|

آقای وزیر، شوخان چشم به راه روشنایی است

مینو بدیعی- روزنامه‌نگار

شوخان براخاسی، دختر کُرد که در کوهپایه‌های کردستان حدود 13 سال پیش چشم به جهان گشود، مثل همه کودکان، با شوقی کودکانه در دامنه‌های سرسبز «دیواندره» راز ماندگاری را در دیدگان روشنش جست‌وجو می‌کرد. او چهار سال با نگاه کودکانه جهان را در آغوش پدر و مادر دید. او همه کوهپایه‌ها و دامنه‌ها را گشت زد و شناخت. او با چشم‌های درخشانش شاد بود. اما یک روز همه رؤیاهای کودکی‌اش به تاریکی پیوست. در روزی غمبار و شبی تاریک، شوخان به بیماری سرماخوردگی مبتلا شد که برایش بدون اینکه تست خاصی انجام شود، پنی‌سلین تجویز شد که چشم‌های زیبایش را تاریک کرد. او در سال 1390 که به بیماری سخت سرماخوردگی در روستای محل زندگی‌اش، روستای کلکان دیواندره، مبتلا شده بود، در بیمارستان دولتی برایش پنی‌سلین تزریق می‌شود که دچار التهاب شدید مخاط‌های چشم و چسبندگی پلک‌ها روی سطح قرنیه شده و در 1391 برای همیشه نابینا می‌شود. ظاهرا بیمارستان دولتی هیچ مسئولیتی را بر عهده نمی‌گیرد که خطا کرده است. افسوس، دیری نگذشت که چشم‌های شوخان بازهم تاریک شد و این گل زیبا دیگر پدر و مادر و طبیعت را ندید. او دیگر زیبایی‌های زندگی را ندید. اما شوخان در سنی که همه کودکان نیاز به بازی و جست‌وخیز دارند و نیازمند تحصیل و درس‌خواندن هستند، نمی‌بایست تاریکی را تحمل می‌‌کرد. او در چهارسالگی مورد معاینه چشم از سوی وزیر بهداشت وقت قرار گرفت و با جراحی گفته شد70 درصد بینایی چشم‌هایش برگشته است. دکتر حسن قاضی‌زاده‌هاشمی، وزیر وقت درمان و آموزش پزشکی، چشم‌های شوخان را جراحی کرد. خود شوخان گفت که سایه‌ها و روشنی‌ها را می‌بیند و پدر ومادرش را‌... اما ظاهرا به دلیل اینکه مراقبت‌های لازم از چشم‌های او بعد از عمل انجام نشده بود و برایش مددکار نیاورده بودند، دوباره روشنایی از چشم‌هایش رخت بربست. اکنون شوخان در مقطع ششم ابتدایی درس می‌خواند از طریق خط بریل آموزش می‌بیند اما به دلیل نابینایی برایش بسیار سخت است که از طریق این خط با مدرسه و شبکه‌های مجازی در ارتباط باشد. شوخان تجسم رنج دختران و روشندلانی است که در پستوهای تاریک خود به دنبال نور هستند؛ روشنایی نور خورشید و آگاهی بیشتر برای مقابله با سختی‌های زندگی. او هم‌اکنون در جایگاهی است که عده‌ای از مسئولان و نمایندگان مجلس به روستای کلکان دیواندره می‌آیند و با او عکس یادگاری می‌گیرند، اما او عکس یادگاری مسئولان را برای چه می‌‌خواهد؟ او فقط انتظار دارد وزیر جدید بهداشت و درمان و آموزش پزشکی که تخصص چشم‌پزشکی دارد، به معالجه چشم‌هایش و جراحی آنها بپردازد. این کوچک‌ترین کار برای شوخان نوجوان است و اینکه مادر او که پوسته خارجی سلول‌های بنیادی چشم‌های خود را به او بخشید، بازهم اعلام آمادگی کرده که این کار را انجام می‌دهد. مسئله شوخان به یادمان می‌آورد که چرا در بخش درمان و بهداشت کشور بی‌توجهی‌ها در حدی است که پنی‌سلین را بدون انجام تست آن‌هم روی یک کودک چهارساله تزریق می‌کنند؟ چرا با تبلیغات زیاد، جراحی روی چشم کودکی روستایی را انجام می‌دهند و بعد از اینکه پست و مقامشان را از دست دادند، دیگر آن بیمار برایشان محلی از اعراب ندارد؟ شوخان منتظر خود وزیر وقت است که بیاید و چشم‌هایش را درمان و جراحی کند. چرا سیستمی در بخش درمانی کشور نیست که نه‌تنها شوخان بلکه شوخان‌های دیگر از نعمت درمان‌های پزشکی برخوردار باشند؟ یعنی برای درمان دردها فقط باید از بالاترین مقامات مدد خواست؟ اگر وزیر فعلی بهداشت و درمان و آموزش پزشکی کشور برای معالجه و جراحی شوخان اقدام کند، عمل بسیار مثبتی است. اما از‌بین‌بردن ناهنجاری‌های نظام درمان کشور مانند قیمت بالای خدمات پزشکی، کمبود تخت‌های بیمارستانی، نبود یا کمبود پزشک در مناطق محروم، نارسایی‌های توزیع دارو و بازار سیاه آن، مسائل درمانی دوره کرونا و پساکرونا، وجود مشکلاتی در وضعیت پرستاری و‌... ده‌ها مسئله دیگر نیاز ضروری و فوری است. اینک شوخان و شوخان‌های بسیاری در مناطق محروم کشور چشم‌به‌راه اقدامات و عملکرد مطلوب وزیر بهداشت در حوزه درمان هستند. شوخان به دنبال نوری است که بر چشم‌هایش بتابد و با آن بار دیگر کوهپایه‌ها و تپه‌های سرسبز را مشاهده کند و... بار دیگر به زندگی پر‌نشاطش برگردد.

شوخان براخاسی، دختر کُرد که در کوهپایه‌های کردستان حدود 13 سال پیش چشم به جهان گشود، مثل همه کودکان، با شوقی کودکانه در دامنه‌های سرسبز «دیواندره» راز ماندگاری را در دیدگان روشنش جست‌وجو می‌کرد. او چهار سال با نگاه کودکانه جهان را در آغوش پدر و مادر دید. او همه کوهپایه‌ها و دامنه‌ها را گشت زد و شناخت. او با چشم‌های درخشانش شاد بود. اما یک روز همه رؤیاهای کودکی‌اش به تاریکی پیوست. در روزی غمبار و شبی تاریک، شوخان به بیماری سرماخوردگی مبتلا شد که برایش بدون اینکه تست خاصی انجام شود، پنی‌سلین تجویز شد که چشم‌های زیبایش را تاریک کرد. او در سال 1390 که به بیماری سخت سرماخوردگی در روستای محل زندگی‌اش، روستای کلکان دیواندره، مبتلا شده بود، در بیمارستان دولتی برایش پنی‌سلین تزریق می‌شود که دچار التهاب شدید مخاط‌های چشم و چسبندگی پلک‌ها روی سطح قرنیه شده و در 1391 برای همیشه نابینا می‌شود. ظاهرا بیمارستان دولتی هیچ مسئولیتی را بر عهده نمی‌گیرد که خطا کرده است. افسوس، دیری نگذشت که چشم‌های شوخان بازهم تاریک شد و این گل زیبا دیگر پدر و مادر و طبیعت را ندید. او دیگر زیبایی‌های زندگی را ندید. اما شوخان در سنی که همه کودکان نیاز به بازی و جست‌وخیز دارند و نیازمند تحصیل و درس‌خواندن هستند، نمی‌بایست تاریکی را تحمل می‌‌کرد. او در چهارسالگی مورد معاینه چشم از سوی وزیر بهداشت وقت قرار گرفت و با جراحی گفته شد70 درصد بینایی چشم‌هایش برگشته است. دکتر حسن قاضی‌زاده‌هاشمی، وزیر وقت درمان و آموزش پزشکی، چشم‌های شوخان را جراحی کرد. خود شوخان گفت که سایه‌ها و روشنی‌ها را می‌بیند و پدر ومادرش را‌... اما ظاهرا به دلیل اینکه مراقبت‌های لازم از چشم‌های او بعد از عمل انجام نشده بود و برایش مددکار نیاورده بودند، دوباره روشنایی از چشم‌هایش رخت بربست. اکنون شوخان در مقطع ششم ابتدایی درس می‌خواند از طریق خط بریل آموزش می‌بیند اما به دلیل نابینایی برایش بسیار سخت است که از طریق این خط با مدرسه و شبکه‌های مجازی در ارتباط باشد. شوخان تجسم رنج دختران و روشندلانی است که در پستوهای تاریک خود به دنبال نور هستند؛ روشنایی نور خورشید و آگاهی بیشتر برای مقابله با سختی‌های زندگی. او هم‌اکنون در جایگاهی است که عده‌ای از مسئولان و نمایندگان مجلس به روستای کلکان دیواندره می‌آیند و با او عکس یادگاری می‌گیرند، اما او عکس یادگاری مسئولان را برای چه می‌‌خواهد؟ او فقط انتظار دارد وزیر جدید بهداشت و درمان و آموزش پزشکی که تخصص چشم‌پزشکی دارد، به معالجه چشم‌هایش و جراحی آنها بپردازد. این کوچک‌ترین کار برای شوخان نوجوان است و اینکه مادر او که پوسته خارجی سلول‌های بنیادی چشم‌های خود را به او بخشید، بازهم اعلام آمادگی کرده که این کار را انجام می‌دهد. مسئله شوخان به یادمان می‌آورد که چرا در بخش درمان و بهداشت کشور بی‌توجهی‌ها در حدی است که پنی‌سلین را بدون انجام تست آن‌هم روی یک کودک چهارساله تزریق می‌کنند؟ چرا با تبلیغات زیاد، جراحی روی چشم کودکی روستایی را انجام می‌دهند و بعد از اینکه پست و مقامشان را از دست دادند، دیگر آن بیمار برایشان محلی از اعراب ندارد؟ شوخان منتظر خود وزیر وقت است که بیاید و چشم‌هایش را درمان و جراحی کند. چرا سیستمی در بخش درمانی کشور نیست که نه‌تنها شوخان بلکه شوخان‌های دیگر از نعمت درمان‌های پزشکی برخوردار باشند؟ یعنی برای درمان دردها فقط باید از بالاترین مقامات مدد خواست؟ اگر وزیر فعلی بهداشت و درمان و آموزش پزشکی کشور برای معالجه و جراحی شوخان اقدام کند، عمل بسیار مثبتی است. اما از‌بین‌بردن ناهنجاری‌های نظام درمان کشور مانند قیمت بالای خدمات پزشکی، کمبود تخت‌های بیمارستانی، نبود یا کمبود پزشک در مناطق محروم، نارسایی‌های توزیع دارو و بازار سیاه آن، مسائل درمانی دوره کرونا و پساکرونا، وجود مشکلاتی در وضعیت پرستاری و‌... ده‌ها مسئله دیگر نیاز ضروری و فوری است. اینک شوخان و شوخان‌های بسیاری در مناطق محروم کشور چشم‌به‌راه اقدامات و عملکرد مطلوب وزیر بهداشت در حوزه درمان هستند. شوخان به دنبال نوری است که بر چشم‌هایش بتابد و با آن بار دیگر کوهپایه‌ها و تپه‌های سرسبز را مشاهده کند و... بار دیگر به زندگی پر‌نشاطش برگردد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.