خبر
محمدرضا تاجیک:
حزب درون ایران حزب بدون حزب است
انصافنیوز: محمدرضا تاجیک، فعال سیاسی اصلاحطلب درباره وضعیت تحزب در ایران گفت: «حزب درون ایران حزب بدون حزب است، مثل کافئین بدون کافئین! مثل یوگای بدون یوگا. همانطور که یوگا را از منزلت و شأن یک مکتب به پایین کشیدیم و آن را به کنشهای نازل ورزشی تبدیل کردیم. حزب از آن منزلت رفیعی که داشت، به تعبیر آلاحمد به پاتوق و محفل دوستانه تبدیل شد. از سوی دیگر به علت استمرار دولتهای تمرکزگرا احزاب به یک نوع آپارتوس تبدیل شدهاند؛ چون قدرت در تاریخ معاصر از حالت پاتریمونیالیستی به نو پاتریمونیالیستی و از حالت بناپارتریستی به نئو بناپارتریستی سوق پیدا کرد. بههمیندلیل نیازمند بود تا قدرت خود را به یک شکلی توزیع و تکثیر کند. احزاب هم این وظیفه را برعهده داشتند و بهمثابه آپارتوس عمل میکردند».
او ادامه داد: «در ادبیات سیاسی میخوانیم حزب پیچیدهترین و حرفهایترین کنش جمعی است که تاکنون بشر تجربه کرده است. به تعبیر دورکیمی بازی حزبی خاص جوامع ارگانیکی است که قبل از اینکه وارد تجربه سیاسی شوند، فرهنگ سیاسی غنی و رشدیافته آنها نشست و رسوب کرده است. در غرب این فرهنگ ایجاد شده است. انسانها و جامعه آماده بازی حزبی میشوند. بازی حزبی یعنی بازی تکثر؛ یعنی به رسمیت شناختن تکثر و دگراندیشی؛ اما در جامعه ما احزاب هم در سیرت یک توتالیتر نقشآفرینی میکنند. در حقیقت تفاوت، تکثر و دگر را پذیرا نیستند؛ بلکه خودشان دگرساز هستند. هیچ دو حزبی در يك اقلیم نمیگنجند و با هم رابطه آگونیستی ندارند. عموما در جامعه ما روابط احزاب با هم آنتاگونیستی است؛ یعنی رقابت مدنی با هم ندارند. جمع و جمعیتبودگی را با هم تجربه نکردند؛ بلکه قطبهای متفرقی بودند که در نفی و نهی همدیگر معنا پیدا کردند. به تعبیر زیبای شاملو نافی و عدوی همدیگر بودند. به خاطر اینکه ما قبل از اینکه آن فرهنگ سیاسی را رسوب دهیم، در میوههای نارسای باغ دیگران (غربیها) کردیم؛ چون این دگر را در همه زمینهها از خودمان پیشرفتهتر دیدیم. تلاش کردیم آنچه را او
میکند، تصحیح کنیم، غافل از اینکه آنچه او میکند، مصلح و مزین به یک فرهنگ غنی است که سالهای سال رسوب و نشت کرده است، بدون اینکه این فرهنگ را ایجاد کنیم، وارد بازی سیاسی شدیم».
او بیان کرد: «بازی محفلها و پاتوقها که دیری نپایید، بازی در قدرت شد، برای اینکه در فضای قدرت سهمی ببرند، وارد بازی حزبی شدند. کسانی که سعی کردند امارتی از احزاب بسازند، خودشان دیکتاتورهای قهاری بودند. احزاب ما از این روی عمدتا فردمحور شد، عمدتا یک شاه کوچک در مرکز احزاب قرار گرفت و دیگران به دور آن طواف کردند. از اینکه از یک نوعی سانتارلیزم دموکراتیک برخوردار باشد، خبری نبود. حتی زمانی که از سانتارلیزم دموکراتیک صحبت میشد، یک نوع سانتارلیزمی پیرامون یک فرد یا تعدادی از افراد حاکم بوده است. فرد یا افراد به اشکال گوناگون خودشان را تکرار میکردند و ایدههای خودشان را با ایدههای حزب یکسان میدانستند، اینها احزاب را در جامعه ما شکل دادند. ما فاقد احزاب با حیثیت حزبی به معنی واقعی هستیم. وقتی یک حزب از درون تهی است و فقط یک نام را یدک میکشد، نمیتواند به یک گفتمان و مانیفست مزین باشد. پس چارچوب حزب به شکل یک ایدئولوژی بروز پیدا میکند و پیرامون آن یک هاله قدسی شکل میگیرد. بههمیندلیل احزاب ما متصلب و منجمد میشود. تاریخ میرود و اینها میمانند».
محمدجواد حقشناس:
احزاب باید بتوانند برنامههای خود را به دولت منتقل کنند
ایسنا: محمدجواد حقشناس، از اعضای حزب اعتماد ملی، گفت: «در این شرایط کشور، همکاری و همراهی احزاب و دولت میتواند به کمک رئیسجمهور بیاید. پیشنهاد من این است همانطور که رئیسجمهور با اقتصاددانان نشست داشت، در اولین فرصت با احزاب هم نشست داشته باشد. همچنین اعضای دولت بهخصوص وزیر کشور و وزیر خارجه هم به صورت دورهای با جریانها و شخصیتهای شاخص سیاسی و حزبی نشست داشته باشد. رئیسجمهور باید این مأموریت را به اعضای کابینه خود بدهد تا احزاب بتوانند برنامهها، پیشنهادها و انتقادات خود را به دولت منتقل کنند».
این فعال سیاسی همچنین با بیان اینکه فلسفه وجودی احزاب این است که در قدرت سهیم باشند و نسبت به مسائل سیاسی واکنش نشان دهند، اظهار کرد: «اگر تصمیمسازان کشور و دولت تصمیمات را در اتاقهای دربسته و بدون مشورت و جویاشدن جریانهای سیاسی بگیرند، خودشان ضرر خواهند کرد؛ اما همفکری به احزاب فرصتی برای دولت است و میتواند شرایط کشور را بهبود ببخشد».
حقشناس مهمترین مسئله کشور را تقویت مشارکت مردم و افزایش امید آنها به صندوق رأی دانست و گفت: «اگر بخواهیم جمهوری اسلامی را خلاصه کنیم، میتوانیم بگوییم رابطه دولت و مردم و کسب مشروعیت از مردم؛ بنابراین دولت برای بهبود رابطه خود با مردم باید تلاش کند».
محمدرضا تاجیک:
حزب درون ایران حزب بدون حزب است
انصافنیوز: محمدرضا تاجیک، فعال سیاسی اصلاحطلب درباره وضعیت تحزب در ایران گفت: «حزب درون ایران حزب بدون حزب است، مثل کافئین بدون کافئین! مثل یوگای بدون یوگا. همانطور که یوگا را از منزلت و شأن یک مکتب به پایین کشیدیم و آن را به کنشهای نازل ورزشی تبدیل کردیم. حزب از آن منزلت رفیعی که داشت، به تعبیر آلاحمد به پاتوق و محفل دوستانه تبدیل شد. از سوی دیگر به علت استمرار دولتهای تمرکزگرا احزاب به یک نوع آپارتوس تبدیل شدهاند؛ چون قدرت در تاریخ معاصر از حالت پاتریمونیالیستی به نو پاتریمونیالیستی و از حالت بناپارتریستی به نئو بناپارتریستی سوق پیدا کرد. بههمیندلیل نیازمند بود تا قدرت خود را به یک شکلی توزیع و تکثیر کند. احزاب هم این وظیفه را برعهده داشتند و بهمثابه آپارتوس عمل میکردند».
او ادامه داد: «در ادبیات سیاسی میخوانیم حزب پیچیدهترین و حرفهایترین کنش جمعی است که تاکنون بشر تجربه کرده است. به تعبیر دورکیمی بازی حزبی خاص جوامع ارگانیکی است که قبل از اینکه وارد تجربه سیاسی شوند، فرهنگ سیاسی غنی و رشدیافته آنها نشست و رسوب کرده است. در غرب این فرهنگ ایجاد شده است. انسانها و جامعه آماده بازی حزبی میشوند. بازی حزبی یعنی بازی تکثر؛ یعنی به رسمیت شناختن تکثر و دگراندیشی؛ اما در جامعه ما احزاب هم در سیرت یک توتالیتر نقشآفرینی میکنند. در حقیقت تفاوت، تکثر و دگر را پذیرا نیستند؛ بلکه خودشان دگرساز هستند. هیچ دو حزبی در يك اقلیم نمیگنجند و با هم رابطه آگونیستی ندارند. عموما در جامعه ما روابط احزاب با هم آنتاگونیستی است؛ یعنی رقابت مدنی با هم ندارند. جمع و جمعیتبودگی را با هم تجربه نکردند؛ بلکه قطبهای متفرقی بودند که در نفی و نهی همدیگر معنا پیدا کردند. به تعبیر زیبای شاملو نافی و عدوی همدیگر بودند. به خاطر اینکه ما قبل از اینکه آن فرهنگ سیاسی را رسوب دهیم، در میوههای نارسای باغ دیگران (غربیها) کردیم؛ چون این دگر را در همه زمینهها از خودمان پیشرفتهتر دیدیم. تلاش کردیم آنچه را او
میکند، تصحیح کنیم، غافل از اینکه آنچه او میکند، مصلح و مزین به یک فرهنگ غنی است که سالهای سال رسوب و نشت کرده است، بدون اینکه این فرهنگ را ایجاد کنیم، وارد بازی سیاسی شدیم».
او بیان کرد: «بازی محفلها و پاتوقها که دیری نپایید، بازی در قدرت شد، برای اینکه در فضای قدرت سهمی ببرند، وارد بازی حزبی شدند. کسانی که سعی کردند امارتی از احزاب بسازند، خودشان دیکتاتورهای قهاری بودند. احزاب ما از این روی عمدتا فردمحور شد، عمدتا یک شاه کوچک در مرکز احزاب قرار گرفت و دیگران به دور آن طواف کردند. از اینکه از یک نوعی سانتارلیزم دموکراتیک برخوردار باشد، خبری نبود. حتی زمانی که از سانتارلیزم دموکراتیک صحبت میشد، یک نوع سانتارلیزمی پیرامون یک فرد یا تعدادی از افراد حاکم بوده است. فرد یا افراد به اشکال گوناگون خودشان را تکرار میکردند و ایدههای خودشان را با ایدههای حزب یکسان میدانستند، اینها احزاب را در جامعه ما شکل دادند. ما فاقد احزاب با حیثیت حزبی به معنی واقعی هستیم. وقتی یک حزب از درون تهی است و فقط یک نام را یدک میکشد، نمیتواند به یک گفتمان و مانیفست مزین باشد. پس چارچوب حزب به شکل یک ایدئولوژی بروز پیدا میکند و پیرامون آن یک هاله قدسی شکل میگیرد. بههمیندلیل احزاب ما متصلب و منجمد میشود. تاریخ میرود و اینها میمانند».
محمدجواد حقشناس:
احزاب باید بتوانند برنامههای خود را به دولت منتقل کنند
ایسنا: محمدجواد حقشناس، از اعضای حزب اعتماد ملی، گفت: «در این شرایط کشور، همکاری و همراهی احزاب و دولت میتواند به کمک رئیسجمهور بیاید. پیشنهاد من این است همانطور که رئیسجمهور با اقتصاددانان نشست داشت، در اولین فرصت با احزاب هم نشست داشته باشد. همچنین اعضای دولت بهخصوص وزیر کشور و وزیر خارجه هم به صورت دورهای با جریانها و شخصیتهای شاخص سیاسی و حزبی نشست داشته باشد. رئیسجمهور باید این مأموریت را به اعضای کابینه خود بدهد تا احزاب بتوانند برنامهها، پیشنهادها و انتقادات خود را به دولت منتقل کنند».
این فعال سیاسی همچنین با بیان اینکه فلسفه وجودی احزاب این است که در قدرت سهیم باشند و نسبت به مسائل سیاسی واکنش نشان دهند، اظهار کرد: «اگر تصمیمسازان کشور و دولت تصمیمات را در اتاقهای دربسته و بدون مشورت و جویاشدن جریانهای سیاسی بگیرند، خودشان ضرر خواهند کرد؛ اما همفکری به احزاب فرصتی برای دولت است و میتواند شرایط کشور را بهبود ببخشد».
حقشناس مهمترین مسئله کشور را تقویت مشارکت مردم و افزایش امید آنها به صندوق رأی دانست و گفت: «اگر بخواهیم جمهوری اسلامی را خلاصه کنیم، میتوانیم بگوییم رابطه دولت و مردم و کسب مشروعیت از مردم؛ بنابراین دولت برای بهبود رابطه خود با مردم باید تلاش کند».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.