خانم» مرا به تالار محراب کشاند؛ جایی که دیوارهایش پر از خاطره مردان و زنانی است که صداهایشان در گوش دیوارهای سالن‌های کوچک و مانده در تاریخ پیچیده است. صدای خنده هستیریک زنی که زنانگی‌اش میان خشونت یک ستیز دامنه‌دار گم شده است مرا از تاریخ دور می‌کند و به صحنه برمی‌گرداند، ستیزی که در آن زایش نشانه زن‌بودن و مادرانگی است و بدون آن فقط سایه‌ای از زنی می‌ماند که فقط همسر است، آن‌هم در سایه یک مرد که حالا جسدی از او باقی‌ مانده است. نخ‌نماخانم در میان هذیانی از گذشته و حال درصدد است تا از مردی به نام خوان بگوید که یرما را از عشق دور کرده و در بند خویش درآورده است، بی‌آنکه حس زایش و در آغوش گرفتن فرزند را به او بچشاند، همان حسی که می‌توانست از یرما مادری بسازد پر از عشق و احساس مادرانه با لبخندی که دور از قهقه‌های پرکینه است. با ملینا قدیمی (یرمای نخ‌نما‌خانم) که حرف می‌زنم، می‌گوید: «هنوز این زن‌ها هستند در اطراف ما خیلی نزدیک، فرقی نمی‌کند که ایران باشد، ترکیه یا افغانستان حتی دورتر... مادربودن به زن حس زندگی می‌دهد و مفیدبودن و این از گذشته تا امروز همچنان پررنگ است». با خودم فکر می‌کنم امروز که زندگی ما پر از خشونت است، در اطراف ما چند‌تا یرما وجود دارد؟ زنانی که فقط می‌خواهند مادر باشند، فرقی نمی‌کند در خاورمیانه باشند یا در اروپا. هوا سرد است و من میان خیابان ولی‌عصر یاد حرف آن نماینده‌ای می‌افتم که پیغام داده زنان باید باردار شوند وگرنه خودمان دست به کار می‌شویم!

یک شب سرد دی‌ماه در میان نور و تاریکی زنی سرخ‌پوش را می‌بینم که گاه زن‌گونه گلایه می‌کند و گاه در کسوت مردی خشن فریاد می‌زند و هر دفعه با بالا و پایین رفتن تن صدایش من از یک دنیای زنانه پر از ترس و دلهره به دنیای خشن و سرد مردانه پرتاب می‌شوم. در این شب سرد «نخ‌نما خانم» مرا به تالار محراب کشاند؛ جایی که دیوارهایش پر از خاطره مردان و زنانی است که صداهایشان در گوش دیوارهای سالن‌های کوچک و مانده در تاریخ پیچیده است. صدای خنده هستیریک زنی که زنانگی‌اش میان خشونت یک ستیز دامنه‌دار گم شده است مرا از تاریخ دور می‌کند و به صحنه برمی‌گرداند، ستیزی که در آن زایش نشانه زن‌بودن و مادرانگی است و بدون آن فقط سایه‌ای از زنی می‌ماند که فقط همسر است، آن‌هم در سایه یک مرد که حالا جسدی از او باقی‌ مانده است. نخ‌نماخانم در میان هذیانی از گذشته و حال درصدد است تا از مردی به نام خوان بگوید که یرما را از عشق دور کرده و در بند خویش درآورده است، بی‌آنکه حس زایش و در آغوش گرفتن فرزند را به او بچشاند، همان حسی که می‌توانست از یرما مادری بسازد پر از عشق و احساس مادرانه با لبخندی که دور از قهقه‌های پرکینه است. با ملینا قدیمی (یرمای نخ‌نما‌خانم) که حرف می‌زنم، می‌گوید: «هنوز این زن‌ها هستند در اطراف ما خیلی نزدیک، فرقی نمی‌کند که ایران باشد، ترکیه یا افغانستان حتی دورتر... مادربودن به زن حس زندگی می‌دهد و مفیدبودن و این از گذشته تا امروز همچنان پررنگ است». با خودم فکر می‌کنم امروز که زندگی ما پر از خشونت است، در اطراف ما چند‌تا یرما وجود دارد؟ زنانی که فقط می‌خواهند مادر باشند، فرقی نمی‌کند در خاورمیانه باشند یا در اروپا. هوا سرد است و من میان خیابان ولی‌عصر یاد حرف آن نماینده‌ای می‌افتم که پیغام داده زنان باید باردار شوند وگرنه خودمان دست به کار می‌شویم!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.