|

یادداشتی درباره‌ کتاب «یادها و دیدارها» به قلم ایرج پارسی‌نژاد

خاطراتی از قبیله‌ زبان و ادبیات‌

داریوش آشوری

کتاب «یادها و دیدارها» از دوست دیرین‌ام ایرج پارسی‌نژاد، به همت او و لطف خانم ترانه خانلری در پاریس به دست‌ام رسید. البته من خود درباره این کتاب کنجکاو بودم و از ایرج خواسته بودم که به من برساند. دلیل کنجکاوی من هم این بود که من و پارسی‌نژاد زاده یک سال‌ایم (۱۳۱۷) و اگرچه با هم نه در یک دبیرستان درس خوانده‌ایم و نه در دانشگاه تهران در یک دانشکده بوده‌ایم و تنها در یک دوره حدود یک سال در دانشگاه زبان‌های خارجی توکیو با هم همکار بوده‌ایم -که آن‌هم به همت او فراهم شده بود- با این‌همه رشته آشنایی دورادور و سپس دوستی نزدیک ما دامنه‌ای پنجاه‌ساله دارد. فصل مشترک ما دو تن رابطه با زبان و ادبیات فارسی‌ است و بسیاری از کسانی که نام‌شان در این گزارش خاطرات آمده نیز از همین قبیله اهل زبان و ادبیات‌اند، که من هم از دور و نزدیک با ایشان آشنا و دوست بوده‌ام یا با آثارشان سروکار داشته‌ام.

ایرج مردی‌ است خونگرم، مهربان و بجوش که به‌آسانی می‌توانسته است با بسیاری کسان، به‌ویژه اگر ارتباطی با زبان و ادبیات فارسی می‌داشتند، رابطه پایدار برقرار کند. در این کتاب از بیش از پنجاه‌وپنج تن از استادان و دوستان خود یاد کرده است که کم‌وبیش چهره‌های نام‌آشنا و شخصیت‌های برجسته فرهنگی و ادبی روزگار نسل من و او هستند. کنجکاوی من درباره این کتاب هم از این جهت بود که من هم با بسیاری از این گروه دورادور آشنا یا با برخی از نزدیک دوست بوده‌ام و بر روی هم با آثار پژوهشی یا کتاب‌هاشان سروکار داشته‌ام.
کتاب پارسی‌نژاد خواندنی‌ است. و آن را از برکت حافظه شگرف نویسنده‌اش داریم. روش روایتگری وی نیز روشن و شفاف است و خالی از زیاده‌روی چه از جهت مثبت چه منفی. اما همین پاره‌نوشته‌ها در خلال روایت خاطره‌های گذرا از نکته‌سنجی‌ها درباره نوع رفتار و روان‌شناسی کسانی از استادان دانشگاه و شخصیت‌های فرهنگی و ادبی زمانه خالی نیست.

کتاب «یادها و دیدارها» از دوست دیرین‌ام ایرج پارسی‌نژاد، به همت او و لطف خانم ترانه خانلری در پاریس به دست‌ام رسید. البته من خود درباره این کتاب کنجکاو بودم و از ایرج خواسته بودم که به من برساند. دلیل کنجکاوی من هم این بود که من و پارسی‌نژاد زاده یک سال‌ایم (۱۳۱۷) و اگرچه با هم نه در یک دبیرستان درس خوانده‌ایم و نه در دانشگاه تهران در یک دانشکده بوده‌ایم و تنها در یک دوره حدود یک سال در دانشگاه زبان‌های خارجی توکیو با هم همکار بوده‌ایم -که آن‌هم به همت او فراهم شده بود- با این‌همه رشته آشنایی دورادور و سپس دوستی نزدیک ما دامنه‌ای پنجاه‌ساله دارد. فصل مشترک ما دو تن رابطه با زبان و ادبیات فارسی‌ است و بسیاری از کسانی که نام‌شان در این گزارش خاطرات آمده نیز از همین قبیله اهل زبان و ادبیات‌اند، که من هم از دور و نزدیک با ایشان آشنا و دوست بوده‌ام یا با آثارشان سروکار داشته‌ام.

ایرج مردی‌ است خونگرم، مهربان و بجوش که به‌آسانی می‌توانسته است با بسیاری کسان، به‌ویژه اگر ارتباطی با زبان و ادبیات فارسی می‌داشتند، رابطه پایدار برقرار کند. در این کتاب از بیش از پنجاه‌وپنج تن از استادان و دوستان خود یاد کرده است که کم‌وبیش چهره‌های نام‌آشنا و شخصیت‌های برجسته فرهنگی و ادبی روزگار نسل من و او هستند. کنجکاوی من درباره این کتاب هم از این جهت بود که من هم با بسیاری از این گروه دورادور آشنا یا با برخی از نزدیک دوست بوده‌ام و بر روی هم با آثار پژوهشی یا کتاب‌هاشان سروکار داشته‌ام.
کتاب پارسی‌نژاد خواندنی‌ است. و آن را از برکت حافظه شگرف نویسنده‌اش داریم. روش روایتگری وی نیز روشن و شفاف است و خالی از زیاده‌روی چه از جهت مثبت چه منفی. اما همین پاره‌نوشته‌ها در خلال روایت خاطره‌های گذرا از نکته‌سنجی‌ها درباره نوع رفتار و روان‌شناسی کسانی از استادان دانشگاه و شخصیت‌های فرهنگی و ادبی زمانه خالی نیست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.