اثری سوررئالیستی از رمون کنو
شرق: «آزار و فسیل» عنوان داستانی است از رمون کنو، نویسنده فرانسوی که بهتازگی با ترجمه مهسا خیراللهی در نشر کتابپاگرد منتشر شده است. رمون کنو، داستاننویس و شاعر و منتقد فرانسوی است که در سال 1903 متولد شد و در 1976 از دنیا رفت. مترجم کتاب در مقدمهای کوتاه به اختصار به معرفی نویسنده و این اثرش پرداخته و از جمله به این نکته اشاره کرده که کنو اغلب به خاطر شوخطبعی و طنز در نوشتههایش شناخته میشود.
رمون کنو نویسندهای است که در دوران فعالیتش دست به تجربههای مختلف و متنوعی در نوشتن زد. او در دورهای به ریاضی علاقهمند شد که رد این علاقه را میتوان در یکی از آثارش با عنوان «یکصد هزار میلیارد شعر» دید: «کنو در این اثر صدوچهل بیت را در قالب ده غزل چنان مجزا و درعینحال مرتبط با هم سرود که ابیات میتوانستند در کنار یکدیگر و همچنان جدای از هم قرار گیرند و غزلهای متفاوتی بسازند. او محاسبه کرده بود که برای خواندن تمام شکلهای محتمل اگر خواننده بیستوچهار ساعت در هفت روز هفته مشغول خواندن باشد، حدود صدونود هزار روز نیاز است». از دیگر تجربههای عجیب او در نوشتن، کتابی است با نام «تمرین در سبک». کنو در این کتاب، داستان مردی را روایت میکند که شخصی غریبه را در یک روز دو بار میبیند. کنو این ماجرای معمولی را به نودونه شیوه مختلف روایت کرده و در آنها گونههای مختلفی از سبکها و شیوههای داستاننویسی را آزموده است.
کنو در سالهای اولیه نویسندگیاش به سوررئالیسم گرایش داشت، اما این تمایل او چند سال بعد از میان رفت. «آزار و فیسیل»، آنطور که مترجم اثر میگوید، احتمالا مربوط به همین دوره اولیه نویسندگی کنو است. این کتاب در میان آثار رمون کنو اثری کمترشناختهشده به شمار میرود. از این اثر دو نسخه خطی پیدا شد که هیچکدام از آنها تاریخی ندارند، اما گفته میشود این اثری است که به دورانی برمیگردد که کنو به سوررئالیسم گرایش داشت. مترجم میگوید در این اثر همه نشانههایی که بتوان آن را اثری سوررئالیستی دانست، دیده میشود؛ جابهجایی روایی، تغییر جادویی روزمرگی، تغییر ماهیت اجسام و موجودات برخی از این نشانهها هستند: «بنابراین در این اثر انتظار خواندن رخدادی واقعی یا معمولی را نداشته باشید! روایت از میانه داستانی پیچیده شروع میشود و زمان خطی در آن نقش محوری ندارد. از وجود هشتپای دستآموز و مرد کوچک کریستالی در داستان که بگذریم، حتا کمیت و کیفیت شخصیتها نیز بارها تغییر میکنند. در بخشهایی از کتاب، کنو چیزهایی مینویسد که شاید خواننده احساس کند سرنخی از یک ماجرای واقعی را به دست آورده است، درحالیکه همچنان در تاروپودهای
نگارشی سوررئالیستی قرار دارد». در بخشی از این داستان میخوانیم: «در مدتی که هشتپا رئوسی را میبرد و همزمان خونش را میمکید و غرقش میکرد، مینوف همچنان نگران حضور میتن بود. آیا دختر را پیدا کرده بود؟ آیا هنوز دنبال انتقام بود؟ در هر صورت میتن باید از بین میرفت و بانکدار تصمیم گرفته بود او را بکشد. زمانی که بانکدار میخواست از هتل برود بیرون متوجه شد که ژاندارمها از در خروجی محافظت میکنند. رئیس هتل که آدم شلمغزی بود، برایش به تفصیل و با جزئیات توضیح داد که کاراگاه مشهور فرانسوی، فلورانتن رانتن، شخصی به اسم آدرین را دستگیر کرده که متهم است رئیسش، پییر رئوسی را به کمک یک هشتپا که برای همین کار پشت صخرهها پنهان کرده، به قتل رسانده. در همان لحظه، حرفهای رئیس هتل تأیید شد و آدرین دستبند به دست، در احاطه پلیس و پیشاپیش کاراگاهِ لنگان، ظاهر شد. آدرین احساس پیروزی میکرد هرچند که از گوشش خون میآمد. مینوف با دیدن ژاکلین که از پلهها پایین میآمد، رنگ از رخسارش پرید. با لکنت گفت: دختر میتن! دختر میتن اینجاست. وای! کالور میتن استخوانهای فرسودهت بهزودی نصیب جیمجیم میشه. بعد رفت بیرون و بیش از پیش مصمم شد
که دلقک پیر را بکشد».
رمون کنو بهعنوان مؤسس گروه ادبی اولیپو شناخته میشود و مشهورترین اثرش را هم میتوان «زازی در مترو» دانست.
همانطورکه اشاره شد، کنو در سالهای ابتدایی نویسندگیاش به سوررئالیسم گرایش داشت؛ اما بعدتر این گرایش را کنار گذاشت. درمورد او این نکته هم درخورتوجه است که کنو تجربههای متعددی در مسیر نویسندگی پشت سر گذاشت و در گونههای مختلف نوشتاری آثاری منتشر کرد. او در دوران دانشجوییاش به دادائیسم و اشعار کوبیستی علاقه نشان داد و در واقع چند مرحله مختلف را در طول سالهای فعالیت او میتوان دید. میتوان گفت که کنو نویسندهای است که با جریانهای مختلف ادبی و هنری ارتباط داشت؛ اما در نهایت راه خود را یافت و ادامه داد.
شرق: «آزار و فسیل» عنوان داستانی است از رمون کنو، نویسنده فرانسوی که بهتازگی با ترجمه مهسا خیراللهی در نشر کتابپاگرد منتشر شده است. رمون کنو، داستاننویس و شاعر و منتقد فرانسوی است که در سال 1903 متولد شد و در 1976 از دنیا رفت. مترجم کتاب در مقدمهای کوتاه به اختصار به معرفی نویسنده و این اثرش پرداخته و از جمله به این نکته اشاره کرده که کنو اغلب به خاطر شوخطبعی و طنز در نوشتههایش شناخته میشود.
رمون کنو نویسندهای است که در دوران فعالیتش دست به تجربههای مختلف و متنوعی در نوشتن زد. او در دورهای به ریاضی علاقهمند شد که رد این علاقه را میتوان در یکی از آثارش با عنوان «یکصد هزار میلیارد شعر» دید: «کنو در این اثر صدوچهل بیت را در قالب ده غزل چنان مجزا و درعینحال مرتبط با هم سرود که ابیات میتوانستند در کنار یکدیگر و همچنان جدای از هم قرار گیرند و غزلهای متفاوتی بسازند. او محاسبه کرده بود که برای خواندن تمام شکلهای محتمل اگر خواننده بیستوچهار ساعت در هفت روز هفته مشغول خواندن باشد، حدود صدونود هزار روز نیاز است». از دیگر تجربههای عجیب او در نوشتن، کتابی است با نام «تمرین در سبک». کنو در این کتاب، داستان مردی را روایت میکند که شخصی غریبه را در یک روز دو بار میبیند. کنو این ماجرای معمولی را به نودونه شیوه مختلف روایت کرده و در آنها گونههای مختلفی از سبکها و شیوههای داستاننویسی را آزموده است.
کنو در سالهای اولیه نویسندگیاش به سوررئالیسم گرایش داشت، اما این تمایل او چند سال بعد از میان رفت. «آزار و فیسیل»، آنطور که مترجم اثر میگوید، احتمالا مربوط به همین دوره اولیه نویسندگی کنو است. این کتاب در میان آثار رمون کنو اثری کمترشناختهشده به شمار میرود. از این اثر دو نسخه خطی پیدا شد که هیچکدام از آنها تاریخی ندارند، اما گفته میشود این اثری است که به دورانی برمیگردد که کنو به سوررئالیسم گرایش داشت. مترجم میگوید در این اثر همه نشانههایی که بتوان آن را اثری سوررئالیستی دانست، دیده میشود؛ جابهجایی روایی، تغییر جادویی روزمرگی، تغییر ماهیت اجسام و موجودات برخی از این نشانهها هستند: «بنابراین در این اثر انتظار خواندن رخدادی واقعی یا معمولی را نداشته باشید! روایت از میانه داستانی پیچیده شروع میشود و زمان خطی در آن نقش محوری ندارد. از وجود هشتپای دستآموز و مرد کوچک کریستالی در داستان که بگذریم، حتا کمیت و کیفیت شخصیتها نیز بارها تغییر میکنند. در بخشهایی از کتاب، کنو چیزهایی مینویسد که شاید خواننده احساس کند سرنخی از یک ماجرای واقعی را به دست آورده است، درحالیکه همچنان در تاروپودهای
نگارشی سوررئالیستی قرار دارد». در بخشی از این داستان میخوانیم: «در مدتی که هشتپا رئوسی را میبرد و همزمان خونش را میمکید و غرقش میکرد، مینوف همچنان نگران حضور میتن بود. آیا دختر را پیدا کرده بود؟ آیا هنوز دنبال انتقام بود؟ در هر صورت میتن باید از بین میرفت و بانکدار تصمیم گرفته بود او را بکشد. زمانی که بانکدار میخواست از هتل برود بیرون متوجه شد که ژاندارمها از در خروجی محافظت میکنند. رئیس هتل که آدم شلمغزی بود، برایش به تفصیل و با جزئیات توضیح داد که کاراگاه مشهور فرانسوی، فلورانتن رانتن، شخصی به اسم آدرین را دستگیر کرده که متهم است رئیسش، پییر رئوسی را به کمک یک هشتپا که برای همین کار پشت صخرهها پنهان کرده، به قتل رسانده. در همان لحظه، حرفهای رئیس هتل تأیید شد و آدرین دستبند به دست، در احاطه پلیس و پیشاپیش کاراگاهِ لنگان، ظاهر شد. آدرین احساس پیروزی میکرد هرچند که از گوشش خون میآمد. مینوف با دیدن ژاکلین که از پلهها پایین میآمد، رنگ از رخسارش پرید. با لکنت گفت: دختر میتن! دختر میتن اینجاست. وای! کالور میتن استخوانهای فرسودهت بهزودی نصیب جیمجیم میشه. بعد رفت بیرون و بیش از پیش مصمم شد
که دلقک پیر را بکشد».
رمون کنو بهعنوان مؤسس گروه ادبی اولیپو شناخته میشود و مشهورترین اثرش را هم میتوان «زازی در مترو» دانست.
همانطورکه اشاره شد، کنو در سالهای ابتدایی نویسندگیاش به سوررئالیسم گرایش داشت؛ اما بعدتر این گرایش را کنار گذاشت. درمورد او این نکته هم درخورتوجه است که کنو تجربههای متعددی در مسیر نویسندگی پشت سر گذاشت و در گونههای مختلف نوشتاری آثاری منتشر کرد. او در دوران دانشجوییاش به دادائیسم و اشعار کوبیستی علاقه نشان داد و در واقع چند مرحله مختلف را در طول سالهای فعالیت او میتوان دید. میتوان گفت که کنو نویسندهای است که با جریانهای مختلف ادبی و هنری ارتباط داشت؛ اما در نهایت راه خود را یافت و ادامه داد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.