|

فقط می‌خواهم به خانه‌ام برگردم

در جمهوری آفریقای مرکزی، امیدواری مادران برای تغذیه کودکانشان کمتر و کمتر می‌شود. سازمان ملل می‌گوید حدود 42 درصد از مردم این کشور ناگزیرند برای دسترسی به مواد غذایی روزانه خود تلاش خشونت‌آمیزی داشته باشند. این کشور در سال 2018 از سوی اتحادیه آفریقا و سازمان ملل به‌‌عنوان گرسنه‌ترین کشور جهان شناخته شده و اکنون نیز چندان تغییری در شرایط آن رخ نداده است. گزارشگر الجزیره پسر دو‌ساله‌ای را در یک مرکز بهداشت مشاهده می‌کند که مادرش به آرامی او را روی ترازو می‌خواباند؛ جایی که بحران غذایی بی‌سابقه‌ای در آن در حال وقوع است.
گرسنگی شایع ترین بیماری
مادر 22‌ساله‌ای می‌گوید: «در خانه غذا نیست. می‌توانم بگویم که حال کودکم خوب نیست؛ زیرا مدام گریه می‌کند و دیگر بازی نمی‌کند».
جنگ داخلی از سال 2013 در این کشور فقر‌زده تقریبا پنج میلیون نفری در جریان است و صدها هزار نفر را از خانه‌های خود آواره کرده و یک بحران انسانی بزرگ را پدید آورده است. هرچند رئیس‌جمهور این کشور چند ماه پیش پس از چند پیروزی‌ در برابر شورشیان، آتش‌بس یک‌جانبه اعلام کرد، اما با تداوم ناامنی در شمال غرب کشور، هنوز بسیاری از مردم برای تأمین غذای خود با شرایط دردناک و سختی روبه‌رو هستند. یکی دیگر از زنان مراجعه‌کننده می‌گوید‌: «فقر و ناامنی به هم مرتبط هستند؛ درگیری باعث می‌شود ساکنان نتوانند کشاورزی کنند و کسب درآمد دشوار و دشوارتر می‌شود». بسیاری از مادرانی که فرزندانشان را به این مرکز بهداشتی در 300‌ کیلومتری پایتخت آورده‌اند، به کیسه‌های ماکارونی اهدایی آژانس غذای سازمان ملل و برنامه جهانی غذا امیدوارند. در میان جمعیت، یک نوزاد دختر گریه می‌کند، اما شیر مادرش دیگر برای سیرکردن او کافی نیست.
یک پرستار بازوی سورین 12‌ماهه را اندازه می‌گیرد، قطر آن فقط 1.5 سانتی‌متر است؛ اندازه‌ای که حتی برای یک نوزاد تازه‌متولد‌شده نیز بسیار کم است. سرپرست مرکز بهداشت در این شهر 47 هزار‌ نفری می‌گوید گرسنگی شایع‌ترین بیماری مراجعه‌کنندگان است.
همه چیز گران است
برنامه غذایی سازمان ملل نسبت به بحران غذایی در شمال غربی این کشور در مرز با کشور چاد نیز هشدار می‌دهد. این منطقه صحنه درگیری‌های منظم بین شورشیان و نیروهای دولتی است. ماهاوا کولیبالی از آژانس غذای سازمان ملل می‌گوید در این منطقه 61 درصد دچار بحران غذایی هستند.
این روزها، تعداد انگشت‌‌شماری از غرفه‌های بازار مرکزی پائوآ باز است. میوه و سبزیجات کمیاب هستند؛ زیرا ناامنی باعث اختلال در عرضه شده است. عباس مهامت، یکی از اعضای اتحادیه حمل‌ونقل پائوآ می‌گوید: «همه چیز در حال گران‌شدن است».
مردم چگونه زندگی می‌کنند؟
در دسامبر 2020، شورشیان در آستانه انتخابات ریاست‌جمهوری حملات جدیدی را علیه رژیم رئیس‌جمهور فاستین‌ آرچنج توادرا آغاز کردند.
توادرا مجددا در انتخابات پیروز شد و ارتش او اکنون قلمرو از‌دست‌رفته را دوباره تسخیر کرده است. سازمان ملل، فرانسه و گروه امنیتی خصوصی واگنر روسیه این ادعا را مطرح می‌کنند؛ ادعاهایی که مسکو آنها را رد می‌کند. همین ماه گذشته، جنگ در شمال غرب این کشور، حدود 30 غیرنظامی و دو سرباز را کشت. مقامات حاکم، گروه آرسه‌ را که سال گذشته دو‌سوم قلمرو کشور را کنترل می‌کرد، عامل خشونت معرفی می‌کنند. در‌حال‌حاضر شورشیان این گروه در مزارع و بوته‌زارهای اطراف پنهان شده‌اند و بسیاری از ساکنان روستایی را وادار کرده‌اند تا به پائوآ یا شهرهای دیگر پناه ببرند. گزارشگر الجزیره در محله بیمبی در پائوآ، حدود 20 آواره را می‌بیند که یک وعده غذایی را با هم به اشتراک گذاشته‌اند؛ یک قابلمه کوچک از برگ‌های کاساوا که شاید بتواند تنها چند مرد را سیر کند. یکی دیگر از آوارگان که پس از حمله آرسه به دهکده‌اش، مجبور به فرار شده است، به اتاق تنگی اشاره می‌کند که با هفت نفر دیگر در آن می‌خوابد. او می‌گوید: «آنها ساکنان روستای‌ ما را کشتند و خانه‌های ما را گرفتند. ما بدون اینکه چیزی با خود برداریم، مجبور به فرار شدیم». او مانند بیش از صد آواره دیگر در این منطقه است؛ آنها به یک خانواده دیگر پناه برده‌اند، جایی که فضای کافی برای اسکان همه آنها وجود ندارد و بسیاری مجبورند در فضای باز روی تشک بخوابند. آژانس بشردوستانه سازمان ملل می‌گوید بیش از 600 هزار نفر به دلیل درگیری در جمهوری آفریقای مرکزی از خانه‌های خود آواره شده‌اند.
میشل گوتو 77‌ساله، کدخدای دهکده‌ای است که بر اثر حمله شورشیان ویران شده است. او می‌گوید: «من با بچه‌هایم در میدان روستا بودم که شورشیان آرسه آمدند و ما را شکنجه کردند». او آرزو می‌کند: «فقط می‌خواهم به خانه برگردم».

در جمهوری آفریقای مرکزی، امیدواری مادران برای تغذیه کودکانشان کمتر و کمتر می‌شود. سازمان ملل می‌گوید حدود 42 درصد از مردم این کشور ناگزیرند برای دسترسی به مواد غذایی روزانه خود تلاش خشونت‌آمیزی داشته باشند. این کشور در سال 2018 از سوی اتحادیه آفریقا و سازمان ملل به‌‌عنوان گرسنه‌ترین کشور جهان شناخته شده و اکنون نیز چندان تغییری در شرایط آن رخ نداده است. گزارشگر الجزیره پسر دو‌ساله‌ای را در یک مرکز بهداشت مشاهده می‌کند که مادرش به آرامی او را روی ترازو می‌خواباند؛ جایی که بحران غذایی بی‌سابقه‌ای در آن در حال وقوع است.
گرسنگی شایع ترین بیماری
مادر 22‌ساله‌ای می‌گوید: «در خانه غذا نیست. می‌توانم بگویم که حال کودکم خوب نیست؛ زیرا مدام گریه می‌کند و دیگر بازی نمی‌کند».
جنگ داخلی از سال 2013 در این کشور فقر‌زده تقریبا پنج میلیون نفری در جریان است و صدها هزار نفر را از خانه‌های خود آواره کرده و یک بحران انسانی بزرگ را پدید آورده است. هرچند رئیس‌جمهور این کشور چند ماه پیش پس از چند پیروزی‌ در برابر شورشیان، آتش‌بس یک‌جانبه اعلام کرد، اما با تداوم ناامنی در شمال غرب کشور، هنوز بسیاری از مردم برای تأمین غذای خود با شرایط دردناک و سختی روبه‌رو هستند. یکی دیگر از زنان مراجعه‌کننده می‌گوید‌: «فقر و ناامنی به هم مرتبط هستند؛ درگیری باعث می‌شود ساکنان نتوانند کشاورزی کنند و کسب درآمد دشوار و دشوارتر می‌شود». بسیاری از مادرانی که فرزندانشان را به این مرکز بهداشتی در 300‌ کیلومتری پایتخت آورده‌اند، به کیسه‌های ماکارونی اهدایی آژانس غذای سازمان ملل و برنامه جهانی غذا امیدوارند. در میان جمعیت، یک نوزاد دختر گریه می‌کند، اما شیر مادرش دیگر برای سیرکردن او کافی نیست.
یک پرستار بازوی سورین 12‌ماهه را اندازه می‌گیرد، قطر آن فقط 1.5 سانتی‌متر است؛ اندازه‌ای که حتی برای یک نوزاد تازه‌متولد‌شده نیز بسیار کم است. سرپرست مرکز بهداشت در این شهر 47 هزار‌ نفری می‌گوید گرسنگی شایع‌ترین بیماری مراجعه‌کنندگان است.
همه چیز گران است
برنامه غذایی سازمان ملل نسبت به بحران غذایی در شمال غربی این کشور در مرز با کشور چاد نیز هشدار می‌دهد. این منطقه صحنه درگیری‌های منظم بین شورشیان و نیروهای دولتی است. ماهاوا کولیبالی از آژانس غذای سازمان ملل می‌گوید در این منطقه 61 درصد دچار بحران غذایی هستند.
این روزها، تعداد انگشت‌‌شماری از غرفه‌های بازار مرکزی پائوآ باز است. میوه و سبزیجات کمیاب هستند؛ زیرا ناامنی باعث اختلال در عرضه شده است. عباس مهامت، یکی از اعضای اتحادیه حمل‌ونقل پائوآ می‌گوید: «همه چیز در حال گران‌شدن است».
مردم چگونه زندگی می‌کنند؟
در دسامبر 2020، شورشیان در آستانه انتخابات ریاست‌جمهوری حملات جدیدی را علیه رژیم رئیس‌جمهور فاستین‌ آرچنج توادرا آغاز کردند.
توادرا مجددا در انتخابات پیروز شد و ارتش او اکنون قلمرو از‌دست‌رفته را دوباره تسخیر کرده است. سازمان ملل، فرانسه و گروه امنیتی خصوصی واگنر روسیه این ادعا را مطرح می‌کنند؛ ادعاهایی که مسکو آنها را رد می‌کند. همین ماه گذشته، جنگ در شمال غرب این کشور، حدود 30 غیرنظامی و دو سرباز را کشت. مقامات حاکم، گروه آرسه‌ را که سال گذشته دو‌سوم قلمرو کشور را کنترل می‌کرد، عامل خشونت معرفی می‌کنند. در‌حال‌حاضر شورشیان این گروه در مزارع و بوته‌زارهای اطراف پنهان شده‌اند و بسیاری از ساکنان روستایی را وادار کرده‌اند تا به پائوآ یا شهرهای دیگر پناه ببرند. گزارشگر الجزیره در محله بیمبی در پائوآ، حدود 20 آواره را می‌بیند که یک وعده غذایی را با هم به اشتراک گذاشته‌اند؛ یک قابلمه کوچک از برگ‌های کاساوا که شاید بتواند تنها چند مرد را سیر کند. یکی دیگر از آوارگان که پس از حمله آرسه به دهکده‌اش، مجبور به فرار شده است، به اتاق تنگی اشاره می‌کند که با هفت نفر دیگر در آن می‌خوابد. او می‌گوید: «آنها ساکنان روستای‌ ما را کشتند و خانه‌های ما را گرفتند. ما بدون اینکه چیزی با خود برداریم، مجبور به فرار شدیم». او مانند بیش از صد آواره دیگر در این منطقه است؛ آنها به یک خانواده دیگر پناه برده‌اند، جایی که فضای کافی برای اسکان همه آنها وجود ندارد و بسیاری مجبورند در فضای باز روی تشک بخوابند. آژانس بشردوستانه سازمان ملل می‌گوید بیش از 600 هزار نفر به دلیل درگیری در جمهوری آفریقای مرکزی از خانه‌های خود آواره شده‌اند.
میشل گوتو 77‌ساله، کدخدای دهکده‌ای است که بر اثر حمله شورشیان ویران شده است. او می‌گوید: «من با بچه‌هایم در میدان روستا بودم که شورشیان آرسه آمدند و ما را شکنجه کردند». او آرزو می‌کند: «فقط می‌خواهم به خانه برگردم».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.