سکوت مسئولان در برابر اعتراضات معلمان
اعتراضات معلمها در ایران برای چندمین هفته پیاپی در آخر هفته گذشته پیگیری شد. در شهرهای زیادی معلمهای معترض به خیابان آمدند و اعتراضات مدنی انجام دادند. فیلمها و ویدئوهای منتشرشده از این تجمعها نشان میدهد تعداد معترضان زیاد است و آنها مطالبات مشخص صنفی دارند. در چند ویدئوی منتشرشده در شبکههای اجتماعی نیز تصاویری از درگیریها منتشر شده که نشان میدهد چند نفر دستیگر شدهاند. این همه روایت ماجرا در بسترهای غیررسمی کشور است؛ در بستر رسمی اما هیچ خبری از اعتراضهای معلمها نیست. برخلاف اعتراض کشاورزان اصفهانی که پایش به صداوسیما هم باز شد، اینجا خبری از پوشش رسانهای ماجرا از سوی رسانه ملی نبود. پیشتر عدهای میگفتند با آمدن پیمان جبلی به صداوسیما و سپس پوشش رویدادهای اصفهان، تغییری در خبررسانی صداوسیما و سیاستهایش پدید آمده است، اما حالا میبینیم اعتراضات گسترده معلمها بدون کمترین توجه رسانههای رسمی در کف خیابانها پیگیری میشود. عجیب اینکه در فضای سیاسی کشور نیز به این اعتراضات توجهی نمیشود. نمایندگان مجلس یا مسئولان دولتی چنان در واکنشنشانندادن به این رویداد مصر و متفقالقول هستند که انگار نه انگار اتفاقی رخ داده است. محمدرضا نیکنژاد، معلم و فعال صنفی جامعه معلمهاست. با او درباره این اعتراضات و بیتوجهی زیاد به آن حرف زدیم. آقای نیکنژاد میگوید بعد از اعتراضات سال ۹۸ این گستردهترین اعتراض معلمها در ایران است. با این حال، این اعتراضات در رسانهها بازتاب ندارد؛ چراکه از یک سو رسانههای طرفدار دولت علاقهای به دیدن تجمعات کف خیابان علیه دولتشان ندارند و از سوی دیگر رسانههای مخالف دولت هم درگیر نوعی سانسور خودخواستهاند؛ چراکه رسانههای منتقد دولت فکر میکنند اگرچه اکنون با این اعتراضات برخورد نمیشود، ولی ممکن است بهزودی با آن برخورد شود و به دلیل فشارها نتوانند آن را پوشش دهند، به این دلیل از همین ابتدای کار خودشان را کنار کشیدهاند. به نظر میرسد بخشی از جامعه روزنامهنگاری و رسانهای ما از بازتاب این رویدادها هراسان هستند. البته فضای مجازی این امکان را به ما داده که برای رساندن صدای خود به گوش مخاطبها ،کمکاری سایر رسانهها را پوشش دهیم. نیکنژاد میگوید: معلمها از معدود گروههای صنفی هستند که توانستهاند از فضای مجازی به خوبی برای پیشبرد اهدافشان استفاده کنند. ما در هفته گذشته یک توفان توییتری را اجرا کردیم و با هشتگگذاری و پخش لایو رویدادها تلاش میکنیم این جریان را در میان افکار عمومی زنده نگه داریم و مخاطب هم در آنجا بیشتر ما را میبینید. به هر روی اگرچه رسانهها ملاحظاتی برای پوشش اخبار این اعتراضات دارند، اما فضای مجازی جای آنها را پر کرده است. نیکنژاد در بخش دیگری از حرفهایش درباره واکنش مسئولان، نمایندگان مجلس و چهرههای سیاسی به این رویداد میگوید: لایحه رتبهبندی در کشور ما دور زده شد و از کارایی واقعیاش افتاد. وقتی چنین شود، پس اعتراضات همچنان ادامه پیدا میکند. اینکه دولت واکنشی به این رویدادها ندارد، شاید به این معناست که اساسا نمیخواهد آن را انجام دهد. دولت هم اعلام کرد تخصیص این ۱۲.۵ هزار میلیاردی که تصویب شده، در سال ۱۴۰۰ وجود ندارد. مجلس هم تا جایی که میشد از این مجلس انتظار داشت کار را پیش ببرد، ولی به هر حال آنچه در عمل میبینیم این است که مصوبه میگوید از ۳۱ شهریور امسال باید این مبلغ به معلمها اختصاص یابد و از آن سو دولت میگوید این کار را انجام نمیدهد؛ یعنی مسئولان نهتنها به این اعتراضات گسترده معلمها واکنشی نشان نمیدهند، بلکه حتی برخلاف آن هم حرکت میکنند و مصوبات را نادیده میگیرند و این مسئله معلمها را بیشتر عصبانی میکند. نیکنژاد در بخش دیگری از حرفهایش میگوید احتمالا استراتژی مسئولان با این حجم از سکوت در برابر اعتراضات این است که فکر میکنند معلمها بعد از چند صباحی اعتراض، خسته میشوند و دست از مطالبات خود برمیدارند. همچنین او درباره برخورد با اعتراضات معلمها میگوید در این دوره برخوردهای کمتری نسبت به چیزی که تصور میشده صورت گرفته و جز چند مورد بازداشت موقت، دستگیری دیگری صورت نگرفته است. او معتقد است دولت در کنار بیعملی از این پز هم برای نشاندادن آزادی در دوران خودش استفاده خواهد کرد. اگرچه هیچکدام از اینها پاسخ مطالبات معلمها نیست.
اعتراضات معلمها در ایران برای چندمین هفته پیاپی در آخر هفته گذشته پیگیری شد. در شهرهای زیادی معلمهای معترض به خیابان آمدند و اعتراضات مدنی انجام دادند. فیلمها و ویدئوهای منتشرشده از این تجمعها نشان میدهد تعداد معترضان زیاد است و آنها مطالبات مشخص صنفی دارند. در چند ویدئوی منتشرشده در شبکههای اجتماعی نیز تصاویری از درگیریها منتشر شده که نشان میدهد چند نفر دستیگر شدهاند. این همه روایت ماجرا در بسترهای غیررسمی کشور است؛ در بستر رسمی اما هیچ خبری از اعتراضهای معلمها نیست. برخلاف اعتراض کشاورزان اصفهانی که پایش به صداوسیما هم باز شد، اینجا خبری از پوشش رسانهای ماجرا از سوی رسانه ملی نبود. پیشتر عدهای میگفتند با آمدن پیمان جبلی به صداوسیما و سپس پوشش رویدادهای اصفهان، تغییری در خبررسانی صداوسیما و سیاستهایش پدید آمده است، اما حالا میبینیم اعتراضات گسترده معلمها بدون کمترین توجه رسانههای رسمی در کف خیابانها پیگیری میشود. عجیب اینکه در فضای سیاسی کشور نیز به این اعتراضات توجهی نمیشود. نمایندگان مجلس یا مسئولان دولتی چنان در واکنشنشانندادن به این رویداد مصر و متفقالقول هستند که انگار نه انگار اتفاقی رخ داده است. محمدرضا نیکنژاد، معلم و فعال صنفی جامعه معلمهاست. با او درباره این اعتراضات و بیتوجهی زیاد به آن حرف زدیم. آقای نیکنژاد میگوید بعد از اعتراضات سال ۹۸ این گستردهترین اعتراض معلمها در ایران است. با این حال، این اعتراضات در رسانهها بازتاب ندارد؛ چراکه از یک سو رسانههای طرفدار دولت علاقهای به دیدن تجمعات کف خیابان علیه دولتشان ندارند و از سوی دیگر رسانههای مخالف دولت هم درگیر نوعی سانسور خودخواستهاند؛ چراکه رسانههای منتقد دولت فکر میکنند اگرچه اکنون با این اعتراضات برخورد نمیشود، ولی ممکن است بهزودی با آن برخورد شود و به دلیل فشارها نتوانند آن را پوشش دهند، به این دلیل از همین ابتدای کار خودشان را کنار کشیدهاند. به نظر میرسد بخشی از جامعه روزنامهنگاری و رسانهای ما از بازتاب این رویدادها هراسان هستند. البته فضای مجازی این امکان را به ما داده که برای رساندن صدای خود به گوش مخاطبها ،کمکاری سایر رسانهها را پوشش دهیم. نیکنژاد میگوید: معلمها از معدود گروههای صنفی هستند که توانستهاند از فضای مجازی به خوبی برای پیشبرد اهدافشان استفاده کنند. ما در هفته گذشته یک توفان توییتری را اجرا کردیم و با هشتگگذاری و پخش لایو رویدادها تلاش میکنیم این جریان را در میان افکار عمومی زنده نگه داریم و مخاطب هم در آنجا بیشتر ما را میبینید. به هر روی اگرچه رسانهها ملاحظاتی برای پوشش اخبار این اعتراضات دارند، اما فضای مجازی جای آنها را پر کرده است. نیکنژاد در بخش دیگری از حرفهایش درباره واکنش مسئولان، نمایندگان مجلس و چهرههای سیاسی به این رویداد میگوید: لایحه رتبهبندی در کشور ما دور زده شد و از کارایی واقعیاش افتاد. وقتی چنین شود، پس اعتراضات همچنان ادامه پیدا میکند. اینکه دولت واکنشی به این رویدادها ندارد، شاید به این معناست که اساسا نمیخواهد آن را انجام دهد. دولت هم اعلام کرد تخصیص این ۱۲.۵ هزار میلیاردی که تصویب شده، در سال ۱۴۰۰ وجود ندارد. مجلس هم تا جایی که میشد از این مجلس انتظار داشت کار را پیش ببرد، ولی به هر حال آنچه در عمل میبینیم این است که مصوبه میگوید از ۳۱ شهریور امسال باید این مبلغ به معلمها اختصاص یابد و از آن سو دولت میگوید این کار را انجام نمیدهد؛ یعنی مسئولان نهتنها به این اعتراضات گسترده معلمها واکنشی نشان نمیدهند، بلکه حتی برخلاف آن هم حرکت میکنند و مصوبات را نادیده میگیرند و این مسئله معلمها را بیشتر عصبانی میکند. نیکنژاد در بخش دیگری از حرفهایش میگوید احتمالا استراتژی مسئولان با این حجم از سکوت در برابر اعتراضات این است که فکر میکنند معلمها بعد از چند صباحی اعتراض، خسته میشوند و دست از مطالبات خود برمیدارند. همچنین او درباره برخورد با اعتراضات معلمها میگوید در این دوره برخوردهای کمتری نسبت به چیزی که تصور میشده صورت گرفته و جز چند مورد بازداشت موقت، دستگیری دیگری صورت نگرفته است. او معتقد است دولت در کنار بیعملی از این پز هم برای نشاندادن آزادی در دوران خودش استفاده خواهد کرد. اگرچه هیچکدام از اینها پاسخ مطالبات معلمها نیست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.